Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Περί Ποίησης...




" Σαν ένα ματσάκι από λέξεις η ποίηση. Τις συλλέγει από το μικρό θερμοκήπιό του ένας μονόλογος που χρόνια ονειρεύεται να τις προσφέρει σε μιαν επικοινωνία με την οποία είναι αιώνες ερωτευμένος, χωρίς να έχει λάβει σαφή δείγματα ανταποκρίσεως εκ μέρους της.(…)


Σαν μια εκδρομή η ποίηση, αρκετά έξω, μακριά από την πυκνοκατοικημένη γλώσσα. Πας εκεί εντελώς μόνος, στρώνεις κάτω ένα μεγάλο λευκό χαρτί, το στερεώνεις με ένα υπομονετικό μολύβι, και περιμένεις. Μήπως η ετοιμασία σου προσελκύσει εκείνες τις σαύρες - λέξεις που τρέχοντας περνούν και με τη θαυμαστή προσαρμοστικότητά τους πάνε και κρύβονται στο άλλο χρώμα κάθε φορά, του άλλου νοήματος, μέσω του οποίου και διαφεύγουν. Υπερκινητικές οι λέξεις. Περιμένεις, ώρες, μήνες, μπορεί και χρόνια, μήπως και τις μαγνητίσει αυτή η κατάλευκη άγραφη λιχουδιά που τους έχεις απλώσει. (…)


Σαν μια φωλιά φυγής η ποίηση. Χτισμένη σε αιχμηρό ύψος, ώστε να είναι δυσπρόσιτη στην αρπαχτική περιέργεια να θέλει κανείς να δει καθαρά το εντός της επωαζόμενο. Την αποτελεσματική προστασία της απόκρυψης την παρέχει η αφαίρεση. Η τέχνη επαγρυπνά. Δια της ελλειπτικότητας. Ισορροπώντας στο ένα της πόδι. Γράφοντας αφαιρούμε.(…)


Ένα αγωνιώδες ερώτημα, που συχνά τίθεται, είναι αν στην εποχή μας ωφελεί η ποίηση.

Πιστεύω ότι βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σ' ένα έρημο καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους. Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. Ωφελεί, υπερκόσμια, εκείνον που την ασκεί και μόνον κατά τη διάρκεια της άσκησης, επειδή τότε μόνο τον βγάζει από το σώμα του, τον σταθεροποιεί σε μιαν αιώρηση απ' όπου αυτός παρακολουθεί, σαν σε χειρουργείο, τον προσωρινό θάνατο της μικρότητάς του. Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο. "






Κική Δημουλά
"Ο Φιλοπαίγμων Μύθος"



Μαρία,
21.03.2011 (Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης)

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Annie Hall (1977)


Alvy Singer(Woody Allen): [narrating] After that it got pretty late, and we both had to go, but it was great seeing Annie again. I... I realized what a terrific person she was, and... and how much fun it was just knowing her; and I... I, I thought of that old joke, y'know, the, this... this guy goes to a psychiatrist and says, "Doc, uh, my brother's crazy; he thinks he's a chicken." And, uh, the doctor says, "Well, why don't you turn him in?" The guy says, "I would, but I need the eggs." Well, I guess that's pretty much now how I feel about relationships; y'know, they're totally irrational, and crazy, and absurd, and... but, uh, I guess we keep goin' through it because, uh, most of us... need the eggs.



Μετά, η ώρα είχε περάσει και έπρεπε και οι δύο να φύγουμε, αλλά χάρηκα που ξαναείδα την Annie. Συνειδητοποίησα τι υπέροχος άνθρωπος ήταν και πόσο καλά είχα περάσει μαζί της και θυμήθηκα αυτό το παλιό ανέκδοτο. Κάποιος λέει στον ψυχίατρο: ''Ο αδελφός μου τρελάθηκε. Νομίζει πως είναι κότα.'' Και ο γιατρός λέει ''Λοιπόν, γιατί δεν τον βάζεις στο άσυλο;'' Και αυτός λέει, ''Δε μπορώ, χρειάζομαι τ' αυγά.'' Νομίζω ότι έτσι νιώθω για τις σχέσεις. Είναι παράλογες, τρελές και περίεργες.....αλλά τις διατηρούμε γιατί χρειαζόμαστε τ' αυγά…






Μαρία,
06.03.2011

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Μικρή σκέψη Σαββάτου...







"Το καλύτερο πράγμα σε μια φωτογραφία είναι ότι δεν αλλάζει ποτέ, ακόμα και όταν οι άνθρωποι που είναι σ' αυτήν το κάνουν."





(Λές γι αυτό να μου αρέσουν τόσο οι φωτογραφίες;)




εικόνα από: http://weheartit.com/


Μαρία,
०५.०३.२०११