Δύο βδομάδες μετά...

Πέρασαν κιόλας δύο εβδομάδες. Για την ακρίβεια ακριβώς δύο εβδομάδες. Τέτοια ώρα προσγειωνόμουν. 7 η ώρα το βράδυ, λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Όταν κατέβηκα από το αεροπλάνο είδα έναν κατακόκκινο ήλιο να χάνεται σε έναν τεράστιο αυτοκινητόδρομο. 

Νιώθω μακριά από εκείνην την ημέρα, ίσως γιατί οι μέρες που περνούν είναι τόσο γεμάτες και όλα γύρω μου τόσο καινούργια, η πόλη, οι δρόμοι, οι άνθρωποι, οι εικόνες, που νιώθω ότι ο χρόνος μετράει διαφορετικά εδώ.

Σούρουπο. "Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού". Είναι αλήθεια. Πάντα είναι έτσι. Παντού είναι έτσι. Είτε είσαι στην Αθήνα, είτε στο Παρίσι, είτε στη Βαρκελώνη, είτε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η ώρα που σουρουπώνει είναι η πιο μοναχική στιγμή. Η στιγμή της ημέρας που είσαι μόνος με τον εαυτό σου.

Το σούρουπο. Ο χωρισμός από κάτι. Ο άπο-χωρισμός από κάτι. Από τη μέρα που πέρασε. Που ίσως ήταν μια μοναδική μέρα. Μια μέρα ιδιαίτερη. Μια μέρα που φεύγοντας παίρνει μαζί της κάτι από σένα. Μια μέρα που δεν θα γυρίσει. Που ό, τι έζησες δεν θα ξαναυπάρξει ακριβώς έτσι . Οι μέρες μας είναι σαν μια παράσταση. Ποτέ η μία δεν είναι ακριβώς ίδια με την άλλη. 

Νιώθω ότι αυτό το σούρουπο έχει την γλυκόπικρη γεύση ενός αποχωρισμού. Ίσως περισσότερο από άλλες φορές. Kαι μόνο εγώ ξέρω το γιατί. Κοιτάω απέναντι. Μία γειτονιά που δεν ξέρω, που τώρα μαθαίνω. Καθισμένη σε ένα καφέ, σε ένα τραπέζι μπροστά από τη τζαμαρία. Δεν μπορώ να δω ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, κοιτώ μόνο μπροστά. Τον κόσμο που περνάει. Μόνη μου. Αυτήν την μοναδική στιγμή. Από το μυαλό μου περνάνε χίλιες δυο σκέψεις. Με χωρίζουν χιλιόμετρα από οτιδήποτε οικείο, κι όμως ταυτόχρονα δεν νιώθω "ξένη" μπροστά στο διαφορετικό. Νιώθω μέρος αυτού του διαφορετικού. 

Νιώθω καλά με μένα εδώ.

Μαρία, 

08.09.2013
Capitol Hill, Washington D.C.

Ελλείψει φεγγαριού και εξηγήσεων...

"Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος 

ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι (...)

κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε

ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση..."

Τάσος Λειβαδίτης

Γιατί μην πιστεύεις ότι οι απαντήσεις που πάντα περίμενες θα έρθουν. Ξέρεις κι εσύ ότι άργησαν πολύ. Χάθηκαν στο δρόμο. Χάθηκες κι εσύ στο δρόμο. Κι όταν νόμισες ότι τον ξαναβρήκες, ξαναχάθηκες για λίγο. Περίεργα παιχνίδια. Λησμόνησες τα λαμπερά φεγγάρια. Βιάστηκες να σκεφτείς "τόσα χρόνια μες στους χάρτες μου σε ψάχνω... Κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπό μου με τα δυο σου χείλια. Ν'αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου." 

Η εξήγηση θα έρθει όταν δεν θα τη χρειάζεσαι πια. 
Εσύ είσαι ένας ταξιδιώτης με οδηγό του το φεγγάρι. 







Μαρία,
05.09.2013
Washington D.C.

Η στιγμή της 30ης του μηνός... Ι.

