Θέρος...

"Κι αν μεγαλώνουμε, 

μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..."

Ν.

Στο μέσο του καλοκαιριού, ενός καλοκαιριού που περίμενα πώς και πώς εδώ και πολύ καιρό, που το ονειρευόμουν και το χρειαζόμουν σχεδόν από πέρυσι τέτοιο καιρό, σε ένα απόγευμα Ιουλίου, εδώ, εδώ βρίσκομαι σήμερα.

Θα το ξαναπώ γιατί το σκέφτομαι συνέχεια, ο χρόνος φέτος κυλάει πιο γρήγορα από ποτέ... Νομίζω ότι τρέχει κι εγώ πασχίζω να τον ακολουθήσω... Δεν ξέρω πότε ήταν Ιούνης, πότε πέρασε ο Ιούνης, ήρθε Ιούλιος, πότε θα φύγει κι αυτός...

Πάει σχεδόν μια εβδομάδα που άφησα το βαρκελωνέζικο μπαλκονάκι μου και όσες σκέψεις έκανα τις τελευταίες μέρες εκεί, δεν μπόρεσα να τις καταγράψω. Είναι φορές που νιώθω ότι αυτό που έχω στο μυαλό μου, αυτό που σκέφτομαι αλλά και αισθάνομαι, είναι τόσο έντονο, τόσο δυνατό, τόσο περίπλοκο και ιδιαίτερο, που μου είναι αδύνατο να το αποτυπώσω με λέξεις... Τελευταία είχα την ευκαιρία να σκεφτώ πολλά πράγματα, που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν όχι μία, αλλά πολλές αναρτήσεις και κείμενα και εύχομαι κάποια στιγμή να μπορέσουν να βρουν το δρόμο τους μέσω της γραφής.

Τις τελευταίες μέρες στη Βαρκελώνη συνειδητοποίησα-για μια ακόμη φορά- πόσο πολύ αγαπάω να ζω σ' αυτήν την πόλη, πόσο πολύ δεμένη είμαι μαζί της. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές...

Γιατί οι πόλεις μας είναι πιο όμορφες όταν φεύγουμε;

Σχεδόν συγκινήθηκα όταν έκλεινα την πόρτα μου πίσω πριν φύγω για το αεροδρόμιο και μπορώ να πω ότι η καρδιά μου σφίχτηκε στον δρόμο προς αυτό. 

Κάθε καλοκαίρι, μαζί με την πόρτα που κλείνει στο σπίτι της calle Marina, κλείνει και ένας κύκλος. Ο κύκλος της χρονιάς που πέρασε. Ο φετινός κύκλος, αν εξαιρέσουμε το πρώτο του διάστημα που ήταν δύσκολο και πολύ μοναχικό, μου αφήνει μια αίσθηση πληρότητας. Ήταν γεμάτος κύκλος. Είχε μεν πολλή δουλειά και άγχος και πίεση, αλλά είχε και όμορφες μέρες, με παρέα, τραγούδια, ξενύχτια, γέλια και ανθρώπους. 

Οι κύκλοι που κλείνουν μερικές φορές παίρνουν μαζί τους και ανθρώπους. Αυτό είναι ένα μάθημα που μου έδωσε η Βαρκελώνη από τον πρώτο κιόλας χρόνο. Το ξέρω και έμαθα να είμαι πια πιο ανθεκτική σε αυτό, γιατί ξέρω ότι με θέληση το adios μπορεί να γίνει απλώς ένα hasta luego. 

