Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Θέρους τέλος.



"Ονειρεύτηκες ποτέ σου ένα καλοκαίρι απέραντο 

που να το τρέχεις μη γνωρίζοντας πια Ερινύες;"



(Οδ.Ελύτης, Τα Ελεγεία της Οξώπετρας)



Το τέλος του θέρους με μελαγχολεί. Δε μου συνέβαινε πάντα αυτό. Θυμάμαι παλιά, όταν ζούσα στην Αθήνα, κυρίως στα φοιτητικά μου χρόνια, ο Σεπτέμβρης ήταν ο αγαπημένος μου μήνας. Ο Σεπέμβρης στην Αθήνα είναι τόσο όμορφος μήνας. Η Αθήνα (και) τον Σεπτέμβρη είναι τόσο μαγική πόλη! Επιστροφές από τις διακοπές, με το δέρμα μαυρισμένο από τον ήλιο του καλοκαιριού, το μυαλό ξαλαφρωμένο από τις έγνοιες, τη διάθεση για την καινούργια χρονιά που ξεκινάει, τα τόσα σχέδια, τα τόσα όνειρα. Συναυλίες, παραστάσεις, θερινά σινεμά, βόλτες στο κέντρο της πόλης, τα πρώτα ζακετάκια για την ψύχρα. Ξανανταμώματα με φίλους, κουβέντες, γέλια, καλοκαιρινές ιστορίες να διηγηθείς.

Τώρα οι Σεπτέμβρηδές μου μυρίζουν αποχαιρετισμό. Οι βαλίτσες, οι τελευταίες υποχρεώσεις, η αντίστροφή μέτρηση (ξανά). Οι Σεπτέμβρηδές μου γεμίζουν τώρα αντίο και δάκρυα. Κόμπους στο λαιμό που δε συνηθίζονται, δεν ξεπερνιούνται. Κι έτσι ο Σεπτέμβρης έγινε για μένα ο πιο μελαγχολικός μήνας, ο μήνας των αποχαιρετισμών. 

Μαζί του δεν αποχαιρετώ μόνο το καλοκαίρι που έφυγε, αλλά κι αυτά που παίρνει μαζί του. 





Μ.
31.08.2016
Αθήνα



Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

Τα καλοκαίρια μου...






Τα καλοκαίρια μου έχουν όνομα και διεύθυνση:Κυπαρισσάκι

Τα καλοκαίρια μου έχουν χρώμα: το μπλε της θάλασσας του χωριού 

Τα καλοκαίρια μου έχουν ήχο: αυτό των κυμάτων που σκάνε

Τα καλοκαίρια μου έχουν μυρωδιά: αυτήν του γιασεμιού της αυλής μας

Το καλοκαίρια μου έχουν γεύση: αυτήν της παγωμένης μαστίχας 

Τα καλοκαίρια μου έχουν θέα: αυτήν από το μπαλκόνι την ώρα που δύει ο ήλιος

Τα καλοκαίρια μου έχουν μεσημέρια: με βιβλία και μεσημεριανό ύπνο

Τα καλοκαίρια μου έχουν εικόνες: κουβέντες με τον παππού τα βραδιά στο χαγιατι

Τα καλοκαίρια μου έχουν αναμνήσεις: τα βραδιά με τη γιαγιά να κοιτάμε το φάρο 

Τα καλοκαίρια έχουν συναισθήματα: νοσταλγία γι αυτούς που δεν είναι πια εδώ

Τα καλοκαίρια μου έχουν όνειρα: για την χρονιά που θα έρθει και που πάντα ξεκινάει τον Σεπτέμβριο

Τα καλοκαίρια έχουν υποσχέσεις: αυτές που πάντα δίνω την τελευταία μέρα κοιτώντας τη θάλασσα κατάματα 








Μ.
14.08.2016
Κυπαρίσσι Λακωνίας 

 © Φωτογραφία: "El azul de mis veranos"



Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

El invierno en Madrid...



29 Φεβρουαρίου, μέρα μοναδική μια και αργεί τόσο πολύ να έρθει. 

