Σήμερα, μια άλλη πόλη...

«Τα ταξίδια είναι μια περιπλάνηση μέσα στον εαυτό μας. Στα ταξίδια δεν μαθαίνουμε μόνο πώς είναι ο κόσμος, μαθαίνουμε πώς είμαστε εμείς, τι αντέχουμε, μέχρι πού φτάνουμε, μέχρι πού φτάνει το μυαλό μας, τι ερωτήσεις έχουμε, τι απαντήσεις γυρεύουμε. Γι αυτό κανείς πρέπει να ταξιδεύει με το μυαλό του σε εγρήγορση (…)»*

Τα ταξίδια.

Η υπόσχεση που έγινε πραγματικότητα.

Να ξαναπεράσω τον ωκεανό.

Τον διασχίζω.

Το καλοκαίρι που πέρασε. Το μπλε της θάλασσας. Το μπλε της ελληνικής θάλασσας. Το μπλε των Κυκλάδων. Το μπλε της θάλασσας του χωριού.

Οι εικόνες. Πολλές εικόνες. Περνούν τώρα διαδοχικά μπροστά από τα μάτια μου ξανά.

Η άφιξη. Η πρώτη μέρα. Τα χαμόγελα. Οι διακοπές. Το πλοίο για το νησί. Το κάμπινγκ. Οι φίλοι. Οι βουτιές. Τα βιβλία που γεμίζουν άμμο και βοτσαλάκια. Το πλοίο που διασχίζει το Αιγαίο. Ο Πειραιάς νύχτα. ‘Εχουμε ακόμα καλοκαίρι μπροστά μας. Η καλοκαιρινή Αθήνα. Κάτι καφέ κρυμμένα. Νύχτες στο μπαλκόνι. Κουβέντες. Εξομολογήσεις. Ο δρόμος προς το χωριό. Το σπίτι αλλαγμένο. Ο παππούς. Οι γονείς. Οι συζητήσεις το βράδυ. Τα ποτηράκια με την παγωμένη μαστίχα. Ο ήχος των κυμάτων από το μπαλκόνι. Δεκαπενταύγουστος. Η γιορτή μου. Το μεσημεριανό τραπέζι. Το βραδινό μπάνιο. Το λευκό παρεό. Η αρμύρα στα μαλλιά. Το ψάθινο καπέλο. Ο δρόμος της επιστροφής. Οι ατέλειωτοι δρόμοι της Πελοποννήσου. Αποχαιρετιστήρια τραγούδια σε ένα αυτοκίνητο. Το ΚΤΕΛ. Η Αθήνα άδεια. Πρωινό στο μπαλκόνι. Αγκαλιές. Βλέμματα που μιλούν.  Βαλίτσες. Πάλι βαλίτσες. Αντίστροφη μέτρηση. Πέντε μέρες ακόμα, τέσσερις μέρες ακόμα. Τελευταίες βόλτες στην πόλη. Μεσημεριανός ύπνος. Ένα παγωτό στο κέντρο. Τρεις μέρες ακόμα. Τι να πάρω, τι να αφήσω; Είμαι δυνατή. Είμαι δυνατή; Μην ξεγελιέσαι. Βγάλε αυτό, πάρε εκείνο. Τι καιρό κάνει στην Αμερική; Τι καιρό κάνει μέσα μου; Δύο μέρες μείναμε. Μάτια που βουρκώνουν. Άλλη μια νύχτα με θέα την Ακρόπολη. Άλλο ένα βράδυ στο μικρό διαμέρισμα. Μια μέρα έμεινε. Παγώνει ο χρόνος; Αποχαιρετισμοί. Οικογενειακό τραπέζι στο σπίτι. Κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο. Λίγες ώρες μείνανε μόνο. Το αυτοκίνητο που με περιμένει κάτω από το σπίτι. Τελευταία βόλτα. Κράτα μου το χέρι σφιχτά. Πόσες αγκαλιές χωρούν πριν ξημερώσει; Χάραξε. Οι βαλίτσες κλείνουν. Ασήκωτες. Όπως πάντα. Ο δρόμος προς το αεροδρόμιο. Η πόλη από την αντίθετη κατεύθυνση. Αναχωρήσεις. Τελευταίος αποχαιρετισμός. Η μαμά και ο μπαμπάς. Κάτι δάκρυα που κυλούν. Σαν να είναι η πρώτη φορά. Ποτέ δε συνηθίζονται οι αποχαιρετισμοί. Ο έλεγχος διαβατηρίων. Περιμένουν να με δουν μέχρι να χαθώ στο βάθος. Κι εγώ γυρίζω να τους κοιτάξω και γνέθω. Μέχρι που δεν τους βλέπω πια. Τώρα σταματάω. Σκουπίζω τα δάκρυα. Φορτώνομαι ακόμα πιο δυνατά τα πράγματά μου. Λέω στον εαυτό μου τώρα σφίξε τα δόντια και προχώρα, να είσαι δυνατή.

