Η στιγμή της 30ης του μηνός...ΙΙΙ.

Άλλη μια στιγμή.

30 Οκτωβρίου.

Ο καιρός περνάει.

Βγαίνω στο μπαλκόνι.

Το φθινόπωρο στη Βαρκελώνη είναι δειλό. 

Κάνει μικρά-μικρά βήματα, θέλει να φτάσει αλλά δεν ζυγώνει.

Το φθινόπωρο στη Βαρκελώνη είναι θολό. 

Το θαμπώνουν όσα κουβαλάει από τους προηγούμενους μήνες και η αβεβαιότητα των επόμενων που έρχονται. 

Ας φτάσει, όμως, κι ας είναι όπως είναι.

Ας φτάσει, κι ας φέρει ό, τι είναι να φέρει.

Μ.

30.10.2013

Βαρκελώνη

Ο πιο μοναχικός δρόμος...

«Ο πιο μοναχικός δρόμος 

είναι αυτός

που με παίρνει μακριά σου... »

Μ.Βαμβουνάκη

Αυτό.

Και τίποτα άλλο.

Μ.

18.10.2013

Μια Κυριακή και μία άλλη...

Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η μία Κυριακή από την άλλη...

Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε εμείς από την μία Κυριακή μέχρι την άλλη...

Πριν μία εβδομάδα περπατούσα στους δρόμους της Broadway, χανόμουν στον Upper West Side, και καλοσώριζα το φθινόπωρο στο Central Park... Στην πόλη που λατρεύω, εκεί που νιώθω εγώ πιο πολύ από ποτέ, στην πόλη που μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας όσο καμία άλλη.

Μια εβδομάδα μετά, μια άλλη Κυριακή, πόσο μικρό το διάστημα, πόσο διαφορετική πραγματικότητα, ένας ωκεανός διαφοράς ανάμεσα στο τότε και στο τώρα.

Πίσω στην άλλη πλευρά, στο σπίτι, στη γειτονιά, στην καθημερινότητα. 

Jet lag λόγω διαφοράς ώρας,  εικόνων, συναισθημάτων, καταστάσεων.

Θολό τοπίο ανάμεσα στο πού ήμουν, πού είμαι, πού θα βρεθώ.

Νιώθω κουρασμένη και χαμένη. Και κάπως φοβισμένη για ό, τι έπεται και ξέρω ότι δεν θα είναι εύκολο.

Μια Κυριακή και μία άλλη.

Κι εγώ στη μέση.

Εκτός τόπου και χρόνου...

Υ.Γ. Φωτογραφία μιας γλυκιάς ανάμνησης από το Central Park, NYC.

Μαρία

13.10.2013

Βαρκελώνη

"Elige una palabra" o "La Pared"

“Ahí está la pared que separa tu vida y la mía

Ahí está la pared que no deja que nos acerquemos

Esa  maldita pared yo la voy a romper algún día....”

Elige una palabra.

Como hacías en el pasado.

¿Qué nos pasa a las personas?

¿Por qué no cerramos los círculos?

¿Y qué pasa con la vida?

¿Por qué nos mezcla así los caminos?

Elige una palabra.

Dímela.

Yo he elegido.

“Contigo”.

Por poco que sea.

Contigo.

Vuelve a hacerme sentir como antes.

Cuando mis ojos brillaban.

Vuelve.

Solamente eso.

Vuelve.

“Existe entre nosotros algo mejor que un amor: una complicidad”.

Elige una palabra.

Y quita la pared, quita el tiempo que ha transcurrido.

Quita la distancia entre lo que fuimos y lo que llegamos a ser.

¿Hemos cambiado?

Habremos cambiado.

Pero algo queda.

Siempre algo queda.

Por mucho que intentemos no dejar huellas.

Elige una palabra.

Háblame.

Ya no me es suficiente el lenguage de tus ojos.

No quiero leer entre líneas.

Háblame.

Dime, te echo de menos. O no te echo de menos, pero por un momento me siento como antes.

Háblame.

No me expliques. No quiero explicaciones.

No me preguntes. No quiero preguntas.

No me importa lo que pasará en una mes, en una semana, mañana, en una hora.

Me importa lo presente, ahora.

El momento.

Nuestro momento.

No pierdas más tiempo.

No perdamos más tiempo.

Hemos perdido demansiado tiempo.

Háblame.

“Nadie te recordará por tus pensamientos secretos”.

Elige una palabra.

¿Cuál será?

No perdamos más tiempo.

Más anocheceres sin decir nada.

No tenemos más tiempo.

Nunca tuvimos, de hecho.

