Barcelona: Μέρος Ι.: "M' agrada molt...!!!!"

"Rambla pa' qui

rambla pa' lla

esa es la rumba de Barcelona..."

Τρεις μήνες, λοιπόν!

Νομίζω ότι σιγά-σιγά γίνομαι μέρος αυτής της πόλης.

Περπατώ στους δρόμους σαν να τους ξέρω από καιρό.

Πολλές φορές βρίσκω τυχαία γνωστούς.

Έχω ήδη δύο στέκια, ένα δίπλα στο σπίτι, στην Avinguda Gaudi και ένα δίπλα στη σχολή, το Aribau 3, που πάμε με τα παιδιά μετά το μάθημα.

Έχω αποκτήσει αγαπημένο ποτό, την clara!!!

Μαθαίνω και λίγα καταλανικά.

Περπατάω περισσότερο.

Χαμογελάω περισσότερο.

Απολαμβάνω το κάθετι με άλλη διάθεση.

Πότε ήταν, δε θυμάμαι, που είδα μια ταμπέλα που έγραφε "Déjate seducir por Barcelona...", aφέσου να γοητευτείς...

Αυτό κάνω κι εγώ...

Και να σου πω κάτι...

"Barcelona, M'agrada molt...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"*

*"Μ'αρέσει πολύ!!!"


Μαρία.
13.12.2009

Αίθουσα αναμονής.

Σήμερα ήρθε να με δει στη Βαρκελώνη μια πολύ, πολύ, πολύ καλή μου φίλη. Η φίλη.

Και εννοείται η χαρά μου δεν περιγραφόταν.

Στο τρένο που με πήγαινε στο αεροδρόμιο, σκεφτόμουν πως πάντα οι διαδρομές προς/από τα αεροδρόμια μου άρεσαν πολύ. Ακόμα κι αν δεν είναι για να ταξιδέψω εγώ... Νιώθω ότι αυτή η διαδρομή μου δίνει μια ψευδαίσθηση αναχώρησης... Έλευθεριας, ονειροπόλησης... Ψευδαίσθηση ταξιδιού, δηλαδή. Όλη τη διαδρομή με συντρόφευε ένα απίστευτο πορτοκαλί χρώμα. Το χρώμα του ουρανού την ώρα που δύει ο ήλιος. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένιωσα κάτι ανάμεσα σε χαρά και πληρότητα. Τόσο απλά.

Όσες φορές περιμένω κάποιον στο αεροδρόμιο, σκέφτομαι τι ωραίο να περιμένεις κάποιον. Περιμένεις να ανοίξουν οι αυτόματες πόρτες, μαντεύοντας αν ο ανθρωπός σου είναι ό επόμενος που θα βγει από μέσα.

Επιπλέον, όσες φορές περιμένω κοιτάω τα πρόσωπα αυτών που φτάνουν και αντικρίζουν τον δικό τους άνθρωπο που είναι εκεί έξω και περιμένει. Στην αρχή έχουν βλέμμα χαμένο και μόλις εντοπίζουν τον δικό τους, αμέσως το πρόσωπό τους λάμπει. Αυτή η έκφραση στο πρόσωπο, πολύ με συγκινεί.

Σε δύο βδομάδες επιστρέφω κι εγώ. Και αυτή τη μαγική στιγμή που θα ανοίξουν οι πόρτες της εξόδου και θα αναζητήσω τους δικούς μου ανθρώπους, την περιμένω πώς και πώς.

Τελικά δεν ξέρω τι είναι πιο όμορφο, να περιμένεις κάποιον ή να σε περιμένει κάποιος.

Μάλλον και τα δύο.

(Τώρα είναι βράδυ.

Θα κοιμηθώ με ένα μειδίαμα στο πρόσωπο.

Απόψε νιώθω ήρεμη και γαλήνια.

Όνειρα γλυκά... )

Μαρία.

3.12.2009

Ακίνητη.

Το λάπτοτ ανοιχτό.

Η ώρα περασμένη.

Μια εργασία που δε λέει να τελειώσει...

Το έγγραφο του word κενό.

Κι εγώ κενή είμαι.

Σφίξιμο στο στομάχι.

Πασχαλίδης, Μάλαμας και Τσανακλίδου δεν βοηθούν ούτε στη διάθεση, ούτε στην εργασία.

Ο χρόνος τρέχει, οι υποχρεώσεις τρέχουν.

Εγώ τρέχω;

Περίπου.

Το σώμα τρέχει, βιάζεται να τα προλάβει όλα.