Για να γίνουμε πιο δυνατοί πρέπει να ταξιδέψουμε προς την κατεύθυνση των φόβων μας.

Ένα αεροπλάνο. Και μετά ένα άλλο πιο μεγάλο. Πετάμε πάνω από τον Ατλαντικό. Σήμερα, μια άλλη πόλη.

Μια άλλη πόλη. Μια νέα περιπλάνηση. Μέσα μου. Να μάθω τι είμαι εγώ. Μέχρι πού αντέχω, μέχρι πού φτάνει το μυαλό μου. Τι ερωτήσεις έχω και τι απαντήσεις γυρεύω. Με το μυαλό σε εγρήγορση και τα μάτια ανοιχτά.

Φύγε, προχώρα.

«Φτάσε όπου δεν μπορείς».

Μαρία

Πτήση Αθήνα-Ουάσινγκτον

25.08.2013

*Σώτη Τριανταφύλλου

Λες...;

Μ.: «-Λες το μέλλον μου να είναι στην άλλη πλευρά του ωκεανού;»

Κ.: «-Το μέλλον σου είναι εκεί που θέλεις να είναι.»

(Ειπώθηκε χθες βράδυ, αργά πολύ αργά μέσα στη νύχτα, με την πιο όμορφη θέα, αυτήν της φωτισμένης Αθήνας από ψηλά, ανάμεσα σε δύο αμαρέτο από τη μία φίλη στην άλλη...)

Μαρία
01.08.2013

Ἐν πλῷ...

"Πάντως εγώ θα ζήσω."

Σήκωσα το βλέμμα από το βιβλίο, μετά την ανάγνωση αυτής της της φράσης. Στο πλοίο που με γυρίζει από τη Σέριφο στον Πειραιά αντίκρισα μπροστά μου το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, να μπλέκεται με το πορτοκαλί, ροζ-μωβ του ηλιοβασιλέματος. Και σκέφτηκα ότι είναι ακόμα Ιούλιος και ότι μένει ακόμα λίγος καιρός διακοπών. Και μετά σκέφτηκα πόσο διαφορετικό θα είναι το τοπίο που θα αντικρίζω σε έναν ακριβώς μήνα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πόσο διαφορετικές εικόνες. Και πιο μετά σκέφτηκα εφεξής να το καθιερώσω και κάθε 30 του μηνός, μία στιγμή της ημέρα, να σηκώνω τα μάτια και να καταγράφω ό, τι βλέπω. Θα είναι μια μικρή καινούργια συνήθεια με τον εαυτό μου- είναι καλό να αποκτούμε κάπου-κάπου καινούργιες μικρές συνήθειες. Για όσο κρατήσει...

Μ.

Πλοίο Άγιος Γεώργιος

Σέριφος-Πειραιάς

30.07.2013

Θέρος...

"Κι αν μεγαλώνουμε, 

μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..."

Ν.