Elige una palabra y susúrramela al oído.

Quita la pared.

Háblame.

M.

09.10.2013

Sobre el Atlántico

Η στιγμή της 30ης του μηνός... II.

Περπατώ προς το Πανεπιστήμιο. Είναι νωρίς και τα μαγαζιά δεν έχουν ανοίξει ακόμα, ούτε υπάρχει πολύς κόσμος στους δρόμους. Σκέφτομαι ότι είναι η τελευταία μου εβδομάδα στην Ουάσινγτον και ότι ο καιρός πέρασε- όπως πάντα- πολύ γρήγορα. 

Στην P Street που περπατώ, τα φύλλα των δέντρων έχουν σκεπάσει το δρόμο... Έχουν χρώματα μαγικά, κίτρινα, μπεζ, κόκκινα... Είναι ο πιο όμορφος τρόπος για να συνειδητοποιήσει κανείς την έλευση του φθινοπώρου...

Ήρθε το φθινόπωρο, αυτό συνειδητοποιώ. Αυτή είναι η στιγμή της 30ης αυτού του μηνός. 30 Σεπτεμβρίου. 

Πέρασαν οι μέρες και σε λίγο όλο αυτό το διάστημα των έξι εβδομάδων στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού θα είναι παρελθόν. Θα είναι περίεργη η επιστροφή. Όλα όσα μαθαίνω τον τελευταίο καιρό, όλη αυτή η καινούργια καθημερινότητα που κατακτήθηκε σιγά-σιγά, θα πρέπει να αλλάξει και πάλι. Κάτι που τώρα μοιάζει τόσο φυσικό, ας πούμε αυτή η διαδρομή που κάνω κάθε πρωί από την  Bethesda μέχρι τη σχολή, ο δρόμος προς τη στάση του λεωφορείου στη Massachusetts Avenue, το πρώτο λεωφορείο, μετά το δεύτερο, να προλάβω την αλλαγή, το 31, το 32 και το 36 μου κάνουν γιατί κατεβαίνουν την Wisconsin Avenue, η στάση μου, απέναντι από το Thomas Sweet που έχει το καλύτερο παγωτό με γεύση αμαρέττο, μετά κατεβαίνω και μετά 5 λεπτά περπάτημα...

Και σε λίγες μέρες θα βρίσκομαι πίσω στη Βαρκελώνη, δε θα κοιτάω πια τα κτίρια της Virginia και το ποτάμι από τον 5ο όροφο της βιβλιοθήκης, θα βλέπω τη Σαγράδα Φαμίλια και τη θάλασσα, θα γυρίσω στο σπίτι μου με τα χρωματιστά βαρκελωνέζικα πλακάκια, στο μπαλκόνι με το φυστικί τραπεζάκι. Τα φύλλα των δέντρων της calle Marina θα έχουν κιτρινίσει- τα άφησα πράσινα και φουντωτά και θα τα βρω λίγο πριν πέσουν... Θα γυρίσω στην παλιά καθημερινότητα, στους φίλους που περιμένουν, στους μαθητές μου, στις ατέλειωτες ώρες δουλειάς... Να και κάτι που θα είναι κοινό! Όπου και να βρίσκομαι οι ώρες δουλειάς είναι οι ίδιες!!!

Ένα καινούργιο φθινόπωρο ξεκινά, μια καινούργια αρχή, ένα φθινόπωρο πολύ γεμάτο...

Κι αυτό το διάστημα που πέρασε θα είναι αυτό ακριβώς που έπρεπε να είναι. Μια εξερεύνηση γύρω μου και μέσα μου, ένας τρόπος να διευρύνω τον τρόπο που βλέπω. Τον κόσμο, τους άλλους, εμένα. Πέτυχε το σκοπό του. 

Θα μου λείψει αυτό το καινούργιο "εδώ", αλλά το σημαντικό είναι"ό, τι περνάει, να περνάει καλά." 

Και νομίζω ότι κι αυτό πέτυχε το σκοπό του.

Μ.

30.09.2013

Georgetown University, Washington DC

Τα λάθη μας...

"Τα πιο πολλά, τα πιο καλά που κερδίσαμε- είπε-

μας τα διδάξανε τα λάθη μας. "   (Γ. Ρίτσος)

Κι αν όντως τα πιο πολλά και τα πιο καλά που κερδίσαμε μας τα διδάξανε τα λάθη μας, τότε ίσως αυτά να μην ήταν και τόσο λάθη τελικά. Ίσως τα λάθη μας να ήταν τα πιο "σωστά" μας.

Μ.