Μια άλλη σκέψη που στριφογυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου τελευταία είναι η σκέψη ότι μεγαλώνουμε. Αυτό έλεγα στην αγαπημένη μου φίλη Ν. κοιτάζοντας πριν λίγες μέρες μια πράσινη παραλία της Menorca. Της έλεγα ότι μεγαλώνω, να, έκανα και μια ρυτίδα βαθιά στο πρόσωπο! Κι όσο κι αν ακούγεται αστείο όταν είσαι μόλις 27 (η φίλη Κ. μου είπε ότι ήρθε η ώρα για την πρώτη μου αντιρυτιδική κρέμα (!) ), η αλήθεια είναι ότι βλέπω τον εαυτό μου διαφορετικό σε σχέση με λίγα χρόνια πιο πριν... Και είναι προφανές ότι το θέμα δεν είναι η ρυτίδα στο πρόσωπο, αλλά κάτι πιο βαθύ, η αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει και μεγαλώνοντας οι αποφάσεις που παίρνουμε έχουν άλλη βαρύτητα. Δεν με πειράζει ο χρόνος που περνάει, αλλά θέλω "ό, τι περνάει, να περνάει καλά". Θέλω να μεγαλώνω γεμάτη. Αν για κάτι χαίρομαι, είναι που μέχρι τώρα νιώθω αυτό αν το έχω καταφέρει ως ένα μεγάλο βαθμό, αλλά αναρωτιέμαι και ενίοτε ανησυχώ, αν μεγαλώνοντας κι άλλο, θα συνεχίζω να νιώθω έτσι. 

Κι ενώ στο μυαλό μου στροβιλίζονταν τέτοιου είδους σκέψεις περί μεγαλώματος και άλλων μυστηρίων, μια μέρα ξυπνώντας αμέριμνη βρήκα κάτω από το μαξιλάρι μου μία κάρτ-ποστάλ με την πράσινη παραλία Macarella της Menorca από τη φίλη Ν. που έλεγε "Κι αν μεγαλώνουμε, μεγαλώνουν κι όσα έχουμε ζήσει μαζί..." Και τότε όλες μου οι ανησυχίες για το μέλλον σαν να συρρικνώθηκαν ξαφνικά και μου φάνηκαν τόσο μικρές, μηδαμινές... Γιατί αν στο δρόμο έχεις τέτοιους συνοδοιπόρους, το ταξίδι δεν μπορεί παρά να είναι ωραίο. Όχι εύκολο, όχι χωρίς δυσκολίες και προβλήματα, αλλά ωραίο. Ωραίο, και γεμάτο. 

Αν λοιπόν ένα καλοκαίρι ξεκινάει με μία τέτοια καρτ-ποστάλ κάτω από το μαξιλάρι, 

αν ξεκινάει με μια ωραία βόλτα στα νερά της Κόστα Μπράβα, 

με ένα όμορφο και συγκινητικό βράδυ με κρασί Bach semi-dulce και ήχους από καταλανικές Havaneres, 

με ένα farewell aperitif με φίλους και γέλια,

με ένα καλό βιβλίο και μια ακόμα καλύτερη αφιέρωση, 

με ένα αεροπλάνο όπου κάποιος σε περιμένει με ανυπομονησία, 

με ένα τραπέζι γεμάτο φίλους που σε περιμένουν για το καλώς όρισες,

με ένα βράδυ που κοιτάει την Ακρόπολη και καταλήγει να περπατάει ξημερώματα την Διονυσίου Αεροπαγίτου,

με εισιτήρια πλοίου για έναν κυκλαδίτικο προορισμό,

και μια σκέψη για έναν ωκεανό που περιμένει υπομονετικά να τον διασχίσεις...

Αν ένα καλοκαίρι ξεκινάει έτσι, 

δεν μπορείς παρά να χαμογελάς και να ετοιμάζεσαι να ρουφήξεις κάθε στιγμή του όσο πιο έντονα μπορείς.

Μαρία,

17.07.2013

Tρεις ευχές...

Η παράδοση κάθε βαρκελωνέζικου καλοκαιριού είναι το φυστικί τραπεζάκι στο μπαλκόνι. Νωρίς το πρωί, αργά το απόγευμα πριν σουρουπώσει, και ύστερα αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα.

Στιγμές μοναχικές, αυτές που μου έχουν λείψει, και που τις χρειάζομαι τώρα που επαναπροσδιορίζω τη σχέση μου με αυτήν την πόλη, αλλά και με μένα την ίδια.

