Nύχτωσε, νύχτα...

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
Πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά
και πια δε γνωριζόμαστε,
δε γνωριζόμαστε...

Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και σκέπασε με...
Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με...

Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες, δεν ήξερα και παιδευτήκαμε...
Αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια...
Δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε,
χαθήκαμε...

Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με...
Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με...

Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα' ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν' αποφασίσω...
Μα απ' όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω,
πως πάω να συνηθίσω...

Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και σκέπασέ με...
Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε και παρηγόρησέ με...



Χάρης& Πάνος Κατσιμίχας






Μαρία.
29.09.2009

Νοσταλγία.

Τον θυμάμαι ακόμα.

Παράξενο πολύ,

γιατί όσο ένα ανοιξιάτικο σύννεφο έμεινε,

όσο χρειάζεται για να ειπωθεί ένα αντίο.

Υπέροχο μνημείο.

Διάχυτος σαν μυρουδιά,

απροσδιόριστος σαν το άπειρο,

βλέμμα σάμπως σ' ατέλιειωτη νύχτα.

Μπροστά μας ένα σταχτοδοχείο

όπου τινάζαμε μια τεφρωμένη ολοκλήρωση.

Το ρολόγι του σχεδίαζε με το χρόνο

κάποιο ξεκίνημα πικρό.

Και τότε εγώ

σήκωνα το ποτήρι

και πίναμε μαζί κάποιο σαλπάρισμα

ανάκατο με κάποια σιγή.

Στο χωρισμό μήτε αντίο,

μήτε φιλί.

Κική Δημουλά

(Έρεβος)

Μαρία.

28.09.2009

Barcelona: Μέρος Ι. : Το Υποσυνείδητο.

Σήμερα σε ονειρεύτηκα.

Μας ονειρεύτηκα.

Ήμασταν μαζί, όπως παλιά.

Ήταν ένα όνειρο πολύ ζωντανό, σαν αληθινό...

Και μετά ξύπνησα. (Κυριολεκτικά και μεταφορικά.)

Μου πήρε αρκετή ώρα να συνειδητοποιήσω πού βρισκόμουν.

Ήμουν σε άλλο δωμάτιο, σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα, μιλούσα άλλη γλώσσα.

Και κυρίως, δεν ήμασταν μαζί.

Όλη μέρα κάνω προσπάθεια να μη σκέφτομαι, να μη θυμάμαι...

Κι όμως έρχεται το βράδυ και το υποσυνείδητό μου με προδίδει.

Πώς να ελέγξω τα όνειρά μου;

Πρέπει να βρω έναν τρόπο.

Ξύπνησα και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα, το στομάχι μου σφίχτηκε.

Με πλημμύρισε πάλι αυτή η αβάσταχτη αίσθηση απώλειας...

Περνάς χρόνια με έναν άνθρωπο. Μοιράζεσαι τόσο πράγματα. Δένεσαι.

Είναι η πρώτη σου σκέψη το πρωί και η τελευταία το βράδυ.

Και φτάνει μια μέρα που τα συναισθήματα παγώνουν τόσο πολύ που, που...που τίποτα.

Περνούν μέρες, βδομάδες και ούτε μια λέξη.

Έδωσες τόσα και τώρα...τίποτα.

Αχ...

Τη μέρα κάνω μισό βήμα μπροστά και το βράδυ δέκα πίσω.

Μαρία.

27.09.2009

Barcelona: Μέρος Ι. : Οι πρώτες μέρες

Πέρασαν κιόλας δέκα μέρες στη Βαρκελώνη...

Δέκα μέρες που μου φάνηκαν χρόνια.

Οι φίλοι μου με ρωτούν πώς μου φαίνεται η καινούργια μου ζωή, πώς είναι το σπίτι, πώς είναι η πόλη, πώς είμαι εγώ...

Θα ήθελα πολύ να μπορώ να τους πω ότι είμαι ενθουσιασμένη, γοητευμένη, χαρούμενη...

Θα ήθελα να μπορώ να τους πω ότι είμαι δυνατή, ότι τα άφησα όλα πίσω, ότι κατάφερα να πετάξω από το παράθυρο του αεροπλάνου ό, τι με στεναχωρούσε και να πάρω μόνο ό, τι με κάνει χαρούμενη...

Θα ήθελα να τους πω ότι δεν φοβάμαι τα βράδια, ότι απολαμβάνω τη μοναξιά μου και την ελευθερία μου.