Στο μέσο του καλοκαιριού, ενός καλοκαιριού που περίμενα πώς και πώς εδώ και πολύ καιρό, που το ονειρευόμουν και το χρειαζόμουν σχεδόν από πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα απόγευμα Ιουλίου, εδώ, εδώ βρίσκομαι σήμερα.

Θα το ξαναπώ γιατί το σκέφτομαι συνέχεια, ο χρόνος φέτος κυλάει πιο γρήγορα από ποτέ... Νομίζω ότι τρέχει κι εγώ πασχίζω να τον ακολουθήσω... Δεν ξέρω πότε ήταν Ιούνης, πότε πέρασε ο Ιούνης, ήρθε Ιούλιος, πότε θα φύγει κι αυτός...

Πάει σχεδόν μια εβδομάδα που άφησα το βαρκελωνέζικο μπαλκονάκι μου και όσες σκέψεις έκανα τις τελευταίες μέρες εκεί, δεν μπόρεσα να τις καταγράψω. Είναι φορές που νιώθω ότι αυτό που έχω στο μυαλό μου, αυτό που σκέφτομαι αλλά και αισθάνομαι, είναι τόσο έντονο, τόσο δυνατό, τόσο περίπλοκο και ιδιαίτερο, που μου είναι αδύνατο να το αποτυπώσω με λέξεις... Τελευταία είχα την ευκαιρία να σκεφτώ πολλά πράγματα, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν όχι μία, αλλά πολλές αναρτήσεις και κείμενα και εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους μέσω της γραφής.

Τις τελευταίες μέρες στη Βαρκελώνη συνειδητοποίησα-για μια ακόμη φορά- πόσο πολύ αγαπάω να ζω σ' αυτήν την πόλη, πόσο πολύ δεμένη είμαι μαζί της. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές...

Γιατί οι πόλεις μας είναι πιο όμορφες όταν φεύγουμε;

Σχεδόν συγκινήθηκα όταν έκλεινα την πόρτα μου πίσω πριν φύγω για το αεροδρόμιο και μπορώ να πω ότι η καρδιά μου σφίχτηκε στον δρόμο προς αυτό. 

Κάθε καλοκαίρι, μαζί με την πόρτα που κλείνει στο σπίτι της calle Marina, κλείνει και ένας κύκλος. Ο κύκλος της χρονιάς που πέρασε. Ο φετινός κύκλος, αν εξαιρέσουμε το πρώτο του διάστημα που ήταν δύσκολο και πολύ μοναχικό, μου αφήνει μια αίσθηση πληρότητας. Ήταν γεμάτος κύκλος. Είχε μεν πολλή δουλειά και άγχος και πίεση, αλλά είχε και όμορφες μέρες, με παρέα, τραγούδια, ξενύχτια, γέλια και ανθρώπους. 

Οι κύκλοι που κλείνουν μερικές φορές παίρνουν μαζί τους και ανθρώπους. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσε η Βαρκελώνη από τον πρώτο κιόλας χρόνο. Το ξέρω και έμαθα να είμαι πια πιο ανθεκτική σε αυτό, γιατί ξέρω ότι με θέληση το adios μπορεί να γίνει απλώς ένα hasta luego. 

Μια άλλη σκέψη που στριφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου τελευταία είναι η σκέψη ότι μεγαλώνουμε. Αυτό έλεγα στην αγαπημένη μου φίλη Ν. κοιτάζοντας πριν λίγες μέρες μια πράσινη παραλία της Menorca. Της έλεγα ότι μεγαλώνω, να, έκανα και μια ρυτίδα βαθιά στο πρόσωπο! Κι όσο κι αν ακούγεται αστείο όταν είσαι μόλις 27 (η φίλη Κ. μου είπε ότι ήρθε η ώρα για την πρώτη μου αντιρυτιδική κρέμα (!) ), η αλήθεια είναι ότι βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικό σε σχέση με λίγα χρόνια πιο πριν... Και είναι προφανές ότι το θέμα δεν είναι η ρυτίδα στο πρόσωπο, αλλά κάτι πιο βαθύ, η αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει και μεγαλώνοντας οι αποφάσεις που παίρνουμε έχουν άλλη βαρύτητα. Δεν με πειράζει ο χρόνος που περνάει, αλλά θέλω "ό, τι περνάει, να περνάει καλά". Θέλω να μεγαλώνω γεμάτη. Αν για κάτι χαίρομαι, είναι που μέχρι τώρα νιώθω αυτό αν το έχω καταφέρει ως ένα μεγάλο βαθμό, αλλά αναρωτιέμαι και ενίοτε ανησυχώ, αν μεγαλώνοντας κι άλλο, θα συνεχίζω να νιώθω έτσι. 