Πιστή στη καινούργια μου μικρή συνήθεια: είπα, κάθε 30 του μηνός θα σηκώνω τα μάτια και θα καταγράφω ό, τι βλέπω.

30 Αυγούστου λοιπόν.

Πόσο διαφορετική θέα από αυτήν του προηγούμενου μήνα τέτοια. Νιώθω να με χωρίζουν μήνες, κι όμως δεν είναι παρά 30 μέρες...

Απόγευμα Παρασκευής. Βρίσκομαι στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου. Σηκώνω τα μάτια και βλέπω το πράσινο των δέντρων του Georgetown, τον ποταμό Potomac και τα κτίρια της πόλης. Αεροπλάνα περνάνε συνέχεια και σχίζουν τον αέρα. Πετάνε τόσο κοντά που έχω την αίσθηση ότι λίγο να απλώσω το χέρι, θα τα πιάσω. Γύρω μου βιβλία, πολλά βιβλία, σημειώσεις, χαρτιά, ημερολόγια...

Καινούργιες εικόνες. Καινούργια γλώσσα στ' αυτιά μου. Ρυθμοί εντατικοί. Δε θέλω να με παρασύρουν. Θέλω να μπορώ να σταματάω λίγο και να κοιτάω κάθε μέρα "λίγο ουρανό, λίγο πράσινο και λίγη θάλασσα". Εδώ δεν έχω θάλασσα, αλλά και το ποτάμι καλό είναι!

M.

Washington D.C.

30.08.2013

Σήμερα, μια άλλη πόλη...

«Τα ταξίδια είναι μια περιπλάνηση μέσα στον εαυτό μας. Στα ταξίδια δεν μαθαίνουμε μόνο πώς είναι ο κόσμος, μαθαίνουμε πώς είμαστε εμείς, τι αντέχουμε, μέχρι πού φτάνουμε, μέχρι πού φτάνει το μυαλό μας, τι ερωτήσεις έχουμε, τι απαντήσεις γυρεύουμε. Γι αυτό κανείς πρέπει να ταξιδεύει με το μυαλό του σε εγρήγορση (…)»*

Τα ταξίδια.

Η υπόσχεση που έγινε πραγματικότητα.

Να ξαναπεράσω τον ωκεανό.

Τον διασχίζω.

Το καλοκαίρι που πέρασε. Το μπλε της θάλασσας. Το μπλε της ελληνικής θάλασσας. Το μπλε των Κυκλάδων. Το μπλε της θάλασσας του χωριού.

Οι εικόνες. Πολλές εικόνες. Περνούν τώρα διαδοχικά μπροστά από τα μάτια μου ξανά.