29.09.2013

Washington D.C.

Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή...

Στην Κ. που απόψε σκεφτόμαστε το ίδιο,

αν και ανάμεσά μας υπάρχει ένας ωκεανός...

Βγαίνοντας από το σπίτι το μεσημέρι βρέθηκα μπροστά σε μια φθινοπωρινή καταιγίδα.

Ο ουρανός ήταν γκρίζος, βαρύς και το χώμα μύριζε βροχή.

Σκέφτηκα, είναι η αρχή του φθινοπώρου. 

Περίμενα στη στάση αρκετή ώρα, μετά μπήκα στο λεωφορείο. 

Στη διαδρομή κοιτούσα έξω από το παράθυρο τους υγρούς δρόμους, τους ανθρώπους κάτω από τις ομπρέλες. Το μελαγχολικό τοπίο μιας τυχαίας Πέμπτης του Σεπτέμβρη. 

Όταν κατέβηκα, μύρισα πάλι την υγρή γη. Κινήθηκα μηχανικά μέχρι το πανεπιστήμιο. Μπήκα μέσα και έπαψα να σκέφτομαι.

Ύστερα όμως όταν ο ουρανός άρχισε να γίνεται πιο σκοτεινός από τα σκούρα σύννεφα, και ο ήχος από τις βροντές έγινε πιο δυνατός, το μυαλό μου ξέφυγε πάλι. Κι εκεί ένιωσα μια αβάσταχτη μελαγχολία. Ήθελα ξαφνικά να κάνω ένα κλικ και να βρεθώ σε ένα σπίτι με μεγάλο παράθυρο στο δρόμο, σε έναν καναπέ, σε μια αγκαλιά που θα μου λέει να μη φοβάμαι τις αστραπές και που θα μου φιλάει απαλά τα χείλη. Και που θα ακούμε μαζί τη βροχή που πέφτει. 

Βρίσκομαι τώρα στην ίδια θέση όπως συνήθως, στον πέμπτο όροφο της βιβλιοθήκης... Στο μέρος αυτό που ονομάζω "γραφείο" μου και είναι πιο μικρό από όλα τ' άλλα στην αίθουσα, αλλά έχει θέα στην πόλη και στο ποτάμι. Βλέπω τα φώτα της πόλης να ανάβουν σιγά-σιγά, οι ουρανοξύστες φωτίζονται... Στις απέναντι λεωφόρους αυτοκίνητα κινούνται πέρα-δώθε, άνθρωποι γυρίζουν από τις δουλειές τους... 

Τα μάτια μου χάνονται σ΄ αυτά τα φώτα, αλλά οι σκέψεις μου συνεχίζουν να είναι οι ίδιες... Σκέφτομαι να μπαίνω σε ένα τρένο και να κυνηγάω κάποια όνειρα που δεν μπόρεσα ποτέ να πραγματοποιήσω. Να κυνηγάω συναισθήματα που δεν θέλησα ποτέ να αντιμετωπίσω.

Έχουμε ανάγκη να αισθανθούμε, για να νιώσουμε ζωντανοί. Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε τον παλμό της καρδιάς μας δυνατά, σαν να θέλει να βγει έξω από το σώμα μας. Έχουμε ανάγκη κάποιον να μας κοιτάει βαθιά στα μάτια. Κάποιον να κοιτάμε μαζί στην ίδια κατεύθυνση και να τα λέμε όλα χωρίς να πούμε τίποτα. 

Το φθινόπωρο, έλεγα πάντα, είναι μια εποχή για να τη ζει κανείς μόνος του. Συνάμα όμως πάντα αποζητούσα "το άλλο μου φθινόπωρο". Αυτόν που θα γίνει "το άλλο μου φθινόπωρο".  

Μεγάλωσα και το άλλο μου φθινόπωρο δεν ήρθε. Ή ήρθε κι εμένα η καρδιά μου βρισκόταν ήδη στον χειμώνα.

'Ή η ζωή θέλει πάντα να αποζητούμε ό, τι δεν έχουμε.

Είναι μεγάλη η συνειδητοποίση του τι δεν έχουμε. Είναι δύσκολο να σταθείς και να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι ξέρεις τι είναι αυτό που λείπει από τη ζωή σου. Να πεις, δεν έχω αυτό. 

Και μετά τι;

...

Νύχτωσε.

Πώς ξεστράτισα έτσι πάλι...;

Έγω ήθελα να πω μόνο ότι σήμερα ήταν η πρώτη φθινοπωρινή βροχή.

Μ.

12.09.2013

Georgetown, Washington D.C.