Ο χρόνος το 2013 κυλάει τόσο γρήγορα, μέρες, εβδομάδες, μήνες...

Πέρασε κιόλας το μισό.

Στα φετινά γενέθλια ξεχώρισα τρεις ευχές που κάθε βράδυ γυρνάνε στο μυαλό μου και θέλω να τις γράψω και να τις θυμάμαι.

"Να νιώθεις πάντα πριγκίπισσα κι ας καθαρίζεις μόνη σου το σπίτι." Αυτό το ευχήθηκε η μαμά. 

"Εύχομαι όλα σου τα όνειρα να ταξιδέψουν  πολύ μακριά, να περάσουν τον Ατλαντικό, και να γυρνάνε βέβαια και κανένα καλοκαίρι στο Κυπαρίσσι να κάνεις μπάνιο με μας..." Αυτό το είπε η φίλη Κ.

"Κάθε μέρα να κοιτάζεις λίγο πράσινο, λίγο θάλασσα και λίγο ορίζοντα." Αυτό μου το ευχήθηκε ο φίλος Κ., ο ποδηλάτης μου.

Και είναι περίεργο, αλλά έκτοτε προσπαθώ να πραγματοποιώ αυτές τις τρεις ευχές λίγο-λίγο κάθε μέρα. Προσπαθώ να νιώθω πριγκίπισσα έστω και για μια στιγμή, να νιώθω ότι απολαμβάνω έστω μια στιγμή τη μέρα που με κάνει να νιώθω καλά. Προσπαθώ να συνεχίζω να ονειρεύομαι, και να στέλνω τα όνειρά μου μακριά, και σε λίγο καιρό, ναι, θα τα ταξιδέψω στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και κυρίως, προσπαθώ να κοιτάζω κάθε μέρα λίγο πράσινο, λίγο θάλασσα και λίγο ορίζοντα. Ή μάλλον πολύ ορίζοντα.  

Πολύ ορίζοντα μέχρι εκεί που δεν φτάνει άλλο.

Μαρία, 

16.06.2013

Υπέροχες μέρες...

25 Μαΐου

27 ετών

4α γενέθλια στη Βαρκελώνη

Οι αριθμοί αλλάζουν

Υπέροχες μέρες

Δώρο που φτάνει με αεροπλάνο

Κι ένα άλλο έκπληξη που φτάνει με άλλο αεροπλάνο

Αγκαλιές 

3 mujeres y un pájaro- ξανά

Βόλτες στις οποίες ο χρόνος σταματάει

Απογεύματα

Ασφάλεια 

Ζεστασιά

Φιλία

Κι άλλο δώρο σε μια κάρτα

Γράμματα που ταξιδεύουν 

Συναισθήματα που ταξιδεύουν

Η αγάπη που ταξιδεύει

Οι αποστάσεις που μειώνονται

Τα κεράκια στην τούρτα

Το κόκκινο 27

Τραγούδι σε δύο γλώσσες

Η ευχή

Το "φου"

Χειροκροτήματα

Γέλια 

Κι άλλα δώρα

Χορός

Ξενύχτια

Ζωή 

Ορίζοντας

Συγκίνηση 

Μια υπόσχεση μπροστά στην Casa Batlló

Μια συζήτηση στο μπαλκόνι

Αποχαιρετισμοί

Μελαγχολία

Κι άλλα "χαρτάκια" στον τοίχο των φίλων

Φωτογραφίες 

Με χαμόγελα

Που βγαίνουν από μέσα

Και κάνουν τη ζωή όμορφη

27

Γεμάτη.

Μαρία,

Ιούνιος 2013

Σκόρπια άνοιξη...

Μέρες που περάσανε χωρίς να το καταλάβω, δεν ξέρω πώς κύλησε έτσι γρήγορα ο καιρός και φτάσαμε στο Μάιο...

Σκόρπιες σκέψεις γεμίζουν το μυαλό μου, το διάστημα που πέρασε ήταν γεμάτο όσο δεν παίρνει. Τώρα κοιτάω πίσω και λέω δεν μπορεί να έγιναν τόσα πράγματα σε τόσο λίγο καιρό.

