Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Γιατί βαθιά μου δόξασα...

Γιατί βαθιά μου δόξασα και πίστεψα τη γη
και στη φυγή δεν άπλωσα τα μυστικά φτερά μου,
μα ολάκερον ερίζωσα το νου μου στη σιγή,
να που και πάλι αναπηδά στη δίψα μου η πηγή,
πηγή ζωής, χορευτική πηγή, πηγή χαρά μου...



Γιατί ποτέ δε λόγιασα το πότε και το πώς,
μα εβύθισα τη σκέψη μου μέσα στην πάσαν ώρα,
σα μέσα της να κρύβονταν ο αμέτρητος σκοπός,
να τώρα που, ή καλοκαιριά τριγύρω μου είτε μπόρα,
λάμπ΄η στιγμή ολοστρόγγυλη στο νου μου σαν οπώρα,
βρέχει από τα βάθη του ουρανού και μέσα μου ο καρπός!



Γιατί δεν είπα "Εδώ η ζωή αρχίζει, εδώ τελειώνει..."


μα "αν είν' η μέρα βροχερή, σέρνει πιο πλούσιο φως...


μα κι ο σεισμός βαθύτερα τη χτίση θεμελιώνει,


τι ο ζωντανός παλμός της γης που πλάθει είναι κρυφός..."


να που, ό, τι στάθη εφήμερο, σα σύγνεφο αναλιώνει,


να που ο μέγας Θάνατος μου γίνηκε αδελφός!





Άγγελος Σικελιανός
Λυρικός Βίος, Β'




Μαρία,
18.10.2009

Δεν υπάρχουν σχόλια: