2 0 1 3 . . .

Τα τρία «Τ» της επιτυχίας:

Ταλέντο- Τόλμη- Τύχη*

Αυτό έγραφε φέτος η αφιέρωση στο ημερολόγιο του 2013. Αυτή και η ευχή μου για το νέο έτος: να βρούμε την ισορροπία και να έχουμε τα τρία «τ» της επιτυχίας. Τα τρία «τ» αλλά και τα δύο φωνήεντα, το «υ» και το «α» υγεία και αγάπη. Γιατί αν λείπουν τα δύο τελευταία, δεν κάνουμε τίποτα.

......

Έφυγε το δύσκολο 2012.

Έστω και συμβολικά ξεκινάει ένας καινούργιος κύκλος και έχω αποφασίσει να τον ξεκινήσω πολύ δυναμικά για να ξορκίσω ό, τι άσχημο προξένησε ο προηγούμενος. Αισθάνομαι ότι το '12 με μεγάλωσε κάπως απότομα, αλλά αν στον απολογισμό υπερτερεί η αγάπη, τότε πάντα η ζυγαριά γέρνει προς το μέρος μας. 

.......

Τις προάλλες διάβασα τα παρακάτω. Μου φάνηκαν όμορφες σκέψεις για τη νέα χρονιά και θα ήθελα να τις θυμάμαι:

-Βρείτε το χρόνο για περισυλλογή.

-Να περπατάτε 10-30 λεπτά την ημέρα και καθώς περπατάτε να χαμογελάτε.

-Όσο καλή ή κακή να είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.

-Ανεξάρτητα με το πώς αισθάνεστε σηκωθείτε, ντυθείτε και παρουσιαστείτε.

-Να παίζετε περισσότερα παιχνίδια.

-Να διαβάζετε περισσότερα βιβλία.

-Να μαθαίνετε συνεχώς. 

.....

Χτες στο μάθημα ρώτησα τους μαθητές μου ποιος είναι ο στόχος τους για τη νέα χρονιά. Ξεχώρισα μερικές. Μια μαθήτρια γύρω στα 50 μου είπε «Να μάθω να λέω όχι». Μια άλλη γύρω στα 30 είπε «λιγότερο άγχος», κάποια άλλη «μια δουλειά», ένας μαθητής που εγχειρίστηκε στο πόδι πρόσφατα είπε «να ξαναπαίξω ποδόσφαιρο». Άλλοι στόχοι πιο γενικοί, άλλοι πιο προσπελάσιμοι και απτοί, ακούστηκαν πολλά που με έκαναν να σκεφτώ πολύ. Στο τέλος δεν απέφυγα την ερώτηση, μια μαθήτρια φώναξε «Εσύ Μαρία, τι θέλεις να κάνεις το 2013;» Κοντοστάθηκα για μια στιγμή, όχι πως δεν είχα πράγματα στο μυαλό μου-τα θέλω της νέας χρονιάς τα είχα ήδη καταγράψει σε ένα μικρό χαρτάκι- αλλά, να, πώς να το πω, δεν ήξερα τι να πρωτοπώ. Είπα κάτι γενικό και πεζό, όπως «να τελειώσω το διδακτορικό», που είναι μεν ένας βασικός στόχος, αλλά όχι ο μοναδικός και σίγουρα όχι ο πιο ουσιαστικός.

Γυρνώντας στο σπίτι αργά το βράδυ, πρώτη μέρα της επιστροφής, ακόμη σκεφτόμουν τον ένα και κύριο στόχο της νέας χρονιάς, αν έπρεπε όλα τα θέλω να συμπυκνωθούν σε ένα, ποιο θα ήταν αυτό. Αν όλα έπρεπε να γίνουν έναν, νομίζω ο στόχος θα ήταν ο ίδιος που είναι πάντα: κάθε χρονιά να είναι γεμάτη, να με πάει ένα βήμα παραπέρα, να εξελίσσομαι, να διευρύνομαι, να φτάνω «εκεί που δεν μπορώ», να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος, να μαθαίνω, να με μαθαίνω. 

.....