Ξημερώματα βγαίνω από το ξενοδοχείο της calle Esparteros, στο κέντρο της Μαδρίτης, κατεβαίνω στην calle Mayor και σταματάω το πρώτο ταξί- άσπρο με την κόκκινη γραμμή στο πλάι- που περνάει από μπροστά μου. "Voy a Atocha", λέω. Στη σύντομη διαδρομή μέχρι να φτάσω στο σταθμό, χαζεύω τη Μαδρίτη που ξυπνάει δειλά-δειλά, τα κτίριά της, τα φώτα της, τους δρόμους της. 

Στο τρένο που με θα με πάει πίσω στη Βαρκελώνη, κοιτάω από το παράθυρο και σκέφτομαι εκείνη τη σκηνή από την ταινία του Almodovar "Todo sobre mi madre", όπου η πρωταγωνίστρια μιλούσε για αυτή τη διαδρομή με τρένο Βαρκελώνη-Μαδρίτη, Μαδρίτη-Βαρκελώνη: "Hace diecisiete años hice el mismo trayecto, pero al revés, de Barcelona a Madrid. También venía huyendo." Θυμάμαι αυτή τη φράση και νιώθω να τη λέω κι εγώ. Πάνε πόσα χρόνια που κάνω αυτή τη διαδρομή, από τη μία πόλη στην άλλη, και δε μπορώ να αποφύγω αυτή τη μελαγχολία κάθε φορά που αφήνω την πρωτεύουσα, της ατμόσφαιρά της, τον αέρα της, τους ανθρώπους της, τη ζωή της που νιώθω τόσο οικεία. 

Σήμερα, όμως, μελαγχολώ και για κάτι ακόμα, για τον αποχαιρετισμό στο ξενοδοχείο, για τις τρεις μου φίλες που άφησα πίσω και που σε λίγο θα ξυπνήσουν για να πάρουν το αεροπλάνο που θα τους γυρίσει στην παλιά, κοινή μας πόλη, στην Αθήνα.

Φεύγω από τη Μαδρίτη με τα μάτια υγρά κι εκείνον τον κόμπο τον τόσο γνώριμο, αλλά και τη βαλίτσα μου γεμάτη με όμορφες στιγμές των τελευταίων ημερών:


Ποτήρια βερμούτ στην Cava Baja. Κι άλλα βερμούτ στα Malasaña.
Σάββατο πρωί στα στενά του Barrio de las letras. Βόλτα στο Retiro. Περπάτημα στην Chueca. Τάπας και claras στον El Tigre. Σούρουπο Σαββάτου στην calle Hortaleza, την ώρα που ο ουρανός γίνεται μωβ. Βράδυ στο τζαζ καφέ La Central, το πιο ατμοσφαιρικό καφέ της Μαδρίτης. Πρωινό με σοκολάτα και churros, Κυριακή πρωί στο Rastro. Γέλια και παιχνίδια στους δρόμους. Πλάκες το βράδυ στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Αγκαλιές και ζεστασιά. Φωτογραφίες με τα πιο λαμπερά μάτια. 


...

Φτάνω στο σταθμό Sants. Επιστροφή στην καθημερινότητα. Βάζω τα κλειδιά στην πόρτα. Πρώτη φορά μόνη μετά από τόσες μέρες με τα κοριτσάκια μου. Νιώθω ξαφνικά πιο μόνη. Ξαναφέρνω τις στιγμές των τελευταίων ημερών στο μυαλό μου, ξανακοιτάω τις φωτογραφίες με τα λαμπερά μάτια. Κολλάω στον "τοίχο των επισκεπτών" τα χαρτάκια που μου έγραψαν, δίπλα στα άλλα που μου είχαν αφήσει τις προηγούμενες φορές. Μου λείπουν ήδη. Βγάζω και κοιτάω τα δώρα τους... ένα δαχτυλίδι, έναν Μάρτη, την κούπα με το μήνυμα που τόσο μου ταιριάζει... Κι άλλα πολλά, που γέμισαν το σπίτι της calle Marina... Κι ενώ στεναχωριέμαι που πάλι έπρεπε να τις αποχωριστώ και που θα μου λείπουν κάθε μέρα, χαίρομαι ταυτόχρονα γι αυτό που με κόπο έχουμε δημιουργήσει τόσα χρόνια. Γι αυτήν τη φιλία την τόσο μοναδική. Και ξανασκέφτομαι το χαρτάκι που τους άφησα εγώ φεύγοντας σήμερα το πρωί από το ξενοδοχείο: "Gracias por ser y estar".

