Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Παίζεις;



Η Στεριανή Ζάλη με κάλεσε να παίξω το παιχνίδι των ερωτήσεων! :) 
Και τώρα που μπορώ πια να έχω μία ήρεμη στιγμή, τώρα που άφησα για λίγο τα άγχη και τις υποχρεώσεις να πέσουν από το παράθυρο του αεροπλάνου, τώρα που ο αττικός ουρανός με σκεπάζει τόσο γλυκά, τώρα... απαντώ...




1. Ποιο τραγούδι σ' έκανε να κλάψεις;

Πολλά. Όλα αυτά στα οποία κατά καιρούς βρίσκω σπασμένα κομμάτια του ψυχισμού μου.



2. Πιστεύεις στους καθρέφτες;


Ναι. Κυρίως αυτούς που αντικατοπτρίζουν ραγισμένα βλέμματα.



3. Η πρώτη σου σκέψη στη θέα ενός ξέστρωτου κρεβατιού...

Ακαταστασία. (Οποία πεζότης, αλλά...)



4. Αν έχτιζες τον κόσμο από την αρχή, τι θα αφαιρούσες; Τον χρόνο ή το θάνατο;


Έχω την αίσθηση ότι η ζωή αξίζει ακριβώς επειδή υπάρχουν αυτοί οι δύο και μας δείχνουν ότι τίποτα δε διαρκεί για πάντα.
Αν, όμως, έπρεπε να διαλέξω, τότε θα αφαιρούσα το θάνατο. Ο χρόνος αποτελεί καιρό τώρα "τη μόνη μου πατρίδα".  



5. Έχει ελλείψεις ο ουρανός;

Μου δίνει την εντύπωση πώς όχι.




6. Ποιο σύνθημα θα έγραφες στον τοίχο του σπιτιού σου;

Το έχω γράψει ήδη: "VIVE TU VIDA." Ζήσε τη ζωή σου.



7. Ποιο μεσημέρι της ζωής σου δε θα αποχωριζόσουν;

Ένα μεσημέρι με τους ανθρώπους που αγαπώ, μαζεμένους γύρω από ένα τραπέζι. Με γέλια, φωνές και τραγούδια. 



8. Ποιος ήρωας καρτούν σε εξοργίζει;

Νομίζω κανένας...



9. Ο πιο άδικος φόβος σου;

Η μοναξιά.



10. Σε ποιο βιβλίο θα ορκιζόσουν;

Στις αλήθειες του "Μικρού Πρίγκιπα".



11. Τι γεύση έχει η άνοιξη;

"Τρικυμίας στα χείλη".












Μαρία
31.03.2012

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Εν δυνάμει παρόντες.





"- Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας;


 - Το ότι είναι, εν δυνάμει, παρόντες."




(Το διάβασα εδώ.)

Γιατί πάλι συνειδητοποιώ πόσο πολύ μου λείπουν οι φίλοι μου, αλλά συνεχίζω να πιστεύω ότι παρά την απόσταση είναι, είμαι, είμαστε, εν δυνάμει παρόντες.

Αφιερωμένο.



Μαρία,
10.03.2012

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

"I'm always looking for the sun..."




Ήρθε η άνοιξη και πόσο θα μου άρεσε αυτήν την Κυριακή να είμαι έξω, κάπου μακριά, στην εξοχή, να αναπνέω καθαρό αέρα... Όπως την προηγούμενη που, σκαρφαλωμένη στο πιο ψηλό σημείο ενός καταλανικού χωριού, o αέρας μου χάιδευε το πρόσωπο και η θάλασσα της Costa Brava μου έπαιρνε-για λίγα λεπτά- όλες τις σκέψεις και τα προβλήματα μακριά...

Μόνο για λίγα λεπτά. 
Κουράστηκα. 
Τις ατζέντες με τα deadlines το ένα μετά το άλλο, τη στοίβα με τα βιβλία που μου κρύβουν τη θέα, τη λευκή σελίδα του word, το άγχος, την πίεση, τις υποχρεώσεις που δεν τελειώνουν ποτέ...
Θα ήθελα να δώσω στον εαυτό μου μια μέρα άδεια να μην κάνει τίποτα, να μη σκέφτεται τίποτα, να μην ανησυχεί για τίποτα...
Αδύνατον. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Όμως...είναι άνοιξη!!! ΑΝΟΙΞΗ!!!

Κι εγώ μέσα σε αυτόν τον χαμό...



...κοιτάω τον "Μάρτη" στο χέρι μου, ονειρεύομαι χρώματα και αναζητώ τον ήλιο.
Γιατί όσο κι αν αργήσει, η άνοιξη θα έρθει. 
Για όλους μας.








Μαρία, 
04.03.2012

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012

Μελαγχολική Κυριακή.



"Βρέχει κι εγώ τυλίχτηκα
σ' αυτή την αγκαλιά
στα σκουριασμένα σύννεφα στα φύλλα
στης βρεγμένης γης τη μυρωδιά...

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ..."♫♪♫♪♪




Μελαγχολική Κυριακή...
Γιατί τις Κυριακές 
η νοσταλγία κάνει επισκέψεις
και η μοναξιά
γίνεται πιο αισθητή.











Μαρία,
05.02.2012

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Περί πόνου...