(Άνοιξα τη βαλίτσα, έβγαλα από μέσα τα δώρα των φετινών Χριστουγέννων και τα ακούμπησα προσεκτικά στο τραπέζι. Τα κοίταζα για κάμποση ώρα, σαν αντίδοτο στη μελαγχολία της επιστροφής. Ό, τι και να επιθυμούμε για τη νέα χρονιά, ό, τι και να θέλουμε να πετύχουμε, να γίνουμε, να κάνουμε, αποκτά ουσία μόνο όταν μοιραζόμαστε της στιγμές της ζωής μας με αυτούς που αγαπάμε. Όταν έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.)  

*Οδυσσέας Ελύτης





Μαρία
10.01.2013

Ρετρό Χριστούγεννα ή Μια Κοινή Ανάμνηση...

Η Αθήνα θα γίνει ρετρό, όπως στη φωτογραφία.

Θα είναι μια μέρα γιορτών, μετά τα Χριστούγεννα, αλλά πριν την Πρωτοχρονιά. Ξέρεις, σε αυτό το γλυκό ενδιάμεσο. 

Εγώ θα φορέσω το μαύρο παλτό μου και το γκρενά καπέλο μου, θα πάρω την ομπρέλα  μου γιατί ίσως βρέξει και θα βγω στους δρόμους. Θα περπατήσω όλη την Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι το Σύνταγμα. Μετά θα κατευθυνθώ προς την Ακρόπολη και τη Διονυσίου Αεροπαγίτου. Θα σουρουπώνει αλλά θα έχει λίγο φως ακόμα. Σε μια γωνιά που μόνο εγώ έχω στο μυαλό μου, θα σταματήσω. Θα κοιτάξω λίγο τα φώτα που σιγά σιγά θα ανάβουν, θα αφουγκραστώ τη σιωπή. Πιο μετά θα γυρίσω το κεφάλι μου. 

Θα είσαι εσύ.

Δεν θα ξαφνιαστώ που θα σε δω. Ούτε θα σε ρωτήσω πώς μπόρεσες να ταξιδέψεις στο χωροχρόνο, ούτε πώς βρέθηκες εδώ.  

Θα σε κοιτάξω σαν να ήσουν ο πιο πιθανός άνθρωπος που θα μπορούσα να δω σε αυτό το μέρος τη δεδομένη στιγμή. Θα χαμογελάσω. Δεν ήσουν ο πιο πιθανός, αλλά σίγουρα ο πιο επιθυμητός.

Σου πάει η πόλη σου, θα μου πεις. 

Θα  χαμογελάσω πάλι. 

Τι θα μου δείξεις. Τι θέλεις από αυτήν να μοιραστείς μαζί μου;

Θα σου πω, θέλω να μοιραστώ λίγο χρόνο. Λίγο χρόνο μαζί σου στους δρόμους της.

Θέλω μια κοινή ανάμνηση.  

Τώρα θα 'ρθει η σειρά σου να μου χαμογελάσεις.

Πάμε, θα μου πεις. 

Θα ξεκινήσουμε να περπατάμε μαζί.

Στην πόλη θα ακούγεται η φωνή του Σινάτρα, σαν από παλιό γραμμόφωνο.

Για μια στιγμή θα νομίσω ότι ζω μια σκηνή από ταινία. 

Θα στο πω. 

Θα πεις, όταν πέφτει η νύχτα είναι όλα πιθανά. 

Θα σου πω, θέλω να σου δείξω τα φώτα της πόλης μου.

Αυτός ο δρόμος είναι ο αγαπημένος μου, αυτός ο δρόμος είναι η επιστροφή μου. 

Θα ξαποστάσουμε για λίγο στο κρυμμένο καφέ.

Θα καθίσουμε αντίκρυ και θα κοιταχτούμε.

Θα μου πεις, αυτή η πόλη σου μοιάζει.

Σκοτεινιάζει όπως το βλέμμα σου. 

Αλλά εγώ πίσω από τη σκοτεινιά σου, βλέπω φως.

Μου έλειψες, θα σκεφτώ.

Όταν θα βγούμε ξανά στο δρόμο η ώρα θα είναι περασμένη.

Πρέπει να φύγω σε λίγο, θα μου πεις.

Θα σου πω, άσε με να σου δείξω άλλο ένα αγαπημένο μου μέρος.

Μου λες, την πόλη σου από ψηλά;

Θα χαμογελάσω ξανά. 

Με ξέρεις, θα σκεφτώ.

Λυκαβηττός.

Στη δικιά μου γωνιά.

Θα σου πω, όταν κοιτάω την πόλη μου από ψηλά, με ξαναβρίσκω.