Αυτό.




(αφιερωμένο)



Μ.
29.02.2016
Μαδρίτη-Βαρκελώνη





Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Κάτι αλμοδοβαρικά βράδια...



Βράδυ Παρασκευής και νιώθω το βάρος των τριών τελευταίων εβδομάδων να με καταβάλλει. Ειδικά σήμερα σαν να συσσωρεύτηκε όλη η κόπωση από τη δουλειά και το συνεχές τρέξιμο.

Σήμερα δε βγήκα. Δεν είχα το κουράγιο. Έμεινα μόνη στο σπίτι, όπως τότε παλιά, εκείνους τους χειμώνες που ζούσα μόνη σ' αυτό το ψηλοτάβανο διαμέρισμα και η καθημερινότητά μου ήταν διαφορετική. Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να ξεχνάει πώς ήταν το τότε, κι ας μην έχουν περάσει τόσα χρόνια. Θυμάμαι, όμως, κάτι βράδια Παρασκευής, κουρασμένη και τότε από την εβδομάδα, που έμενα σπίτι, ξάπλωνα στο κρεβάτι νωρίς και έβλεπα παλιές ταινίες του Αλμβοδόβαρ ή του Γούντι Άλλεν και μετά αποκοιμιόμουν στα καθαρά σεντόνια που μόλις είχα στρώσει. Και έβρισκα τόση ευτυχία σ' αυτή τη μικρή στιγμή, σ' αυτήν την παρασκευγιάτικη τελετουργία, την τόσο δική μου. Είχα μάθει να απολαμβάνω τη μοναξιά μου.

Σήμερα έβαλα να ξαναδώ μία αγαπημένη ταινία του Αλμοδόβαρ, μία από τις πρώτες του, "Mujeres al borde de un ataque de nervios". Μ' αρέσει αυτή η ταινία για πολλούς λόγους, γιατί είναι κωμωδία,  γιατί με ταξιδεύει στη Μαδρίτη της δεκαετίας του '80, τότε που οι γυναίκες ντύνονταν με κόκκινα σακάκια και πουά πουκάμισα, μ' αρέσει όλη αυτή η ρετρό ατμόσφαιρά. Μ' αρέσουν τα καθαρά ισπανικά της πρωτεύουσας, μ' αρέσει τόσο πολύ αυτή η γλώσσα. Μ' αρέσει που την καταλαβαίνω τόσο άνετα πια, αλλά πιο πολύ μ' αρέσει που την αισθάνομαι. Που είναι δική μου. Που δεν είναι μια ξένη γλώσσα.

Κάτι άλλο που λατρεύω στις ταινίες του Αλμοδόβαρ είναι η μουσική τους. Στην αποψινή ακούω τη φωνή της La Lupe να τραγουδάει "Lo tuyo es puro teatro", αλλά εμένα μου έρχεται στο μυαλό ένα άλλο τραγούδι της "Si vuelves tú"... 