Κι ενώ στο μυαλό μου στροβιλίζονταν τέτοιου είδους σκέψεις περί μεγαλώματος και άλλων μυστηρίων, μια μέρα ξυπνώντας αμέριμνη βρήκα κάτω από το μαξιλάρι μου μία κάρτ-ποστάλ με την πράσινη παραλία Macarella της Menorca από τη φίλη Ν. που έλεγε "Κι αν μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..." Και τότε όλες μου οι ανησυχίες για το μέλλον σαν να συρρικνώθηκαν ξαφνικά και μου φάνηκαν τόσο μικρές, μηδαμινές... Γιατί αν στο δρόμο έχεις τέτοιους συνοδοιπόρους, το ταξίδι δεν μπορεί παρά να είναι ωραίο. Όχι εύκολο, όχι χωρίς δυσκολίες και προβλήματα, αλλά ωραίο. Ωραίο, και γεμάτο. 

Αν λοιπόν ένα καλοκαίρι ξεκινάει με μία τέτοια καρτ-ποστάλ κάτω από το μαξιλάρι, 

αν ξεκινάει με μια ωραία βόλτα στα νερά της Κόστα Μπράβα, 

με ένα όμορφο και συγκινητικό βράδυ με κρασί Bach semi-dulce και ήχους από καταλανικές Havaneres, 

με ένα farewell aperitif με φίλους και γέλια,

με ένα καλό βιβλίο και μια ακόμα καλύτερη αφιέρωση, 

με ένα αεροπλάνο όπου κάποιος σε περιμένει με ανυπομονησία, 

με ένα τραπέζι γεμάτο φίλους που σε περιμένουν για το καλώς όρισες,

με ένα βράδυ που κοιτάει την Ακρόπολη και καταλήγει να περπατάει ξημερώματα την Διονυσίου Αεροπαγίτου,

με εισιτήρια πλοίου για έναν κυκλαδίτικο προορισμό,

και μια σκέψη για έναν ωκεανό που περιμένει υπομονετικά να τον διασχίσεις...

Αν ένα καλοκαίρι ξεκινάει έτσι, 

δεν μπορείς παρά να χαμογελάς και να ετοιμάζεσαι να ρουφήξεις κάθε στιγμή του όσο πιο έντονα μπορείς.

Μαρία,

17.07.2013

Tρεις ευχές...

Η παράδοση κάθε βαρκελωνέζικου καλοκαιριού είναι το φυστικί τραπεζάκι στο μπαλκόνι. Νωρίς το πρωί, αργά το απόγευμα πριν σουρουπώσει, και ύστερα αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα.

Στιγμές μοναχικές, αυτές που μου έχουν λείψει, και που τις χρειάζομαι τώρα που επαναπροσδιορίζω τη σχέση μου με αυτήν την πόλη, αλλά και με μένα την ίδια.

Ο χρόνος το 2013 κυλάει τόσο γρήγορα, μέρες, εβδομάδες, μήνες...

Πέρασε κιόλας το μισό.

Στα φετινά γενέθλια ξεχώρισα τρεις ευχές που κάθε βράδυ γυρνάνε στο μυαλό μου και θέλω να τις γράψω και να τις θυμάμαι.

"Να νιώθεις πάντα πριγκίπισσα κι ας καθαρίζεις μόνη σου το σπίτι." Αυτό το ευχήθηκε η μαμά. 