Θα μου πεις, όταν σε κοιτάω στα μάτια, με ξαναβρίσκω. 

Θα σταθούμε για λίγο χωρίς να μιλάμε.

Μου έλειψαν οι σιωπές μας, θα σκεφτούμε.

Ο αέρας θα γίνει πιο κρύος, η νύχτα πιο σκοτεινή.

Τα φώτα της πόλης θα θολώσουν.

Θα μείνω ώρα με τη θολωμένη εικόνα στα μάτια.

Θα γυρίσω το κεφάλι.

Δε θα είσαι πια εκεί.

Είναι όμως εκεί η κοινή μας ανάμνηση.

Γιατί τις μέρες των γιορτών, όλα είναι πιθανά.

Θα σκεφτώ και θα πάρω το δρόμο της επιστροφής.

*Φωτογραφία: 

Κώστας Μπαλάφας "Αθήνα, Δεκέμβριος 1960"

Μαρία

18.12.2012

Caminando por Madrid...

"¿Te has parado alguna vez a  ver 

los colores que estallan en Madrid, 

cuando al salir del metro

 en una tarde otoñal,

el sol se va?"

Σχήμα κύκλος.

Για μια ακόμη φορά.

Το πρώτο τρίμηνο αυτής της χρονιάς, κλείνει κυκλικά. Με ένα ταξίδι στην ίδια πόλη. Μαδρίτη. Σεπτέμβριος 2012- Νοέμβριος/Δεκέμβριος 2012. Μια ευθεία γραμμή ενώνει τους δύο αυτούς μήνες. Πόσα συνέβησαν σε αυτό το μικρό διάστημα. 

Το Σεπτέμβριο προσγειωνόμουν στο Barajas με την τεράστια βαλίτσα-μπαούλο μου, έτοιμη να περάσω λίγες όμορφες μέρες στην ισπανική πρωτεύουσα πριν ξεκινήσω την καινούργια μου χρονιά στη Βαρκελώνη. Ήμουν βέβαια ακόμα μουδιασμένη από ένα δύσκολο καλοκαίρι, αλλά όπως και να 'χει μπόρεσα να ξεχαστώ λίγο εκείνες τις μέρες. Τότε τίποτα δεν προμήνυε τι θα συνέβαινε λίγες μέρες μετά, ούτε όλες τις δυσκολίες που με έκαναν για μια ακόμη φορά να θυμηθώ το "ενός κακού, μύρια έπονται".

Πριν δύο εβδομάδες επέστρεψα. Λες και ήταν γραφτό να ξαναπάω στο μέρος από όπου ξεκίνησε αυτή η χρονιά, για να κλείσει σωστά ο κύκλος. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα μου άρεσαν οι συμβολισμοί σε όλα. Αυτό που (ενδεχομένως) υπάρχει πίσω από φαινομενικά ασύνδετα πράγματα και καταστάσεις. 

Και βρέθηκα λοιπόν ξανά πίσω, σε μια πόλη που δεν ξέρω πώς άρχισε να με γοητεύει τόσο επικίνδυνα ξαφνικά- παρά το ότι την έχω επισκεφτεί τόσες φορές στο παρελθόν και ποτέ δεν μου είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο. 

Περπατάω στους μεγάλους της δρόμους και κοιτάω τα μεγαλοπρεπή κτίρια, τους φωτισμούς εν όψει Χριστουγέννων, τα πεσμένα φύλλα στο Paseo del Prado. Περπατάω πολύ, ανασαίνω τον αέρα πρωτεύουσας, τυλιγμένη στο παλτό μου και στο κασκόλ που με προστατεύουν από το τσουχτερό κρύο του μαδριλένικου χειμώνα. Κάπου εκεί είναι που αρχίζω να σκέφτομαι και να χάνομαι στις σκέψεις μου. Σκέφτομαι τον Σεπτέμβριο, τότε που περπατούσα στους ίδιους δρόμους με το αέρινο φόρεμά μου και έκανα σχέδια. Και μετά σκέφτομαι πώς ήρθαν τα πάνω-κάτω, πώς άλλαξαν τα δεδομένα και πώς βυθίστηκα στον κυκεώνα των εξελίξεων. Σκέφτομαι πόσο δύσκολο ήταν το διάστημα που πέρασε, πόσο άσχημα πέρασα, πόση σιωπή και πόνος βουβός χώρεσαν σε αυτούς τους μήνες. Σκέφτηκα το βύθισμα, τη μελαγχολία, το "κλείσιμο" ένδον, το θολό βλέμμα στον καθρέπτη, τη θλίψη στα μάτια, το υγρό μαξιλάρι τη νύχτα. Και το μετά, τον επαναπροσδιορισμό, την ανασύνταξη δυνάμεων, την αργή-αλλά σταδιακή- επάνοδο. Αυτό ακριβώς σκέφτομαι περπατώντας στη Μαδρίτη, και ξαφνικά νιώθω για πρώτη φορά μετά από καιρό μια αισιοδοξία, ότι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους. 