Η μουσική από τις ταινίες του Αλμοδόβαρ με πάει πίσω αρκετά χρόνια, τότε που πρωτοξεκινούσα τα μαθήματα ισπανικών σ' εκείνο το μικρό φροντιστήριο των Αμπελοκήπων. Πάνε δέκα χρόνια από τότε. Αυτά τα μαθήματα ισπανικών αποδείχθηκαν σημαδιακά για μένα, σχεδόν καρμικά, όχι μόνο γιατί κατέληξα να ζω στην Ισπανία επτά χρόνια τώρα, αλλά γιατί εκεί γνώρισα τρεις ανθρώπους που έμελλε να γίνουν πολύ δικοί μου. Οι τρεις συμμαθήτριες που έμελλε να γίνουν φίλες ζωής. Απόψε που βρίσκομαι χιλιόμετρα μακριά τους, που ακούω αυτήν τη μουσική του τότε, που σκέφτομαι τα όσα μου διηγούνται στο τηλέφωνο, το πόσο τρέχουν οι ζωές τους, το πόσο όλα αλλάζουν, το πώς ήμασταν όταν γνωριστήκαμε και το πώς γινόμαστε καθώς μεγαλώνουμε, νιώθω να με πλημμυρίζει μία αβάσταχτη νοσταλγία για τις στιγμές που έχουμε ζήσει μαζί, και ταυτόχρονα μια μελαγχολία γι αυτές που χάνω από εδώ που είμαι... Νιώθω να μου λείπουν ακόμα περισσότερο. (Η απουσία είναι πάντα πιο έντονη τα βράδια.)

"Si vuelves tú", ακούω από το ραδιόφωνο ξανά και κλείνω τα μάτια. Ονειρεύομαι τη στιγμή που, σε λίγες εβδομάδες, θα μου χτυπήσουν την πόρτα και τότε θα ξαναείμαστε μαζί και οι τέσσερις στο διαμέρισμα του Ferran, που τόσο έχει αλλάξει από την πρώτη φορά που το είδαν. Θα καθίσουμε στον καναπέ, θα πιούμε βερμούτ και θα κουβεντιάζουμε μέχρι το πρωί για να προλάβουμε να πούμε όλα τα νέα μας. Και θα προσπαθήσουμε να χωρέσουμε μέσα σε λίγες μέρες, όλον τον χαμένο χρόνο. Και ξέρεις κάτι; Θα τα καταφέρουμε! 'Οπως μόνο οι καλοί φίλοι τα καταφέρνουν.

Το τραγούδι τελειώνει κι η ώρα πέρασε. Είναι ωραίο να είναι Παρασκευή και να πέφτεις για ύπνο με μια τόσο ωραία σκέψη και μια τόσο γλυκιά προσμονή.

Καληνύχτα...






Μ.
29.01.2016
Βαρκελώνη

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Επιστροφή και πρώτες σκέψεις...





Πέρασαν γρήγορα οι φετινές γιορτές. Δεν είναι παράπονο, είναι μία παρατήρηση. Πέρασαν γρήγορα, πολύ γρήγορα. Ούτε κατάλαβα πότε πήγα στην Αθήνα, πότε γύρισα, και να 'μαι πάλι στο ψηλοτάβανο σπίτι της οδού Marina με τα ζωγραφιστά πλακάκια...

Πέρασαν γρήγορα οι γιορτές, αλλά το μυαλό μου έχει μείνει πίσω, σ' εκείνα τα απογεύματα, μετά τα γιορτινά τραπέζια, που ξάπλωνα στον καναπέ του σπιτιού και χάζευα τα φωτάκια του δέντρου... Μέχρι που κάποια στιγμή όλα θόλωναν κι εγώ βυθιζόμουν σ' έναν γλυκό και ξέγνοιαστο ύπνο...

Ήταν όμορφες οι γιορτές και ήρεμες, ήσυχες, οικογενειακές. Κι αν πέρασαν γρήγορα, αυτό σημαίνει ότι μάλλον θα πέρασαν καλά.