Έφτασε η άνοιξη, μου το λένε τα δέντρα που άνθισαν στο δρόμο. Τα κλαδιά τους είναι τόσο ψηλά που φαίνονται καθαρά μέχρι το μπαλκόνι μου, κι ας είναι στον έκτο όροφο. Πράσινα φύλλα, ανθισμένα. Αυτό το σημάδι έχω βάλει για τον ερχομό της άνοιξης τέσσερα χρόνια τώρα. Η τέταρτη άνοιξη εδώ. 

Πριν ένα χρόνο τέτοιες μέρες ήμουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Δεν μπορώ να μην το αναπολήσω με νοσταλγία. Κλείνω τα μάτια και με σκέφτομαι να περπατάω στους δρόμους της Νέας Υόρκης, να κοιτάζω τη θέα από τη γέφυρα του Μπρούκλυν. Θα μου λείψει η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Αυτήν την άνοιξη δεν θα είμαι πιστή στο ραντεβού μας. Ποιος ξέρει όμως, ίσως ανανεωθεί για κάποια άλλη-εξίσου όμορφη-εποχή του χρόνου.

Ωστόσο, την προηγούμενη βδομάδα μπόρεσα να δω τον Ατλαντικό από τα Κανάρια Νησιά. Έκανα το πρώτο μπάνιο της χρονιάς στα κρύα νερά του ωκεανού. Ωκεανός. Μεγάλος και απέραντος. Ελευθερία.

Περνούν οι μέρες, κυλάει ο χρόνος. Έφτασε Πάσχα. Το πρώτο Πάσχα τελείως μόνη μου, μακριά από την οικογένειά μου, μακριά από το χωριό. Το δεύτερο μακριά από την Ελλάδα. Δεν είμαι λυπημένη, αλλά δεν μπορώ να μη νιώθω περίεργα. Σήμερα ήμουν στην εκκλησία για τη Σταύρωση, και αργά το βράδυ όταν τελείωσε η λειτουργία και βγήκα στο δρόμο, μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω πού είμαι. Περίμενα ότι θα βρεθώ στο στενό δρομάκι του χωριού, στην εκκλησία της Παραλίας. Πόσο παράταιρος μου φάνηκε ο δρόμος Roger de Llúria, το πλακόστρωτο βαρκελωνέζικο πεζοδρόμιο... Μου λείπει το ελληνικό Πάσχα. Μου λείπουν οι άνθρωποι που έκαναν το "Πάσχα" γιορτή. Και μου λείπει ακόμα περισσότερο όταν συνειδητοποιώ ότι αυτοί οι αγαπημένοι άνθρωποι που έκαναν το Πάσχα πραγματικό Πάσχα και γιορτή, δεν είναι πια εδώ, δεν θα είναι ποτέ πια εδώ.

Δεν είμαι λυπημένη, αλλά με μελαγχολεί η συνειδητοιποίηση ότι κάποια πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια.

Είπα, περνούν οι μέρες, κυλάει ο καιρός. Με βλέπω σαν την κοπέλα στον πίνακα του Hopper. Αυτή είμαι εγώ, μια κοπέλα που κοιτάει έξω από ένα παράθυρο. Αυτή ήμουν πάντα. 

Το παράθυρό μου βλέπει στη Σαγράδα Φαμίλια, στην calle Marina και στη θάλασσα. Το παράθυρο της καρδιάς μου βλέπει τον ωκεανό και τα φώτα μιας άγνωστης πόλης. Τι θα μου φέρει η άλλη άνοιξη, πού θα με βρει. Θα είμαι άραγε έτοιμη για το επόμενο βήμα; 

Μέχρι πού είμαι διατεθειμένη να φτάσω για να με γνωρίσω; Πόση ασφάλεια είμαι διατεθειμένη να θυσιάσω για να εξερευνήσω τα όρια του εαυτού μου; 

"Sail away from the safe harbor. Explore. Dream. Discover.", έλεγε ο Mark Twain. "Aguas tranquilas, no hacen navegantes expertos", λένε οι Ισπανοί.