Στο Teatro Caser Calderón της calle Atocha, βρίσκομαι ένα πρωί για να παρακολουθήσω έναν κύκλο λογοτεχνικών "πρωινών", desayunos literarios τα λένε εκεί. Μιλάει η αγαπημένη μου Ισπανίδα συγγραφέας. Πριν ξεκινήσει η ομιλία, ο παρουσιαστής λέει κάτι που εντυπώνεται στη μνήμη μου, ίσως γιατί ήταν αυτό που χρειαζόμουν να ακούσω τη δεδομένη στιγμή. "Όλοι κρατάμε το κλειδί της επιτυχίας στο χέρι μας. Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι ποια πόρτα ανοίγει. Και αυτό πρέπει να είναι ο σκοπός μας: να βρούμε την πόρτα που ανοίγει το κλειδί που κρατάμε στα χέρια μας."

Πλησιάζει και το τέλος της κανονικής χρονιάς και όσο και αν μερικές φορές θέλουμε να τον αποφύγουμε, ασυναίσθητα όλοι καταλήγουμε να κάνουμε τον απολογισμό της. Εγώ φέτος ξέρω καλά πως ό, τι και να σκεφτώ, ό, τι και να μετρήσω θα με βγάλει μείον.  Μείον δύο ανθρώπους πολυαγαπημένους. Και άλλα μείον είχε η χρονιά που πέρασε, όμως από τα άλλα μείον όλο και κάποιο συν βγαίνει. Από τα μόνα μείον που δε βγαίνει τίποτα θετικό είναι ο θάνατος και η απώλεια. 

Γυρνάω όμως στα άλλα μείον, στα όποια εμπόδια μπήκαν μπροστά μου τους τελευταίους μήνες και θέλω να δω το συν μέσα από αυτά. Και το συν δεν είναι τίποτα άλλο, από έναν άλλο στόχο. Γιατί ακόμα και αν δε μπορεί να πραγματοποιηθεί το αρχικό μας σχέδιο, πάντα υπάρχει χρόνος να το αλλάξουμε με ένα άλλο.

Περπατάω στους δρόμους της Μαδρίτης και συλλογίζομαι τον καινούργιο στόχο που πήρε τη θέση κάποιων άλλων. Και νιώθω αναπάντεχα δυνατή και δεν ξέρω αν γι αυτό ευθύνεται η πόλη ή εγώ. Ξέρω όμως ότι αυτή η πόλη έχει σίγουρα παίξει κάποιον ρόλο.

Απόγευμα Κυριακής που γίνεται βράδυ. Είμαι έτοιμη να πάρω το δρόμο της επιστροφής, είμαι ακόμα ζαλισμένη από την κόκκινη rioja που ήπια πριν αποχαιρετήσω την πόλη. Αποχαιρετώ, αλλά ξέρω "no es un adiós, es una hasta luego".

Μαρία,

Δεκέμβριος 2012

El Cafè de La Central...

Απόγευμα μιας τυχαίας καθημερινής βρίσκομαι στο καφέ του βιβλιοπωλείου La Central... Μπαίνω μέσα και η μυρωδιά χαρτιού κυριαρχεί στο χώρο. Τι ωραία μυρωδιά η μυρωδιά του χαρτιού και των βιβλίων!

Ανεβαίνω την ξύλινη σκάλα που οδηγεί στο πατάρι. Στα σκαλοπάτια βρίσκονται βιβλία, βιβλία, παντού βιβλία. Πάντα σκεφτόμουν ότι αν είχα ποτέ σπίτι με ξύλινη σκάλα, θα υπήρχαν παντού βιβλία, ακόμα και στα σκαλοπάτια, όπως σε αυτό το βιβλιοπωλείο.