Η άφιξη. Η πρώτη μέρα. Τα χαμόγελα. Οι διακοπές. Το πλοίο για το νησί. Το κάμπινγκ. Οι φίλοι. Οι βουτιές. Τα βιβλία που γεμίζουν άμμο και βοτσαλάκια. Το πλοίο που διασχίζει το Αιγαίο. Ο Πειραιάς νύχτα. ‘Εχουμε ακόμα καλοκαίρι μπροστά μας. Η καλοκαιρινή Αθήνα. Κάτι καφέ κρυμμένα. Νύχτες στο μπαλκόνι. Κουβέντες. Εξομολογήσεις. Ο δρόμος προς το χωριό. Το σπίτι αλλαγμένο. Ο παππούς. Οι γονείς. Οι συζητήσεις το βράδυ. Τα ποτηράκια με την παγωμένη μαστίχα. Ο ήχος των κυμάτων από το μπαλκόνι. Δεκαπενταύγουστος. Η γιορτή μου. Το μεσημεριανό τραπέζι. Το βραδινό μπάνιο. Το λευκό παρεό. Η αρμύρα στα μαλλιά. Το ψάθινο καπέλο. Ο δρόμος της επιστροφής. Οι ατέλειωτοι δρόμοι της Πελοποννήσου. Αποχαιρετιστήρια τραγούδια σε ένα αυτοκίνητο. Το ΚΤΕΛ. Η Αθήνα άδεια. Πρωινό στο μπαλκόνι. Αγκαλιές. Βλέμματα που μιλούν.  Βαλίτσες. Πάλι βαλίτσες. Αντίστροφη μέτρηση. Πέντε μέρες ακόμα, τέσσερις μέρες ακόμα. Τελευταίες βόλτες στην πόλη. Μεσημεριανός ύπνος. Ένα παγωτό στο κέντρο. Τρεις μέρες ακόμα. Τι να πάρω, τι να αφήσω; Είμαι δυνατή. Είμαι δυνατή; Μην ξεγελιέσαι. Βγάλε αυτό, πάρε εκείνο. Τι καιρό κάνει στην Αμερική; Τι καιρό κάνει μέσα μου; Δύο μέρες μείναμε. Μάτια που βουρκώνουν. Άλλη μια νύχτα με θέα την Ακρόπολη. Άλλο ένα βράδυ στο μικρό διαμέρισμα. Μια μέρα έμεινε. Παγώνει ο χρόνος; Αποχαιρετισμοί. Οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι. Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Λίγες ώρες μείνανε μόνο. Το αυτοκίνητο που με περιμένει κάτω από το σπίτι. Τελευταία βόλτα. Κράτα μου το χέρι σφιχτά. Πόσες αγκαλιές χωρούν πριν ξημερώσει; Χάραξε. Οι βαλίτσες κλείνουν. Ασήκωτες. Όπως πάντα. Ο δρόμος προς το αεροδρόμιο. Η πόλη από την αντίθετη κατεύθυνση. Αναχωρήσεις. Τελευταίος αποχαιρετισμός. Η μαμά και ο μπαμπάς. Κάτι δάκρυα που κυλούν. Σαν να είναι η πρώτη φορά. Ποτέ δε συνηθίζονται οι αποχαιρετισμοί. Ο έλεγχος διαβατηρίων. Περιμένουν να με δουν μέχρι να χαθώ στο βάθος. Κι εγώ γυρίζω να τους κοιτάξω και γνέθω. Μέχρι που δεν τους βλέπω πια. Τώρα σταματάω. Σκουπίζω τα δάκρυα. Φορτώνομαι ακόμα πιο δυνατά τα πράγματά μου. Λέω στον εαυτό μου τώρα σφίξε τα δόντια και προχώρα, να είσαι δυνατή.

Για να γίνουμε πιο δυνατοί πρέπει να ταξιδέψουμε προς την κατεύθυνση των φόβων μας.

Ένα αεροπλάνο. Και μετά ένα άλλο πιο μεγάλο. Πετάμε πάνω από τον Ατλαντικό. Σήμερα, μια άλλη πόλη.

Μια άλλη πόλη. Μια νέα περιπλάνηση. Μέσα μου. Να μάθω τι είμαι εγώ. Μέχρι πού αντέχω, μέχρι πού φτάνει το μυαλό μου. Τι ερωτήσεις έχω και τι απαντήσεις γυρεύω. Με το μυαλό σε εγρήγορση και τα μάτια ανοιχτά.

Φύγε, προχώρα.

«Φτάσε όπου δεν μπορείς».

Μαρία

Πτήση Αθήνα-Ουάσινγκτον

25.08.2013

*Σώτη Τριανταφύλλου

Λες...;

Μ.: «-Λες το μέλλον μου να είναι στην άλλη πλευρά του ωκεανού;»

Κ.: «-Το μέλλον σου είναι εκεί που θέλεις να είναι.»

(Ειπώθηκε χθες βράδυ, αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα, με την πιο όμορφη θέα, αυτήν της φωτισμένης Αθήνας από ψηλά, ανάμεσα σε δύο αμαρέτο από τη μία φίλη στην άλλη...)

Μαρία
01.08.2013

Ἐν πλῷ...

"Πάντως εγώ θα ζήσω."