Πόσο έτοιμη είμαι να να πλεύσω προς την κατεύθυνση της αλλαγής;

Φοβάμαι τις αλλαγές. Αν και κατά βάθος ξέρω πως μας πάνε ένα βήμα παρακάτω.

Ό, τι και να γίνει, όπου και να με βγάλει, εγώ θα μείνω πάντα η κοπέλα που κοιτάει έξω από ένα ανοιχτό παράθυρο.

Μαρία, 
02.05.2013

In Memoriam IV...

«'Οταν συναντιόμαστε για πρώτη φορά είμαστε  ξένοι.

Το ίδιο κι όταν συναντιόμαστε για τελευταία φορά.»

Σώτη Τριανταφύλλου

Φοβάμαι όσα αναμοχλεύονται στο μυαλό τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Φοβάμαι εκείνες τις αναμνήσεις που επίπονα θυμίζουν το πλέον μη υπαρκτό. Φοβάμαι το πλέον μη υπαρκτό που συνεχίζει να ξεπροβάλλει εκεί που δεν το περιμένω, αυτόνομο και να στέκεται εμπρός μου. Φοβάμαι την αναστάτωση που μου προκαλεί η διάφανη παρουσία του μέσα στην όλη απουσία του. Φοβάμαι τη σκέψη ότι μου λείπει το απωλεσθέν. Φοβάμαι να παραδεχτώ ότι αυτό που χάθηκε είμαι εγώ, όπως φοβάμαι να παραδεχτώ το ότι νιώθω να με ξαναβρίσκω μόνο όταν βυθίζομαι στην πορεία από την κατάκτηση μέχρι την απώλεια.

Φοβάμαι γιατί απόψε, μόλις κλείσω τα μάτια, θα ταξιδέψω εκεί από όπου θα έπρεπε να είχα φύγει καιρό τώρα.

Μαρία,

18.01.2013

Τι ουρανός...

«Τι ουρανός για να ομορφύνει μια Δευτέρα... »

Αυτή τη σκέψη έκανα σήμερα, όταν επιστρέφοντας από τη Γκράσια στο σπίτι, αντίκρισα αυτό το φως... Όταν μπορείς να σηκώνεις το κεφάλι ψηλά και να βλέπεις αυτήν την εικόνα, όταν μπορείς να σταματάς και να απολαμβάνεις αυτό τη μαγική στιγμή, πώς μπορείς να μην πλημμυρίσεις με αισιοδοξία, πώς μπορείς να μην πεις... η ζωή είναι όμορφη!

Μαρία, 

14.01.2013

« Ό, τι μου λείπει με προστατεύει από αυτό που θα χάσω.»

Αυτήν την εβδομάδα επέστρεψα στη Βαρκελώνη. Μετά από πολύ καιρό έμεινα απολύτως μόνη. Την Παρασκευή το απόγευμα, φεύγοντας από το Πανεπιστήμιο ξεκίνησα να περπατάω στους δρόμους με μια περίεργη αίσθηση ανικανοποίητου. Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω αυτό που αισθάνθηκα, αλλά ήταν μια γνώριμη αίσθηση που την έχω νιώσει και στο παρελθόν και που συνοδεύεται πάντα από μπερδεμένες σκέψεις. Την έχω αισθανθεί και στην Αθήνα, παλιά πολύ παλιά, τότε που ακόμα ζούσα εκεί, αλλά και στο Παρίσι. Μια κούραση. Και ένα τέλμα. Και τα δύο συνδέονται με την πόλη. 