Πρώτες μέρες του 2016 και γυρίζει στο μυαλό μου η ίδια σκέψη, που, βέβαια, δεν είναι ακριβώς σκέψη, είναι μία αίσθηση. Η αίσθηση ότι το 2016 θα είναι μία δύσκολη και κουραστική χρονιά. Δεν ξέρω γιατί αισθάνομαι έτσι, δεν μπορώ να το εξηγήσω... Ίσως φταίει το ότι ξέρω ότι με περιμένει πολλή δουλειά τους επόμενους μήνες, ίσως γιατί ξέρω ότι πάλι θα κληθώ να πάρω αποφάσεις... Όπως και να 'χει, ακόμα και μπροστά σ' αυτήν την αίσθηση, για πρώτη φορά δε φοβάμαι. Φέρνω στο μυαλό μου αυτήν τη φράση του Νίτσε που έλεγε "Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω. Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους". Έτσι νιώθω κι εγώ: ακόμα κι αν οι άνεμοι μου εναντιωθούν, μαθαίνω σιγά σιγά να σαλπάρω με όλους τους ανέμους. 

Κι αυτό είναι μεγάλο μάθημα.


Μ.
15.01.2016
Βαρκελώνη

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

No resolutions


2016.

Η πρώτη μέρα του χρόνου. 

Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη.

Για φέτος δεν υπάρχουν στόχοι. No resolutions. 

Φέτος αποφάσισα να αφήσω κι εγώ για μια φορά τα πράγματα να κυλήσουν φυσικά. Ας μας πάει η ζωή όπου θέλει. Άλλωστε "η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι".




Μ.
01.01.2016 

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Τελευταία μέρα του χρόνου...


Τελευταία μέρα του χρόνου κι η πόλη έστησε ένα μαγικό σκηνικό για να τον αποχαιρετήσει: νιφάδες χιονιού πέφτουν από τον ουρανό χορεύοντας.

Ο αποχαιρετισμός έχει ξεκινήσει από χθες. Στο σπίτι της Κ., δίπλα στο δέντρο... "Κορίτσια, το 2015 έφτασε στο τέλος του. Τελικά τι πρόσημο βάζετε;". Φέρνω στο μυαλό μου για ένα δευτερόλεπτο τους τελευταίους μήνες. Μετά σκέφτομαι ότι δεν αξίζει για λίγους μήνες δυσκολίας να χαλάσει το πρόσημο μιας ολόκληρης χρονιάς. Το 2015 ήταν μια γεμάτη χρονιά: είχε όμορφες στιγμές, πολλά ταξίδια, όνειρα, ιδέες, αναμνήσεις με φίλους, με τους δικούς μου ανθρώπους, είχε αγάπη, πολλή αγάπη. Μας φέρθηκε καλά, και τα όποια προβλήματα μας έφερε ήταν ανθρώπινα και ξεπερνιόνταν. Μας έχει καλά και μας βρίσκει όλους μαζί. "Θετικό πρόσημο", λέω. 