Το καφέ είναι κρυμμένο και μου αρέσει. Μία γωνίτσα με δέκα λευκά τραπεζάκια και μια terraza που βλέπει στην πίσω μεριά μοντερνιστικών κτιρίων της Eixample. Δεν έχει κόσμο και αυτό μου αρέσει επίσης. Έχουν λιγοστέψει τα μέρη με ησυχία στο κέντρο της πόλης. 

Είναι η δεύτερη φορά που έρχομαι, η πρώτη ήταν πριν από αρκετά χρόνια. Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι στο ίδιο που καθόμουν τότε. Μου έχει αποτυπωθεί εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα. Ήμουν μόνη μου τότε, το καφέ ήταν τελείως άδειο. Στο τραπεζάκι μπροστά ήρθε ξαφνικά μια κοπέλα. Είχε μακριά κυματιστά μαλλιά και μεγάλα μάτια. Στα χέρια της κρατούσε ένα βιβλίο, αλλά δεν μπόρεσα να δω τον τίτλο του. Κάθισε, παρήγγειλε έναν καφέ, άνοιξε το βιβλίο της και άρχισε να διαβάζει. Την παρατηρούσα. Κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές προς την πόρτα. Στα μάτια της έβλεπα μία ανυπομονησία. Φαντάστηκα ότι θα περίμενε κάποιον. Μετά από λίγη ώρα, βήματα ακούστηκαν από την ξύλινη σκάλα. Ήταν αργά το απόγευμα, λίγο πριν το κλείσιμο και το παταράκι ήταν σχεδόν άδειο. Έτσι κάθε φορά που κάποιος ανέβαινε, ήταν εύκολο να τον ακούσει κανείς. Η κοπέλα έστρεψε το βλέμμα της προς τη σκάλα και ασυναίσθητα το έστριψα κι εγώ. Νομίζω αισθάνθηκα κι εγώ μια ανυπομονησία για να δω ποιον περίμενε. Ο θόρυβος των βημάτων πλησίασε και ξαφνικά εμφανίστηκε ένας μελαχρινός νεαρός. Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος που κοιτάχτηκαν, κατευθείαν στα μάτια και οι δύο. Την πλησίασε και νομίζω τη φίλησε, δε θυμάμαι καλά. Κάθισε δίπλα της. Φαντάζομαι τη ρώτησε τι διαβάζει, γιατί εκείνη έτεινε το βιβλίο προς το μέρος του κι εκείνος άρχισε να το ξεφυλλίζει. Αντάλλαξαν κάποιες κουβέντες με λόγια, κι άλλες τόσες με τα μάτια. Είχαν το βλέμμα των ανθρώπων που απολάμβαναν την κάθε στιγμή μεταξύ τους. Σχεδόν ένιωσα άσχημα που βρισκόμουν κι εγώ εκείνη τη στιγμή στο ίδιο καφέ, μαζί τους, έστω και μακριά και χαλούσα το κάδρο της στιγμής τους. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, το πιο πιθανό είναι να μην είχαν καν προσέξει την παρουσία μου. Κάποια στιγμή τους είδα να παίρνουν μια χαρτοπετσέτα και να γράφουν κάτι. Δεν μπορούσα να δω τι είναι, αλλά σκέφτηκα πως ίσως έγραψαν την ημερομηνία και κάτι δικό τους, συνθηματικό. Κάτι που μόνο εκείνοι θα μπορούσαν πραγματικά να "διαβάσουν". Η κοπέλα το πήρε και το έκλεισε στο βιβλίο της.

Σηκώθηκαν. Πριν σηκωθούν κοιτάχτηκαν ξανά βαθιά στα μάτια. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ένιωσα ότι αυτό το ζευγάρι αποχαιρετιόταν μπροστά μου. Μια αντίστροφη μέτρηση πλανιόταν στην ατμόσφαιρα κι εγώ ήξερα ότι μετρούσαν τις τελευταίες του στιγμές. Έγινα άθελά μου μάρτυρας του ιδιαίτερου "αντίο" δυο αγνώστων. Μια έντονη γεύση απώλειας με πλημμύρισε. Απέμεινα μόνη και χάζευα το άδειο τραπέζι, όπως το κοιτάω τώρα.