Περπατούσα, λοιπόν, και σκεφτόμουν μήπως τελικά ο κύκλος μου στη Βαρκελώνη φτάνει στο τέλος του. Δεν είναι μια σκέψη που την έκανα ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ. Με πόνεσε η σκέψη αυτή, όπως ακριβώς με πονάει τώρα και η καταγραφή της. Σ' αυτήν την πόλη έχω εδραιώσει την ενήλικη ζωή μου. Εδώ είναι το σπίτι μου. Όχι το πατρικό μου. Το σπίτι μου. Εδώ ξεκίνησα να πρωτοδουλεύω, να παίρνω τη ζωή στα χέρια μου, να ανεξαρτητοποιούμαι, να πατάω στα πόδια μου. Σ' αυτό το σπίτι, σ' αυτό το γραφείο, κοιτάζοντας τη συγκεκριμένη θέα, υπό το φως της συγκεκριμένης λάμπας, έκανα τόσες σκέψεις, τόσα όνειρα. Σ' αυτήν την πόλη έμαθα πράγματα για μένα που δεν τα ήξερα, άγγιξα όρια μου που δεν  φανταζόμουν. Η περιπλάνηση στην πόλη ήταν και είναι μια παράλληλη περιπλάνηση στον εαυτό μου. 

Αυτή η πόλη τώρα είναι η πόλη μου. Τόσο καθημερινότητα που καμιά φορά ξεχνάω ότι δεν γεννήθηκα εδώ, ότι δεν ζούσα ανέκαθεν εδώ, ότι αυτή δεν ήταν από πάντα η γειτονιά μου.

Η σκέψη ότι θα χάσεις κάτι που είναι δικό σου, μέρος της ζωής σου, τη ζωή σου, κάτι που με κόπο έφτιαξες σιγά-σιγά, είναι μια σκέψη οδυνηρή. Προσπαθούσα να με φανταστώ να αφήνω πίσω «το εδώ μου» για ένα άγνωστο «αλλού», αλλά υπέφερα, υπέφερα στη σκέψη ότι δεν θα ξαναμοιραστώ την ίδια ρουτίνα με τους ανθρώπους που γνώρισα και έχουν γίνει δικοί μου, τους μαθητές μου, τα μέρη που έκανα δικά μου. Η ζωή που έζησα εδώ είναι μια ζωή που δεν θα τη βρω αλλού, που θα την κουβαλάω πάντα μέσα μου. Και φοβάμαι, ναι φοβάμαι, να τα αφήσω πίσω όλα και να ξεκινήσω άλλη μια φορά από την αρχή, από το μηδέν, άγνωστη μεταξύ αγνώστων.

Από την άλλη πάλι, έλεγα στον εαυτό μου, μήπως το εδώ με κρατάει στάσιμη, μήπως το επόμενο βήμα πρέπει να γίνει κάπου αλλού; Μήπως μια άλλη πόλη περιμένει να γίνει πόλη μου;

Δεν κατέληξα κάπου. Και η αλήθεια είναι ότι στις παραπάνω, κάπως πεσσιμιστικές σκέψεις, συνέβαλε και το γεγονός ότι ένιωθα απογοητευμένη για την έλλειψη ευκαιριών τη συγκεκριμένη εποχή εδώ, αλλά και το ότι είναι οι πρώτες μέρες της επιστροφής που πάντα είναι μουδιασμένες και περίεργες. Και το ότι το ο κύκλος του διδακτορικού σε λίγο θα τελειώσει κι εγώ θα πρέπει να σκεφτώ το μετά. Και το πού του μετά. 

Θα ήταν άδικο να μην είμαι ευχαριστημένη με τη ζωή μου εδώ. Όπως θα ήταν άδικο και να μηδενίζω ή να υποτιμώ στις σκέψεις μου όσα έχω προσπαθήσει ή καταφέρει μέχρι τώρα. Αλλά, πες μου γιατί, πάντα κάτι λείπει. Αυτό που λείπει και η αναζήτησή του είναι αυτό που μας πάει παραπέρα. Ίσως τελικά δεν είναι και τόσο άσχημο να μας λείπει κάτι. Όπως και να 'χει, «ό, τι μου λείπει με προστατεύει από αυτό που θα χάσω.» *

*Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ











Μαρία,
13.01.2013