"Εύχομαι όλα σου τα όνειρα να ταξιδέψουν  πολύ μακριά, να περάσουν τον Ατλαντικό, και να γυρνάνε βέβαια και κανένα καλοκαίρι στο Κυπαρίσσι να κάνεις μπάνιο με μας..." Αυτό το είπε η φίλη Κ.

"Κάθε μέρα να κοιτάζεις λίγο πράσινο, λίγο θάλασσα και λίγο ορίζοντα." Αυτό μου το ευχήθηκε ο φίλος Κ., ο ποδηλάτης μου.

Και είναι περίεργο, αλλά έκτοτε προσπαθώ να πραγματοποιώ αυτές τις τρεις ευχές λίγο-λίγο κάθε μέρα. Προσπαθώ να νιώθω πριγκίπισσα έστω και για μια στιγμή, να νιώθω ότι απολαμβάνω έστω μια στιγμή τη μέρα που με κάνει να νιώθω καλά. Προσπαθώ να συνεχίζω να ονειρεύομαι, και να στέλνω τα όνειρά μου μακριά, και σε λίγο καιρό, ναι, θα τα ταξιδέψω στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και κυρίως, προσπαθώ να κοιτάζω κάθε μέρα λίγο πράσινο, λίγο θάλασσα και λίγο ορίζοντα. Ή μάλλον πολύ ορίζοντα.  

Πολύ ορίζοντα μέχρι εκεί που δεν φτάνει άλλο.

Μαρία, 

16.06.2013

Υπέροχες μέρες...

25 Μαΐου

27 ετών

4α γενέθλια στη Βαρκελώνη

Οι αριθμοί αλλάζουν

Υπέροχες μέρες

Δώρο που φτάνει με αεροπλάνο

Κι ένα άλλο έκπληξη που φτάνει με άλλο αεροπλάνο

Αγκαλιές 

3 mujeres y un pájaro- ξανά

Βόλτες στις οποίες ο χρόνος σταματάει

Απογεύματα

Ασφάλεια 

Ζεστασιά

Φιλία

Κι άλλο δώρο σε μια κάρτα

Γράμματα που ταξιδεύουν 

Συναισθήματα που ταξιδεύουν

Η αγάπη που ταξιδεύει

Οι αποστάσεις που μειώνονται

Τα κεράκια στην τούρτα

Το κόκκινο 27

Τραγούδι σε δύο γλώσσες

Η ευχή

Το "φου"

Χειροκροτήματα

Γέλια 

Κι άλλα δώρα

Χορός

Ξενύχτια

Ζωή 

Ορίζοντας

Συγκίνηση 

Μια υπόσχεση μπροστά στην Casa Batlló

Μια συζήτηση στο μπαλκόνι

Αποχαιρετισμοί

Μελαγχολία

Κι άλλα "χαρτάκια" στον τοίχο των φίλων

Φωτογραφίες 

Με χαμόγελα

Που βγαίνουν από μέσα

Και κάνουν τη ζωή όμορφη

27

Γεμάτη.

Μαρία,

Ιούνιος 2013

Σκόρπια άνοιξη...

Μέρες που περάσανε χωρίς να το καταλάβω, δεν ξέρω πώς κύλησε έτσι γρήγορα ο καιρός και φτάσαμε στο Μάιο...

Σκόρπιες σκέψεις γεμίζουν το μυαλό μου, το διάστημα που πέρασε ήταν γεμάτο όσο δεν παίρνει. Τώρα κοιτάω πίσω και λέω δεν μπορεί να έγιναν τόσα πράγματα σε τόσο λίγο καιρό.

Έφτασε η άνοιξη, μου το λένε τα δέντρα που άνθισαν στο δρόμο. Τα κλαδιά τους είναι τόσο ψηλά που φαίνονται καθαρά μέχρι το μπαλκόνι μου, κι ας είναι στον έκτο όροφο. Πράσινα φύλλα, ανθισμένα. Αυτό το σημάδι έχω βάλει για τον ερχομό της άνοιξης τέσσερα χρόνια τώρα. Η τέταρτη άνοιξη εδώ. 