Το μυαλό ακίνητο, κολλημένο σε μια κουβέντα, σε μια εικόνα- μάλλον φανταστική.

"Κι αυτό που κάνω, ποιος σου το ΄πε αδυναμία...;"

Ο χρόνος τρέχει.

Γράψε κάτι.

Όχι στο μπλογκ σου.

Στο word...

Για την εργασία, ντε!

Α, ναι, για την εργασία...

Τι να μου πει κι αυτή;

Ούτε αυτή με βοηθάει!

Κι ο χρόνος τρέχει...

Κι εγώ ακίνητη.

"...να λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο..."

Μαρία.

25.11.2009

"Μάτια που δεν βλέπονται..."

"Μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται

Μου πες κάποιο βράδυ με παράπονο θόλο..."

Απρόοπτη νύχτα.

Νιώθω μουδιασμένη.

Βγαίνω στο μπαλκόνι.

Χρειάζομαι αέρα.

Δεν ξέρω αν όσα μου είπες απόψε μου τα είπες όντως ή τα φαντάστηκα.

Είναι αργά.

Έχει ησυχία.

Όχι, δεν τα φαντάστηκα.

Τα είπες.

"Οι έρωτες, καρδιά μου, δεν πεθαίνουν, μα κοιμούνται..

Για να μπορούν κρυφά να κοροιδεύουν τον καιρό..."

Καληνύχτα...

Μαρία.

18.11.2009

"Πώς να τη νιώσω τη χαρά αν δεν στεγνώσει η λύπη...;"*

Ναι, έχετε δίκιο.
Σε τι απ' όλα;
Δεν ξέρω. Σε όλα, νομίζω.
Σε αυτά που λέτε.
Κι εγώ τα ίδια θα μου έλεγα.
(Φαντάζομαι.)
Αν με βοηθάνε όσα μου λέτε;
Δεν ξέρω.
Μάλλον όχι.
Αλλά ότι τα λέτε μου αρκεί.
Γιατί είστε εκεί
Αυτό μετράει.
Αν θα συνέλθω;
Φαντάζομαι, ναι.
Θα έρθουν καλύτερες μέρες, οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος και τα λοιπά...
Ότι πρέπει να συνέλθω;
Ε, ότι πρέπει, πρέπει.
Πότε;
Πότε δεν ξέρω.
Σύντομα;
Για σύντομα, να σας πω την αλήθεια, δεν το βλέπω.
(Αλλά και πάλι, ποτέ δεν ξέρεις.)
Τι είπατε;
Α, ότι θέλετε να είμαι χαρούμενη.
Κι εγώ το θέλω.


Αλλά.......





"Πώς να τη νιώσω την χαρά αν δεν στεγνώσει η λύπη...;;;"








*Πυξ Λαξ



Μαρία,
15.10.2009

"Στο κάστρο το παλιό..."

Στο κάστρο το παλιό

σε κάποιο τοίχο σου ΄χα γράψει "σ' αγαπώ"

το πιο γλυκό μου μήνυμα...

Το πλήρωσα κι αυτό

τόσο ακριβά που να μην ξέρω αν σε μισώ

είναι βαρύ το τίμημα.

Είμαι εδώ και είσαι εκεί

εγώ στη δύση και εσύ στην ανατολή

Είμαστε στίχοι που δεν χώρεσαν μαζί

στη μουσική...

Κουράγιο πού να βρω

να ξαναγγίξω το κορμί σου το γλυκό

της ομορφιάς το χάρισμα...

Δεν θ΄ανταποκριθώ

όπως εκείνο τον παλιό καλό καιρό

στου φεγγαριού το κάλεσμα...

Είμαι εδώ και είσαι εκεί

εγώ στη δύση και εσύ στην ανατολή

είμαστε στίχοι που δέν χώρεσαν μαζί

στη μουσική...

Στο κάστρο το παλιό

σε κάποιον τοίχο σου 'χα γράψει "σ' αγαπώ"

το πιο γλυκό μου μήνυμα....

Μαρία.

14.10.2009

Barcelona: Μέρος Ι. : Δύο μήνες.....

....................και συνεχίζω.......... ...


Xωρίς πολλά λόγια...
Αλλά με πολλές σκέψεις...
Ο χρόνος κυλάει...
Υπέρ μου ή κατά μου...

Κάθομαι σε μια γωνία και δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από τον αφήνω να κυλάει...

Και όπου με βγάλει...



Μαρία.
13.11.2009