Σήκωσα το βλέμμα από το βιβλίο, μετά την ανάγνωση αυτής της της φράσης. Στο πλοίο που με γυρίζει από τη Σέριφο στον Πειραιά αντίκρισα μπροστά μου το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, να μπλέκεται με το πορτοκαλί, ροζ-μωβ του ηλιοβασιλέματος. Και σκέφτηκα ότι είναι ακόμα Ιούλιος και ότι μένει ακόμα λίγος καιρός διακοπών. Και μετά σκέφτηκα πόσο διαφορετικό θα είναι το τοπίο που θα αντικρίζω σε έναν ακριβώς μήνα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πόσο διαφορετικές εικόνες. Και πιο μετά σκέφτηκα εφεξής να το καθιερώσω και κάθε 30 του μηνός, μία στιγμή της ημέρα, να σηκώνω τα μάτια και να καταγράφω ό, τι βλέπω. Θα είναι μια μικρή καινούργια συνήθεια με τον εαυτό μου- είναι καλό να αποκτούμε κάπου-κάπου καινούργιες μικρές συνήθειες. Για όσο κρατήσει...

Μ.

Πλοίο Άγιος Γεώργιος

Σέριφος-Πειραιάς

30.07.2013

Θέρος...

"Κι αν μεγαλώνουμε, 

μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..."

Ν.

Στο μέσο του καλοκαιριού, ενός καλοκαιριού που περίμενα πώς και πώς εδώ και πολύ καιρό, που το ονειρευόμουν και το χρειαζόμουν σχεδόν από πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα απόγευμα Ιουλίου, εδώ, εδώ βρίσκομαι σήμερα.

Θα το ξαναπώ γιατί το σκέφτομαι συνέχεια, ο χρόνος φέτος κυλάει πιο γρήγορα από ποτέ... Νομίζω ότι τρέχει κι εγώ πασχίζω να τον ακολουθήσω... Δεν ξέρω πότε ήταν Ιούνης, πότε πέρασε ο Ιούνης, ήρθε Ιούλιος, πότε θα φύγει κι αυτός...

Πάει σχεδόν μια εβδομάδα που άφησα το βαρκελωνέζικο μπαλκονάκι μου και όσες σκέψεις έκανα τις τελευταίες μέρες εκεί, δεν μπόρεσα να τις καταγράψω. Είναι φορές που νιώθω ότι αυτό που έχω στο μυαλό μου, αυτό που σκέφτομαι αλλά και αισθάνομαι, είναι τόσο έντονο, τόσο δυνατό, τόσο περίπλοκο και ιδιαίτερο, που μου είναι αδύνατο να το αποτυπώσω με λέξεις... Τελευταία είχα την ευκαιρία να σκεφτώ πολλά πράγματα, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν όχι μία, αλλά πολλές αναρτήσεις και κείμενα και εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους μέσω της γραφής.

Τις τελευταίες μέρες στη Βαρκελώνη συνειδητοποίησα-για μια ακόμη φορά- πόσο πολύ αγαπάω να ζω σ' αυτήν την πόλη, πόσο πολύ δεμένη είμαι μαζί της. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές...

Γιατί οι πόλεις μας είναι πιο όμορφες όταν φεύγουμε;

Σχεδόν συγκινήθηκα όταν έκλεινα την πόρτα μου πίσω πριν φύγω για το αεροδρόμιο και μπορώ να πω ότι η καρδιά μου σφίχτηκε στον δρόμο προς αυτό. 

Κάθε καλοκαίρι, μαζί με την πόρτα που κλείνει στο σπίτι της calle Marina, κλείνει και ένας κύκλος. Ο κύκλος της χρονιάς που πέρασε. Ο φετινός κύκλος, αν εξαιρέσουμε το πρώτο του διάστημα που ήταν δύσκολο και πολύ μοναχικό, μου αφήνει μια αίσθηση πληρότητας. Ήταν γεμάτος κύκλος. Είχε μεν πολλή δουλειά και άγχος και πίεση, αλλά είχε και όμορφες μέρες, με παρέα, τραγούδια, ξενύχτια, γέλια και ανθρώπους. 