"Κάποτε διάβασα σε ένα βιβλίο ότι την ένταση του πόνου που υποστήκαμε, την καταλαβαίνουμε μόνο όταν απελευθερωθούμε από αυτόν. Τότε λέμε κατάπληκτοι: πώς μπόρεσα να αντέξω  μια τέτοια κόλαση; Σίγουρα είναι αλήθεια. Και η ζωή είναι κάτι εκπληκτικό. Κλείνει τις πληγές με ταχύτητα εκπληκτική. Και αν δεν έμεναν οι ουλές, ούτε καν θα θυμόμασταν ότι από 'κεί κάποτε ανάβλυσε αίμα. Άλλωστε, ακόμα και οι ουλές εξαφανίζονται. Μικραίνουν, και στο τέλος σβήνουν."



Oriana Fallaci
"Γράμμα σ' ένα παιδί που δε γεννήθηκε ποτέ"










Μαρία,
03.02.2012

Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Κυριακάτικο μήνυμα...



Κι εκεί που έπινα τον κυριακάτικο καφέ μου, ήρθε ένας κλόουν, με άγγιξε με το μαγικό ραβδάκι του και ευχήθηκε το 2012 να είμαι ευτυχισμένη... Και μετά έβγαλε από την τσέπη του και μου έδωσε αυτό το χαρτάκι...






Και μ' έκανε να χαμογελάσω! :)




Μαρία, 
29.01.2012

Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012

"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..."





"Μετά τη βροχή στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας..." 
Ο πίνακας αυτός με γυρίζει στην παιδική μου ηλικία... Σε κάτι όμορφα απογεύματα με τη μαμά στην Εθνική Πινακοθήκη που πάντα τελείωναν με μία πάστα σοκολάτα στο γωνιακό Flocafé ακριβώς απέναντι- έκλεισε κι αυτό, χρόνια τώρα...
Μου είχαν αναθέσει, θυμάμαι, να μιλήσω γι αυτόν τον πίνακα και από τις τόσες ώρες που πέρασα κοιτάζοντας τον, νιώθω ότι την κοπέλα που περπατάει με το καπέλο και την ομπρέλα τη γνωρίζω... Θυμάμαι ότι ήμουν- δεν ήμουν εννιά χρονών τότε και δεν είχαν διαβάσει καλά τον τίτλο, κι έτσι έλεγα "στην οδό Βασιλής" ... Κι από τότε έμεινε και η μαμά ακόμα με πειράζει και μου λέει "πάμε στην Οδό Βασιλής;"... Κι όποτε ξαναπάω στην Εθνική Πινακοθήκη πάντα ψάχνω να βρω αυτόν τον πίνακα κι όταν τον βλέπω ψάχνω να βρω κι εμένα την ίδια... Κι αυτό το χρονικό πήγαινε- έλα μου προκαλεί μια πολύ, πολύ γλυκιά νοσταλγία...
Νομίζω ότι ποτέ δε θα πάψω να συγκινούμαι βλέποντας αυτόν τον πίνακα...

...

Δεν ξέρω γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά σήμερα... Ίσως γιατί είναι απόγευμα Σαββάτου. Bροχερού Σαββάτου... Βγήκα στο μπαλκόνι και στάθηκα για λίγο να κοιτάξω. Πόσο καιρό έχω να βγω στο μπαλκόνι, να σταθώ μια στιγμή και να κοιτάξω...; Να δω τους δρόμους που γυαλίζουν, τα φώτα των αυτοκινήτων, τον κόσμο να πηγαινοέρχεται με τις ομπρέλες του, την κυρία από το απέναντι μπαλκόνι που βγαίνει και χαϊδεύει τα γλαστράκια της, τον παππού στην πολυθρόνα, τα μαγαζάκια της γειτονιάς, τη Σαγράδα Φαμίλια, τη θάλασσα... 

...

Σάββατο διαφορετικό, από αυτά τα τελευταία, που περνούν με πολλή δουλειά, διάβασμα και πίεση... Ακόμα κι έτσι όμως, νιώθω την ανάγκη να σταθώ και να κοιτάξω έξω από το παράθυρο, να δώσω στο μυαλό μου την ευκαιρία να ξεφύγει έστω για μια στιγμή... Σκέφτομαι τους επόμενους μήνες, όλη τη δουλειά και το τρέξιμο που με περιμένει, το άγχος  για το αποτέλεσμα, αλλά και για το επόμενο βήμα...

... 

Σκέφτομαι πολύ τα όνειρά μου τελευταία. Ποια είναι, ποια θα είναι... Πώς θα πραγματοποιηθούν... Πώς θα τα καταφέρουν να αντισταθούν- για ακόμη μία φορά- στις δυσκολίες και στα εμπόδια... Αυτά γυρνούσαν στο μυαλό μου όταν χτες διάβασα στη συνέντευξη μια νεαρής ηθοποιού το εξής:

-"Το έδαφος του "αύριο" είναι ασφαλές για τα νεανικά όνειρα;΄"
-"Μα τα νεανικά όνειρα δε χρειάζονται "ασφάλεια" για να πραγματοποιηθούν. Ειδάλλως θα ήταν σχέδια..."

...

Σουρουπώνει. 
Προλαβαίνω να κοιτάξω άλλη μια φορά τη θάλασσα πριν χαθεί στο σκοτάδι.

...







Μαρία, 
28.01.2012