Μελαγχολική Κυριακή.

"Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα

σ' αυτή την αγκαλιά

στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα

στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά...

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα

μέσα στα χείλια σου εγώ..."♫♪♫♪♪

Μελαγχολική Κυριακή...
Γιατί τις Κυριακές 
η νοσταλγία κάνει επισκέψεις
και η μοναξιά
γίνεται πιο αισθητή.











Μαρία,
05.02.2012

Περί πόνου...

"Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο ότι την ένταση του πόνου που υποστήκαμε, την καταλαβαίνουμε μόνο όταν απελευθερωθούμε από αυτόν. Τότε λέμε κατάπληκτοι: πώς μπόρεσα να αντέξω  μια τέτοια κόλαση; Σίγουρα είναι αλήθεια. Και η ζωή είναι κάτι εκπληκτικό. Κλείνει τις πληγές με ταχύτητα εκπληκτική. Και αν δεν έμεναν οι ουλές, ούτε καν θα θυμόμασταν ότι από 'κεί κάποτε ανάβλυσε αίμα. Άλλωστε, ακόμα και οι ουλές εξαφανίζονται. Μικραίνουν, και στο τέλος σβήνουν."

Oriana Fallaci
"Γράμμα σ' ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ"










Μαρία,
03.02.2012

Κυριακάτικο μήνυμα...

Κι εκεί που έπινα τον κυριακάτικο καφέ μου, ήρθε ένας κλόουν, με άγγιξε με το μαγικό ραβδάκι του και ευχήθηκε το 2012 να είμαι ευτυχισμένη... Και μετά έβγαλε από την τσέπη του και μου έδωσε αυτό το χαρτάκι...

Και μ' έκανε να χαμογελάσω! :)

Μαρία, 

29.01.2012

"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..."

"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..." 

Ο πίνακας αυτός με γυρίζει στην παιδική μου ηλικία... Σε κάτι όμορφα απογεύματα με τη μαμά στην Εθνική Πινακοθήκη που πάντα τελείωναν με μία πάστα σοκολάτα στο γωνιακό Flocafé ακριβώς απέναντι- έκλεισε κι αυτό, χρόνια τώρα...

Μου είχαν αναθέσει, θυμάμαι, να μιλήσω γι αυτόν τον πίνακα και από τις τόσες ώρες που πέρασα κοιτάζοντας τον, νιώθω ότι την κοπέλα που περπατάει με το καπέλο και την ομπρέλα τη γνωρίζω... Θυμάμαι ότι ήμουν- δεν ήμουν εννιά χρονών τότε και δεν είχαν διαβάσει καλά τον τίτλο, κι έτσι έλεγα "στην οδό Βασιλής" ... Κι από τότε έμεινε και η μαμά ακόμα με πειράζει και μου λέει "πάμε στην Οδό Βασιλής;"... Κι όποτε ξαναπάω στην Εθνική Πινακοθήκη πάντα ψάχνω να βρω αυτόν τον πίνακα κι όταν τον βλέπω ψάχνω να βρω κι εμένα την ίδια... Κι αυτό το χρονικό πήγαινε- έλα μου προκαλεί μια πολύ, πολύ γλυκιά νοσταλγία...

Νομίζω ότι ποτέ δε θα πάψω να συγκινούμαι βλέποντας αυτόν τον πίνακα...

...

Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα... Ίσως γιατί είναι απόγευμα Σαββάτου. Bροχερού Σαββάτου... Βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα για λίγο να κοιτάξω. Πόσο καιρό έχω να βγω στο μπαλκόνι, να σταθώ μια στιγμή και να κοιτάξω...; Να δω τους δρόμους που γυαλίζουν, τα φώτα των αυτοκινήτων, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται με τις ομπρέλες του, την κυρία από το απέναντι μπαλκόνι που βγαίνει και χαϊδεύει τα γλαστράκια της, τον παππού στην πολυθρόνα, τα μαγαζάκια της γειτονιάς, τη Σαγράδα Φαμίλια, τη θάλασσα... 