Οι κύκλοι που κλείνουν μερικές φορές παίρνουν μαζί τους και ανθρώπους. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσε η Βαρκελώνη από τον πρώτο κιόλας χρόνο. Το ξέρω και έμαθα να είμαι πια πιο ανθεκτική σε αυτό, γιατί ξέρω ότι με θέληση το adios μπορεί να γίνει απλώς ένα hasta luego. 

Μια άλλη σκέψη που στριφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου τελευταία είναι η σκέψη ότι μεγαλώνουμε. Αυτό έλεγα στην αγαπημένη μου φίλη Ν. κοιτάζοντας πριν λίγες μέρες μια πράσινη παραλία της Menorca. Της έλεγα ότι μεγαλώνω, να, έκανα και μια ρυτίδα βαθιά στο πρόσωπο! Κι όσο κι αν ακούγεται αστείο όταν είσαι μόλις 27 (η φίλη Κ. μου είπε ότι ήρθε η ώρα για την πρώτη μου αντιρυτιδική κρέμα (!) ), η αλήθεια είναι ότι βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικό σε σχέση με λίγα χρόνια πιο πριν... Και είναι προφανές ότι το θέμα δεν είναι η ρυτίδα στο πρόσωπο, αλλά κάτι πιο βαθύ, η αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει και μεγαλώνοντας οι αποφάσεις που παίρνουμε έχουν άλλη βαρύτητα. Δεν με πειράζει ο χρόνος που περνάει, αλλά θέλω "ό, τι περνάει, να περνάει καλά". Θέλω να μεγαλώνω γεμάτη. Αν για κάτι χαίρομαι, είναι που μέχρι τώρα νιώθω αυτό αν το έχω καταφέρει ως ένα μεγάλο βαθμό, αλλά αναρωτιέμαι και ενίοτε ανησυχώ, αν μεγαλώνοντας κι άλλο, θα συνεχίζω να νιώθω έτσι. 

Κι ενώ στο μυαλό μου στροβιλίζονταν τέτοιου είδους σκέψεις περί μεγαλώματος και άλλων μυστηρίων, μια μέρα ξυπνώντας αμέριμνη βρήκα κάτω από το μαξιλάρι μου μία κάρτ-ποστάλ με την πράσινη παραλία Macarella της Menorca από τη φίλη Ν. που έλεγε "Κι αν μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..." Και τότε όλες μου οι ανησυχίες για το μέλλον σαν να συρρικνώθηκαν ξαφνικά και μου φάνηκαν τόσο μικρές, μηδαμινές... Γιατί αν στο δρόμο έχεις τέτοιους συνοδοιπόρους, το ταξίδι δεν μπορεί παρά να είναι ωραίο. Όχι εύκολο, όχι χωρίς δυσκολίες και προβλήματα, αλλά ωραίο. Ωραίο, και γεμάτο. 

Αν λοιπόν ένα καλοκαίρι ξεκινάει με μία τέτοια καρτ-ποστάλ κάτω από το μαξιλάρι, 

αν ξεκινάει με μια ωραία βόλτα στα νερά της Κόστα Μπράβα, 

με ένα όμορφο και συγκινητικό βράδυ με κρασί Bach semi-dulce και ήχους από καταλανικές Havaneres, 

με ένα farewell aperitif με φίλους και γέλια,

με ένα καλό βιβλίο και μια ακόμα καλύτερη αφιέρωση, 

με ένα αεροπλάνο όπου κάποιος σε περιμένει με ανυπομονησία, 

με ένα τραπέζι γεμάτο φίλους που σε περιμένουν για το καλώς όρισες,

με ένα βράδυ που κοιτάει την Ακρόπολη και καταλήγει να περπατάει ξημερώματα την Διονυσίου Αεροπαγίτου,

με εισιτήρια πλοίου για έναν κυκλαδίτικο προορισμό,

και μια σκέψη για έναν ωκεανό που περιμένει υπομονετικά να τον διασχίσεις...

Αν ένα καλοκαίρι ξεκινάει έτσι, 

δεν μπορείς παρά να χαμογελάς και να ετοιμάζεσαι να ρουφήξεις κάθε στιγμή του όσο πιο έντονα μπορείς.

Μαρία,

17.07.2013