Το ίδιο βράδυ σε ένα άλλο, εξίσου ζεστό σπίτι, πίνω με καλούς φίλους το τελευταίο κρασί της χρονιάς δίπλα στο τζάκι. Σκέφτομαι ότι και πέρυσι είχαμε μαζευτεί ίδια μέρα, στο ίδιο σπίτι. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, πάλι όλοι μαζί.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς. Ήθελα να τελειώσω όλες τις δουλειές για να κατέβω στο κέντρο για την τελευταία βόλτα. Από τότε που θυμάμαι τον ενήλικο εαυτό μου (ίσως και νωρίτερα) κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς κατεβαίνω στο κέντρο της Αθήνας: χαζεύω στα βιβλιοπωλείο, παίρνω τα τελευταία δώρα, και πίνω τον τελευταίο καφέ της χρονιάς. Φέτος πίνω τον τελευταίο-τελευταίο καφέ της χρονιάς με τον Κ., έναν πολύ καλό φίλο που έχω να τον δω ακριβώς έναν χρόνο. Έχουμε δώσει ραντεβού στην Πρωτοπορία, το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο, τον βλέπω από μακριά ενώ περιμένω στο ταμείο, με βλέπει κι εκείνος, έρχεται με αγκαλιάζει και μου λέει: "Σε βλέπω πιο όμορφη από ποτέ". Του χαμογελώ. Μου έλειψε. Σε ένα γωνιακό καφέ της Πλατείας Εξαρχείων που πάντα θα μου θυμίζει τα φοιτητικά μου χρόνια, καθόμαστε και ξεκινάμε την κουβέντα. Έχουμε τόσα πολλά να πούμε! Τον ρωτάω για τη ζωή του στην Αντίς Αμπέμπα, στην Αφρική, όπου ζει τα τελευταία δύο χρόνια. Με ρωτάει για τη ζωή στη Βαρκελώνη. Μετά τα νέα και τα σχέδια για το μέλλον, η κουβέντα ξεφεύγει και πάει σε άλλα μονοπάτια, πιο φιλοσοφικά... Μιλάμε για τη ζωή, τις σχέσεις, τον έρωτα. Πάντα μου αρέσουν οι συζητήσεις με τον Κ. Μ'αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται, που βλέπει τα πράγματα, μ'αρέσει η μποέμ ζωή του. Του λέω ότι τον θαυμάζω και ότι είμαι περήφανη που είναι φίλος μου. Πιστεύει ότι τον πειράζω και γελάει, αλλά εγώ το εννοώ. Ενώ καθόμαστε γυρίζω και κοιτάω έξω από τη μεγάλη τζαμαρία: οι νιφάδες πέφτουν τώρα πιο δυνατές. Κοιτάω αυτήν τη γωνία Αραχώβης και Θεμιστοκλέους, το παλιό ΒΟΞ, τον πεζόδρομο που βγάζει στην Ίντριγκά, τις πορτοκαλιές... Νιώθω χαρούμενη γι αυτήν την μικρή στιγμή. 

Βγαίνοντας στο δρόμο αποχαιρετιόμαστε με τον Κ. με μια ζεστή αγκαλιά και ευχές για το νέο έτος. Μακάρι να ξαναβρεθούμε σύντομα, εδώ ή σε κάποιο άλλο μέρος του κόσμου. Δένω πιο ζεστά το κασκόλ μου και παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Οι νιφάδες δεν σταματούν να πέφτουν, έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Ανάβουν σιγά-σιγά τα φώτα της πόλης. Ανεβαίνω τη Σόλωνος και πάω προς την Ασκληπιού. Κάνω μια γρήγορη στάση για (ένα ακόμα) βιβλίο που θα μου κάνω δώρο. Αποφασίζω να γυρίσω σπίτι με το τρόλεϊ για να χαζέψω τους δρόμους λίγο ακόμα... Περιμένοντας στην Ακαδημίας μένω να κοιτάζω τον δρόμο: το χιόνι που πέφτει, τα λαμπιόνια που ανάβουν, το γκριζομώβ χρώμα του σούρουπου, τους ανθρώπους με τα χοντρά παλτό που περπατούν κρατώντας τσάντες με τα τελευταία ψώνια... Και ξαφνικά σβήνουν για μένα οι ήχοι της πόλης και νιώθω πως αυτήν την σκηνή τη ντύνει μία μουσική, μια μελωδία... Την ακούω... Ένα μαγικό σκηνικό για την τελευταία μέρα του χρόνου.

Έφτασε το τρόλεϊ. Ανεβαίνω και βρίσκω μια θέση να καθίσω. Στο δρόμο απολαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο της διαδρομής. Αιχμαλωτίζω κάθε στιγμή, κάθε εικόνα. Με ένα παράλληλο τρόπο, από τα μάτια μου περνούν ταυτόχρονα οι διάφορες σκηνές που έζησα το 2015. Στα τζάμια του τρόλεϊ προβάλλονται στιγμές από τον χρόνο που φεύγει. Όπως στις ταινίες ...

Κατεβαίνω στη στάση μου και είμαι σίγουρη ότι στο πρόσωπό μου είναι ζωγραφισμένο ένα χαμόγελο. Ναι, το 2015 έχει θετικό πρόσημο!



Φωτογραφία μέσα από την τζαμαρία. Ο τελευταίος καφές του 2015, 
Floral, Πλατεία Εξαρχείων.




Μ.
31.12.2015
Αθήνα