Πολλές φορές έκτοτε έχω φέρει στο μυαλό μου αυτό το ζευγάρι και έχω σκεφτεί τι να απέγιναν η κοπέλα με το βιβλίο και ο μελαχρινός νεαρός. Και ίσως φανεί περίεργο αλλά κάθε φορά που περπατάω στην οδό Mallorca και περνάω έξω από το βιβλιοπωλείο, η καρδιά μου σφίγγεται κάπως. Αρχίζω να πιστεύω πως ίσως γι αυτό δεν είχα ξαναέρθει από τότε. Φοβόμουν να ξανανιώσω την ίδια αίσθηση απώλειας. Γιατί βαθιά μέσα μου, ξέρω ότι από αυτό το ζευγάρι, το μόνο που θα έχει μείνει τώρα πια είναι μια χαρτοπετσέτα κρυμμένη στο βιβλίο της κοπέλας...

Μαρία

20.11.2012

Ευθείες μέρες...

Είναι Παρασκευή. Έχω μόνο είκοσι λεπτά για να γράψω, είκοσι λεπτά πριν φορτωθώ την κίτρινη τσάντα μου και φύγω για το σεμινάριο.

Μέσα σε αυτή την αντίστροφη μέτρηση ήθελα να ανοίξω τη σελίδα και να σημειώσω κάτι, κάτι μικρό. Δυο τρεις σκόρπιες σκέψεις που έκανα αυτές τις μέρες. 

Μία σκέψη που κάνω τις τελευταίες μέρες είναι ότι δεν κατάλαβα πώς πέρασε ο καιρός. Ήρθε Νοέμβρης. Βρέθηκα τις προάλλες σε ένα κατάστημα με είδη σπιτιού και ήταν στολισμένα με... χριστουγεννιάτικα! Σοκαρίστηκα τολμώ να ομολογήσω, γιατί μου αρέσει να νιώθω τον χρόνο που περνάει, κι έτσι κάτι τέτοια χρονικά άλματα με ξαφνιάζουν και με αποπροσανατολίζουν.

Έρχονται Γιορτές, λοιπόν, και δεν έχω καταλάβει πού πήγαν οι μεταξύ μήνες. Στο μυαλό μου υπάρχει μια μαύρη οριζόντια γραμμή που ενώνει αυτόματα τον φετινό Αύγουστο με τον Νοέμβριο. Ευθεία, χωρίς διαλείμματα. Χωρίς καμπύλες και παύσεις. Στην προκειμένη περίπτωση "χωρίς καμπύλες και παύσεις" σημαίνει χωρίς τίποτα ιδιαίτερο. Χωρίς κάτι στο μεταξύ. Ευθεία. Τίποτα. Το τίποτα. Δεν μ'αρέσει το τίποτα.

Έβλεπα χτες μια συνέντευξη. Η συνεντευξιαζόμενη μιλούσε για ένα πρόσφατο πρόβλημα υγείας που πέρασε και πώς ένιωθε γι αυτό και για τον ένα χρόνο που πέρασε άρρωστη. Είπε κάτι που μου άρεσε και -τηρουμένων πάντα των αναλογιών- σκέφτηκα ότι ταιριάζει και στις τωρινές μου ευθείες μέρες. Είπε, λοιπόν, ότι υπάρχουν φάσεις στη ζωή μας που είναι δύσκολες, αλλά που υπάρχουν και που πρέπει να τις ζήσουμε, για να τις ξεπεράσουμε και να μπορέσουμε μετά να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Κάπως πιο όμορφα το είπε εκείνη, όχι τόσο απλά, αλλά το νόημα νομίζω ήταν αυτό πάνω-κάτω. Οι ευθείες μέρες υπάρχουν και θα υπάρχουν, τι να τις κάνουμε; Πρέπει να τις περάσουμε, για μας οδηγήσουν κάποτε σε όμορφες γεμάτες καμπυλωτές μέρες. 

Πριν ο δείκτης δείξει ακριβώς, θέλω να προλάβω να γράψω ακόμα ότι δεν με τρομάζουν οι ευθείες μέρες, κι ας μην μου αρέσουν τόσο. Ακόμα και από αυτές κάτι μαθαίνω.  Γιατί "ο πόνος είναι το σπάσιμο του οστράκου που περικλείει τη γνώση σου."

Ακριβώς.

Έφυγα.

Μαρία, 

09.11.2012

*Φωτογραφία: Horst Hamann

Σκέψεις ενός απογεύματος Οκτωβρίου...