Θα ήθελα να τους πω ότι χαμογελάω πολύ, ότι μέσα μου νιώθω μια απέραντη ευτυχία και ότι είμαι καλά.

Αντίθετα...

Αντίθετα πρέπει να τους πω ότι η αλλαγή είναι τόσο μεγάλη, που δεν την αντέχω.

Να τους πω ότι δεν είμαι τόσο δυνατή όσο νομίζουν, ότι πονάω πολύ.

Να τους πω ότι την πρώτη μέρα ξέσπασα όσα κρατούσα μέσα μου μέρες πριν φύγω.

Να τους πω ότι είμαι πολύ ευάλωτη.

Τόσο πολύ που τον πήρα τηλέφωνο την πρώτη κιόλας μέρα πανικόβλητη για την καινούργια ζωή που ξεκινούσε χωρίς εκείνον.

Να τους πω ότι όλος μου ο δυναμισμός, η αυτοκυριαρχία, όλα, όλα κατέρρευσαν μέσα στα λίγα λεπτά που τον παρακαλούσα να μη μ' αφήσει αυτήν τη δύσκολη στιγμή.

Να τους πω ότι, ναι, όντως εγώ ήμουν που παρακαλούσα κάποιον να μείνει πλάι μου, έγω που πάντα πίστευα ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να προσπαθούν να είναι δίπλα μας, πρέπει μόνο να το θέλουν.

Θέλω να τους πω ότι έχω καταρρεύσει.

Ότι τους χρειάζομαι πιο πολύ από ποτέ.

...............................................................................................

Όλες αυτές τις δέκα μέρες έβρεχε καταρρακτωδώς.

Κι εγώ θυμόμουν αυτό το στίχο του Verlaine που λέει "Il pleure dans mon coeur comme il pleut sur la ville..."

................................................................................................

Σήμερα το πρωί έφυγε και η μαμά.

Δεν είναι η πρώτη φορά που την αποχαιρετώ, αλλά δεν ξέρω γιατί αυτή τη φορά ένιωθα διαφορετικά από τις προηγούμενες...

Επιστρέφοντας από το αεροδρόμιο, βρήκα στην πόρτα του σπιτιού ένα χαρτάκι που έγραφε... "ΘΕΛΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΠΟΡΩ!", Μαμά.

Νιώθω ότι με αυτή τη φράση πρέπει να κλείσω τη συγκεκριμένη ανάρτηση...

Μαρία.
23.09.2009

La despedida...

Έφτασε η ώρα της αναχώρησης.

Φεύγω έχοντας πει πολλά "καλή αντάμωση" και ένα μεγάλο "ΑΝΤΙΟ".

Μαρία.

12.09.2009

Κάτω από τη βροχή το αντίο...

Βρισκόμαστε.

Βρέχει.

Οδηγείς προς κάποια γνώριμη κατεύθυνση.

Φτάνεις στον προορισμό σου. Ένα μέρος οικείο. Τόσες φορές το επισκεφτήκαμε ερωτευμένοι...

Παρκάρεις.

Η βροχή δυναμώνει.

Σκέφτομαι πως όλα στη ζωή κάνουν κύκλους.

Όταν πρωτοβρεθήκαμε έβρεχε πολύ.

Όπως και τώρα που φθάνουμε στο τέλος.

Κοιτάω τη βροχή που πέφτει στο παρμπρίζ.

Πολλές πολλές σταγόνες.

Χάνομαι.

Όλα θολώνουν.

Δεν ξέρω αν είναι από τη βροχή, από τα μάτια μου ή από την καρδιά μου.

Μαρία.

11.09.2009

Η επόμενη μέρα.

Σήμερα ξύπνησα πιο δυνατή.
Δεν ξέρω πόση ώρα θα κρατήσει αυτή η αίσθηση: ίσως ένα λεπτό, μια ώρα, μια μέρα. Δεν ξέρω.
Ξέρω, όμως, σε ποιους το οφείλω. Κι εκείνοι ξέρουν.
Και τους ευχαριστώ πολύ. Για τους λόγους που ξέρουν. Και για κάποιους άλλους που ούτε φαντάζονται.

Σήμερα έχει ήλιο...
Καλημέρα!


Υ.Γ. Εννοείται πως το τηλέφωνο δε χτύπησε...



Μαρία.
10.09.2009