Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2011

Historia de un amor...










Ya no estás más a mi lado corazón
en el alma sólo tengo soledad
y si ya no puedo verte,
porque Dios me hizo quererte
para hacerme sufrir más

Siempre fuiste la razón de mi existir,
adorarte para mi fue religión
y en tus besos yo encontraba
el calor que me brindaba,
el amor y la pasión.

Es la historia de un amor
como no hay otro igual
que me hizo comprender
todo el bien todo el mal

que le dio luz a mi vida,
apagándola después...


Ay, qué vida tan oscura,
sin tu amor no viviré.
Es la historia de un amor...













('Ισως το πρώτο ισπανικό τραγούδι που άκουσα, και σίγουρα το πρώτο που με συγκίνησε τόσο. Χρόνια πριν...)





María
26.12.2011













Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

"I' ll be home for Christmas..."






Αυτά τα Χριστούγεννα στόλισα για πρώτη φορά το σπιτάκι μου στη Βαρκελώνη. Με δεντράκι και απ' όλα! Μέχρι τώρα δεν το έκανα, γιατί πάντα έφευγα νωρίς για την Αθήνα. Φέτος όμως, πρώτη φορά ως εργαζόμενη θα φύγω πιο αργά... Κι ίσως φανεί περίεργο, αλλά φέτος ένιωσα σαν να "ανήκω" πιο πολύ εδώ, σαν το σπίτι να έγινε πιο πολύ σπίτι, σαν η ζωή εδώ να πήρε λίγο πιο πολύ το δρόμο της... 


Η επιστροφή στην Αθήνα τα Χριστούγεννα σηματοδοτεί για μένα το κλείσιμο ενός μικρού κύκλου. Ο κύκλος του πρώτου τετραμήνου. Ένα τετράμηνο διαφορετικό από τα άλλα, με πολύ τρέξιμο, δυο δουλειές, ένα διδακτορικό στη μέση, άγχος, κούραση, λιγότερο ελεύθερο χρόνο, λιγότερο ύπνο, αλλά και πολλή ικανοποίηση, πάθος για μια δουλειά στην οποία νιώθω εκατό τοις εκατό εγώ και για την οποία χτες συνειδητοποίησα πόσο απίστευτα πολύ με γεμίζει, μια υπέροχη παρέα, μια καινούργια ομιλία εν όψει...


Την καινούργια χρονιά πρέπει να παρθούν αποφάσεις. Αποφάσεις για το επόμενο βήμα. Τι θα είναι, πώς θα είναι, πού θα είναι. 


Πριν από αυτό όμως, και πριν ξεκινήσει ο καινούργιος κύκλος από Γενάρη, έχω ανάγκη να γυρίσω στο άλλο μου σπίτι, σε αυτό που μυρίζει κοτόπουλο με πατάτες στο φούρνο, σε αυτό που η μαμά με περιμένει στην πόρτα και ο μπαμπάς μου λέει "έλα και θα τα βρούμε όλα", σ΄αυτό που γίνομαι και πάλι μικρούλα, σ' αυτό που οι ευθύνες και τα προβλήματα για λίγο φεύγουν απ' τους ώμους μου, σ΄αυτό που ξαναβρίσκω την παιδική μου ανεμελιά, σ' αυτό το σπίτι που μου δίνει τόση ζεστασιά και θαλπωρή...


Έχω ανάγκη να ξεκουραστώ, να κοιμηθώ χωρίς να ξυπνητήρι, να με πάρει ο ύπνος κοιτώντας τα λαμπιόνια του δέντρου...


Μα πιο πολύ έχω ανάγκη να χωθώ στις αγκαλιές των δικών μου ανθρώπων, να περάσω χρόνο μαζί τους, να τους ακούσω, να μοιραστώ μαζί τους χρόνο, να καλύψω- όσο γίνεται- αυτό που χάνω όλον τον υπόλοιπο καιρό, να γελάσουμε όλοι μαζί γύρω από γιορτινά τραπέζια, να καθήσουμε μαζί δίπλα στο δέντρο... Nα τους (ξανα)πω πόσο μου έλειψαν και πόσο τους αγαπώ...




Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν κι εγώ μετράω αντίστροφα...








Μαρία, 

18.12.2011

Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2011

"Ίσως μονάχα για μια νύχτα, αλλά θα είσαι εδώ..."



Περίεργα παιχνίδια παίζει το υποσυνείδητο.
Μερικές φορές φοβάμαι αυτό που δεν μπορώ να ελέγξω. Αυτή την εισβολή του παρελθόντος από το πουθενά.
Και πιο πολύ τη γλυκιά αίσθηση που σου αφήνει.
Μια αίσθηση που μένει ακόμα και το πρωί, όταν το φως της μέρας τα έχει πάρει όλα μαζί του.

"Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ...
Ίσως μονάχα για μια νύχτα,
αλλά θα είσαι εδώ..."

Περίεργα παιχνίδια.
Για πόσο ακόμα θα είσαι εδώ τις νύχτες...;










Έξω σωπαίνει ο καιρός και καλοδέχεται,
μια υποψία από χιόνι σ΄ άδειο δρόμο.
Από το τζάμι έξω βλέπεις κι ονειρεύεσαι,
αυτή τη νύχτα που σταμάτησε ο χρόνος.

Είναι Χριστούγεννα ξανά και όλοι χαίρονται,
βλέπουν το δέντρο με τα φώτα στολισμένο.
Στέκουν μπροστά του αμίλητοι και σκέφτονται,
ένα τραγούδι τόσους μήνες ξεχασμένο.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα,
αλλά θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.

Ο στρατιώτης με το τύμπανο στα χέρια του,
πετάει ψηλά τη μολυβένια τη στολή του.
παίρνει ζωή, στέκεται στα πόδια του,
και ψιθυρίζει ένα τραγούδι απ΄ τη ψυχή του.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.
Θα είσαι εδώ...

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ.
Θα είσαι εδώ....

Θα είσαι εδώ, θα είσαι εδώ,
ίσως μονάχα για μια νύχτα.

Θα είσαι εδώ, θα είσαι
εδώ.
Θα είσαι εδώ.



Μάνος Ξυδούς












Μαρία,
08.12.2011

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Become your dream...



Πόσο εύκολο είναι να γίνεις το όνειρό σου;
Πότε ξέρεις ότι είσαι στο σωστό δρόμο για την εκπλήρωσή του;
Πότε ένα όνειρο πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο όνειρο;

Τέτοιες σκέψεις γυρίζουν στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες...
Νιώθω ότι εκπληρώνω ένα όνειρο- στόχο, δημιουργώ αυτό που κάποτε ονειρευόμουν να δημιουργήσω...
Εν μέρει.
Από την άλλη... αναζητώ το επόμενο όνειρο, το επόμενο βήμα...
Ποιο θα είναι και κυρίως πού θα είναι...

Ξέρω, όμως, καλά ότι οι όποιες σκέψεις μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή από τη ζωή και από τους καινούργιους δρόμους που σου δείχνει, χωρίς να το περιμένεις.

Κι αυτό μου αρέσει.





φωτογραφία:
Central Park, Nέα Υόρκη. Ιούνιος 2011



Μαρία,
19.11.2011

Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011

Μύρισε φθινόπωρο...



Σήμερα μύρισε φθινόπωρο.

Τι; