Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρώτη φθινοπωρινή βροχή...

Στην Κ. που απόψε σκεφτόμαστε το ίδιο,
αν και ανάμεσά μας υπάρχει ένας ωκεανός...



Βγαίνοντας από το σπίτι το μεσημέρι βρέθηκα μπροστά σε μια φθινοπωρινή καταιγίδα.
Ο ουρανός ήταν γκρίζος, βαρύς και το χώμα μύριζε βροχή.

Σκέφτηκα, είναι η αρχή του φθινοπώρου. 
Περίμενα στη στάση αρκετή ώρα, μετά μπήκα στο λεωφορείο. 
Στη διαδρομή κοιτούσα έξω από το παράθυρο τους υγρούς δρόμους, τους ανθρώπους κάτω από τις ομπρέλες. Το μελαγχολικό τοπίο μιας τυχαίας Πέμπτης του Σεπτέμβρη. 

Όταν κατέβηκα, μύρισα πάλι την υγρή γη. Κινήθηκα μηχανικά μέχρι το πανεπιστήμιο. Μπήκα μέσα και έπαψα να σκέφτομαι.

Ύστερα όμως όταν ο ουρανός άρχισε να γίνεται πιο σκοτεινός από τα σκούρα σύννεφα, και ο ήχος από τις βροντές έγινε πιο δυνατός, το μυαλό μου ξέφυγε πάλι. Κι εκεί ένιωσα μια αβάσταχτη μελαγχολία. Ήθελα ξαφνικά να κάνω ένα κλικ και να βρεθώ σε ένα σπίτι με μεγάλο παράθυρο στο δρόμο, σε έναν καναπέ, σε μια αγκαλιά που θα μου λέει να μη φοβάμαι τις αστραπές και που θα μου φιλάει απαλά τα χείλη. Και που θα ακούμε μαζί τη βροχή που πέφτει. 

Βρίσκομαι τώρα στην ίδια θέση όπως συνήθως, στον πέμπτο όροφο της βιβλιοθήκης... Στο μέρος αυτό που ονομάζω "γραφείο" μου και είναι πιο μικρό από όλα τ' άλλα στην αίθουσα, αλλά έχει θέα στην πόλη και στο ποτάμι. Βλέπω τα φώτα της πόλης να ανάβουν σιγά-σιγά, οι ουρανοξύστες φωτίζονται... Στις απέναντι λεωφόρους αυτοκίνητα κινούνται πέρα-δώθε, άνθρωποι γυρίζουν από τις δουλειές τους... 

Τα μάτια μου χάνονται σ΄ αυτά τα φώτα, αλλά οι σκέψεις μου συνεχίζουν να είναι οι ίδιες... Σκέφτομαι να μπαίνω σε ένα τρένο και να κυνηγάω κάποια όνειρα που δεν μπόρεσα ποτέ να πραγματοποιήσω. Να κυνηγάω συναισθήματα που δεν θέλησα ποτέ να αντιμετωπίσω.

Έχουμε ανάγκη να αισθανθούμε, για να νιώσουμε ζωντανοί. Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε τον παλμό της καρδιάς μας δυνατά, σαν να θέλει να βγει έξω από το σώμα μας. Έχουμε ανάγκη κάποιον να μας κοιτάει βαθιά στα μάτια. Κάποιον να κοιτάμε μαζί στην ίδια κατεύθυνση και να τα λέμε όλα χωρίς να πούμε τίποτα. 

Το φθινόπωρο, έλεγα πάντα, είναι μια εποχή για να τη ζει κανείς μόνος του. Συνάμα όμως πάντα αποζητούσα "το άλλο μου φθινόπωρο". Αυτόν που θα γίνει "το άλλο μου φθινόπωρο".  

Μεγάλωσα και το άλλο μου φθινόπωρο δεν ήρθε. Ή ήρθε κι εμένα η καρδιά μου βρισκόταν ήδη στον χειμώνα.

'Ή η ζωή θέλει πάντα να αποζητούμε ό, τι δεν έχουμε.

Είναι μεγάλη η συνειδητοποίση του τι δεν έχουμε. Είναι δύσκολο να σταθείς και να παραδεχτείς στον εαυτό σου ότι ξέρεις τι είναι αυτό που λείπει από τη ζωή σου. Να πεις, δεν έχω αυτό. 

Και μετά τι;

...


Νύχτωσε.
Πώς ξεστράτισα έτσι πάλι...;

Έγω ήθελα να πω μόνο ότι σήμερα ήταν η πρώτη φθινοπωρινή βροχή.






Μ.
12.09.2013
Georgetown, Washington D.C.

4 σχόλια:

Πιτσιλλίδη Χρύσα είπε...

Τα λόγια είναι πολύ ΄΄φτωχά'' για να περιγράψω τα συναισθήματα που μου έβγαλε..τέλειο!

sourgelaki είπε...

μέρες τώρα σκεφτομαι τα "άλλα φθινόπωρα", αυτά που πέρασαν...και είναι τόσο κοντινά αλλά έχουν φύγει ανεπιστρεπτί τόσο μακριά, αυτά που θα έρθουν και δεν ξέρω ούτε πού ούτε πώς θα μας βρουν..(και πόσο κρίμα να νόμιζες πως ξέρεις πως θαναι και τι συντριβη...)και αυτό το φθινόπωρο το γκρι και πένθιμο που ναι βαρυχειμωνιά κι ας μην κάνει κρύο...
και βλέματα βαθιά που ξαφνικά έγιναν αδιαπέραστα, παγερά, βάζουν τοίχο και δεν σαφήνουν να περάσεις...σου κλείνουν την πόρτα. δε θες άλλη αλήθεια από τη δική τους για να καταλάβεις...ούτε φυσικά θες να πουν κάτι. δε λένε ψέματα όπως και να έχει.

Vive La Vie... είπε...

@Χρύσα

Ευχαριστώ πολύ, πολύ! :)
Καλό φθινόπωρο, με ό, τι αυτό φέρνει...

Μ.

Vive La Vie... είπε...

@sourgelaki

Τα φθινόπωρα που πέρασαν δεν μπορούν να πάψουν να έχουν υπάρξει, ό, τι και να έγινε μετά και όσο και να άλλαξαν τα πράγματα.

Και αυτά που θα 'ρθουν κουβαλάνε την ανασφάλεια του αγνώστου, αλλά και τη γοητεία του. Κι όταν η καταιγίδα που νιώθεις τώρα περάσει, θα δεις ότι το γκρι και πένθιμο φθινόπωρο του τώρα, θα σε βγάλει σε μια πολύχρωμη άνοιξη του μετά. Ό, τι περνάμε, μας πάει λίγο παρακάτω. Θα τα καταφέρεις, ξέρω ότι μπορείς.

Μ.