Πριν ένα χρόνο τέτοιες μέρες ήμουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Δεν μπορώ να μην το αναπολήσω με νοσταλγία. Κλείνω τα μάτια και με σκέφτομαι να περπατάω στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να κοιτάζω τη θέα από τη γέφυρα του Μπρούκλυν. Θα μου λείψει η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Αυτήν την άνοιξη δεν θα είμαι πιστή στο ραντεβού μας. Ποιος ξέρει όμως, ίσως ανανεωθεί για κάποια άλλη-εξίσου όμορφη-εποχή του χρόνου.

Ωστόσο, την προηγούμενη βδομάδα μπόρεσα να δω τον Ατλαντικό από τα Κανάρια Νησιά. Έκανα το πρώτο μπάνιο της χρονιάς στα κρύα νερά του ωκεανού. Ωκεανός. Μεγάλος και απέραντος. Ελευθερία.

Περνούν οι μέρες, κυλάει ο χρόνος. Έφτασε Πάσχα. Το πρώτο Πάσχα τελείως μόνη μου, μακριά από την οικογένειά μου, μακριά από το χωριό. Το δεύτερο μακριά από την Ελλάδα. Δεν είμαι λυπημένη, αλλά δεν μπορώ να μη νιώθω περίεργα. Σήμερα ήμουν στην εκκλησία για τη Σταύρωση, και αργά το βράδυ όταν τελείωσε η λειτουργία και βγήκα στο δρόμο, μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω πού είμαι. Περίμενα ότι θα βρεθώ στο στενό δρομάκι του χωριού, στην εκκλησία της Παραλίας. Πόσο παράταιρος μου φάνηκε ο δρόμος Roger de Llúria, το πλακόστρωτο βαρκελωνέζικο πεζοδρόμιο... Μου λείπει το ελληνικό Πάσχα. Μου λείπουν οι άνθρωποι που έκαναν το "Πάσχα" γιορτή. Και μου λείπει ακόμα περισσότερο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτοί οι αγαπημένοι άνθρωποι που έκαναν το Πάσχα πραγματικό Πάσχα και γιορτή, δεν είναι πια εδώ, δεν θα είναι ποτέ πια εδώ.

Δεν είμαι λυπημένη, αλλά με μελαγχολεί η συνειδητοιποίηση ότι κάποια πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.

Είπα, περνούν οι μέρες, κυλάει ο καιρός. Με βλέπω σαν την κοπέλα στον πίνακα του Hopper. Αυτή είμαι εγώ, μια κοπέλα που κοιτάει έξω από ένα παράθυρο. Αυτή ήμουν πάντα. 

Το παράθυρό μου βλέπει στη Σαγράδα Φαμίλια, στην calle Marina και στη θάλασσα. Το παράθυρο της καρδιάς μου βλέπει τον ωκεανό και τα φώτα μιας άγνωστης πόλης. Τι θα μου φέρει η άλλη άνοιξη, πού θα με βρει. Θα είμαι άραγε έτοιμη για το επόμενο βήμα; 

Μέχρι πού είμαι διατεθειμένη να φτάσω για να με γνωρίσω; Πόση ασφάλεια είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω για να εξερευνήσω τα όρια του εαυτού μου; 

"Sail away from the safe harbor. Explore. Dream. Discover.", έλεγε ο Mark Twain. "Aguas tranquilas, no hacen navegantes expertos", λένε οι Ισπανοί.

Πόσο έτοιμη είμαι να να πλεύσω προς την κατεύθυνση της αλλαγής;

Φοβάμαι τις αλλαγές. Αν και κατά βάθος ξέρω πως μας πάνε ένα βήμα παρακάτω.

Ό, τι και να γίνει, όπου και να με βγάλει, εγώ θα μείνω πάντα η κοπέλα που κοιτάει έξω από ένα ανοιχτό παράθυρο.

Μαρία, 
02.05.2013