Στο καφέ που κάθομαι η μουσική σκεπάζεται από τις φωνές των διπλανών τραπεζιών, από το τρυπάνι του δρόμου και από το θόρυβο της μηχανής του καφέ.

Εγώ κάθομαι μόνη μου σε ένα μικρό τετράγωνο τραπεζάκι με πράσινο καρό τραπεζομάντιλο και μία μικροσκοπική λάμπα δεξιά. Κοιτάω μπροστά την τεράστια ανοιχτή πόρτα και βλέπω τους ανθρώπους να περπατάνε στο βρεγμένο πεζόδρομο. Σκέφτομαι πόσες φορές τα τελευταία τρία χρόνια έχω καθίσει στο ίδιο τραπέζι και έχω κοιτάξει την ίδια θέα, το ίδιο ζωντανό κάδρο, και πόσοι διαφορετικοί άνθρωποι έχουν περάσει μπροστά από τα μάτια μου.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ανακάλυψα αυτό το μέρος, μόλις είχα προωτοανοίξει. Ήταν Γενάρης και εγώ έκλεινα το πρώτο μου εξάμηνο στην πόλη. Μου έκανε εντύπωση και κάθισα λίγα λεπτά και το κοίταξα, όπως κοιτάζουν τώρα αυτοί οι άνθρωποι που περνάνε από μπροστά μου. Αυτό ήταν. Αυτό το καφέ έγινε το καφέ μου.

Τώρα ξαναγυρίζω, αλλά δεν το αναγνωρίζω πια. Έχει χάσει κάτι από τη γοητεία του, από τη μυστικότητά του. Έγινε πια πολύ γνωστό και είναι συνέχεια γεμάτο κόσμο. Κόσμο που το επισκέπτεται γιατί είναι της μόδας, γιατί «ακούγεται» παντού, αλλά που δεν αγαπάει κάθε γωνιά του όπως εγώ. Για μένα κάθε τραπεζάκι είναι μια ιστορία και μία στιγμή, κυρίως της πρώτης χρονιάς στη Βαρκελώνη. Θυμάμαι να συνομιλώ με τους ιδιοκτήτες, τον Τομάς από τις Βόρειες Χώρες και τη Ρεγγίνα από το Μεξικό και να μου λένε τα όνειρά τους, πώς φτιάξανε το καφέ-γκαλερί, πώς προσπαθούσαν να πάρουν άδεια για να βγάλουν τα τραπεζάκια τους έξω. Και όντως με τον καιρό, τα πέτυχαν σχεδόν όλα και τώρα οι καλλιτέχνες κάνουν ουρά για μία έκθεση εδώ, και το δημαρχείο ενέκρινε τα τέσσερα τραπεζάκια στην Enric Granados. Ο Τομάς και η Ρεγγίνα δεν έρχονται πια τόσο συχνά, τώρα που γίνανε επιτυχημένοι επιχειρηματίες βάλανε σερβιτόρους και το δουλεύουν. Η Ρεγγίνα έμεινε έγκυος και τώρα έχει ένα μωράκι, το είδα τις προάλλες.

Δεν ξέρω αν σας έχει συμβεί ποτέ, να κοιτάτε την εξέλιξη της ζωής μέσα από την εξέλιξη της ζωής κάποιων προσώπων. Οι ιδιοκτήτες αλλάξανε, το καφέ άλλαξε. Δείγμα ότι ο καιρός περνάει. Και όλα αλλάζουν.

Σήμερα κάθομαι στο ίδιο καφέ-που δεν έχει πια την χάρη του τότε, αλλά δεν μπορώ να μην έρχομαι- κάθομαι στο ίδιο τραπεζάκι, πίνω τον ίδιο καφέ και σκέφτομαι: εγώ είμαι η ίδια; Τι μένει ίδιο από αυτήν την κοπέλα που χαζεύει τους περαστικούς πίνοντας καφέ ένα φθινοπωρινό απόγευμα Οκτωβρίου; Πόσες σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου όλον αυτόν τον καιρό; Πόσα όνειρα εκπληρώθηκαν τα τελευταία χρόνια και πόσα όχι;

Αν αυτή τη στιγμή μπορούσα να κλείσω τα μάτια και με έναν μαγικό τρόπο να μεταφερθώ κάπου αλλού, θα ήθελα να βρεθώ στη φθινοπωρινή Νέα Υόρκη, σε εκείνο το καφέ που είχα ξεθάψει μία μέρα περπατώντας με τις ώρες. Να κοιτάω τη βροχή μέσα από την τζαμαρία, να βλέπω την κίνηση στους δρόμους, τον κόσμο και τα κίτρινα ταξί.