...

Σάββατο διαφορετικό, από αυτά τα τελευταία, που περνούν με πολλή δουλειά, διάβασμα και πίεση... Ακόμα κι έτσι όμως, νιώθω την ανάγκη να σταθώ και να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, να δώσω στο μυαλό μου την ευκαιρία να ξεφύγει έστω για μια στιγμή... Σκέφτομαι τους επόμενους μήνες, όλη τη δουλειά και το τρέξιμο που με περιμένει, το άγχος  για το αποτέλεσμα, αλλά και για το επόμενο βήμα...

... 

Σκέφτομαι πολύ τα όνειρά μου τελευταία. Ποια είναι, ποια θα είναι... Πώς θα πραγματοποιηθούν... Πώς θα τα καταφέρουν να αντισταθούν- για ακόμη μία φορά- στις δυσκολίες και στα εμπόδια... Αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου όταν χτες διάβασα στη συνέντευξη μια νεαρής ηθοποιού το εξής:

-"Το έδαφος του "αύριο" είναι ασφαλές για τα νεανικά όνειρα;΄"

-"Μα τα νεανικά όνειρα δε χρειάζονται "ασφάλεια" για να πραγματοποιηθούν. Ειδάλλως θα ήταν σχέδια..."

...

Σουρουπώνει. 

Προλαβαίνω να κοιτάξω άλλη μια φορά τη θάλασσα πριν χαθεί στο σκοτάδι.

...

Μαρία, 
28.01.2012

"Μίλα μου ψιθυριστά...

... αν μου μιλάς γι αγάπη..."

*William Shakespeare

Και κάπως έτσι η ζωή μου γέμισε με ένα ακόμα γλυκό 25...








Μαρία, 
25.01.2012

"Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη..."

Σάββατο βράδυ, διαφορετικό από τα προηγούμενα.

Μένω σπίτι.

Μπροστά μου ένας σωρός από βιβλία, χαρτιά, σκέψεις και άγχος.

Μου 'ρθε στο μυαλό αυτός ο στίχος του Λειβαδίτη: 

"Αλλά τα βράδια τι όμορφα που μυρίζει η γη..."

Μου λείπουν τα βιβλία μου. Αυτή η μεγάλη βιβλιοθήκη στο δωμάτιό μου στην Αθήνα, γεμάτη με ποιητικές συλλογές, όμορφα μυθιστορήματα, τη συλλογή μου από τους Μικρούς Πρίγκιπες σε όλες τις γλώσσες... "Σπίτι σου είναι εκεί που έχεις τα βιβλία σου"- δε θυμάμαι ποιος μου το είπε.

Το σκέφτομαι συχνά αυτό. Ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Και με απασχολεί. Kαι πιο πολύ με απασχολεί που σκέφτομαι πώς θα μεταφέρω τα βιβλία μου εδώ. 

"Καθώς μένω στο δωμάτιο μου, 

Μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες..."

(ημιτελές)

Μαρία,
21.01.2012

Συναισθημάτων αλλαγές..

"Τom: Look, we don't have to put a label on it. That's fine. I get it. But, you know, I just... I need some consistency.

Summer: I know. 

Tom: I need to know that you're not gonna wake up in the morning and feel differently. 

Summer: And I can't give you that. Nobody can."

(500 days of Summer, 2009)

(Αυτές τις μέρες ξαναείδα αυτήν την τόσο όμορφη ταινία. 

Κι αυτή είναι μία από τις αγαπημένες μου ατάκες.

Και μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες που μαθαίνω (και που καταλαβαίνω) μεγαλώνοντας.

Τα συναισθήματα των ανθρώπων μπορούν να αλλάξουν.

Και αλλάζουν.)

Μαρία,

15.01.2012