Αλλά ο θόρυβος από το τρυπάνι στο δρόμο με επαναφέρει στο εδώ, στο τώρα. Τώρα είμαι στο αγαπημένο καφέ της Enric Granados, στη Βαρκελώνη, σε μια πόλη που έχει γίνει τόσο δική μου, ώστε μερικές φορές ακόμα και να με πνίγει, όπως σε πνίγει η ρουτίνα μιας πόλης και μιας ζωής της οποίας έχεις γίνει για τα καλά αναπόσπαστο κομμάτι.

Είμαι εδώ. Μετά θα σηκωθώ και θα πάρω το δρόμο της επιστροφής, χωρίς καμιά αλλαγή στη διαδρομή, μια διαδρομή που την ξέρω τόσο καλά ώστε να με οδηγούν πια μόνα τους τα πόδια μου. Έξω θα βρέχει γιατί επιτέλους είναι φθινόπωρο, αλλά εμένα δεν θα μ’ ενοχλεί γιατί μ’ αρέσει να περπατάω στη βροχή. Πόλεις και βροχή. Μετά θα φτάσω σπίτι, θα ανοίξω την πόρτα, θα ανάψω τη λάμπα που γράφει «Vintage New York» και θα καθίσω στο γραφείο να δουλέψω όπως τόσες άλλες φορές, τόσα απογεύματα τα τελευταία χρόνια. Κι όταν κουραστώ και καθίσω στην κόκκινη πολυθρόνα και κοιτάξω τη Σαγράδα Φαμίλια από το παράθυρο, και από το ράδιο θα ακούγεται μόνο η φωνή του Σινάτρα- ακόμα μία σκηνή που επαναλαμβάνεται συχνά όλα τα χρόνια εδώ- ίσως σκεφτώ πάλι τι έχει αλλάξει όλο αυτό το διάστημα. Ή ίσως πάλι κλείσω τα μάτια και βρεθώ με μια κόκκινη ομπρέλα να περπατάω την  Broadway της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ…

Μαρία

25.10.2012

*Φωτογραφία: Christophe Jacrot

Μέσα μου βρέχει.

Πένθος.

Πένθος σημαίνει βιώνω ένα κενό μέσα μου, μια απουσία, κι αυτή η απουσία να με κάνει να λυπάμαι, να μη θέλω να ασχοληθώ με πράγματα που ως τώρα με ευχαριστούσαν. 

Εσωστρέφεια.

Η τάση του ανθρώπου να μην εξωτερικεύει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του, ενδοστρέφεια.

Μοναχικότητα.

Παραδόξως, δεν υπάρχει στο λεξικό. Εγώ θα έγραφα: διάθεση, τάση, ανάγκη-όχι απαραίτητα αρνητική- να μείνεις μόνος σου, μακριά από τους άλλους, απομονωμένος.

Απομόνωση.

Απομάκρυνση από ένα σύνολο. //απουσία επαφής, επικοινωνίας.

Μελαγχολία
Συναισθηματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από θλίψη, κατάπτωση και απαισιοδοξία.

Σιωπή.

Η κατάσταση εκείνου που δε μιλά, δεν απαντά και γενικά δεν εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. 

Ήρθε φθινόπωρο και δεν ήρθε.
Θέλω να έρθει επιτέλους.
Τα φύλλα να κιτρινίσουν
και να πέσουν.
Ο ουρανός να πάρει ένα γκρίζο χρώμα.
Να βρέχει.
Να ταιριάζει το μέσα μου 
με τον καιρό έξω από το παράθυρο.
Μέσα μου.
Τι γίνεται μέσα μου;
Προσπάθησα με τις έξι παραπάνω λέξεις να το περιγράψω.
Κι εκείνη τη στιγμή είδα αυτή τη φράση
και είπα
αυτό
αυτό ακριβώς
αυτό συντελείται μέσα μου
αυτές τις μέρες
Μέσα μου βρέχει.
Βρέχει καταρρακτωδώς.

Μαρία
Οκτώβριος 2012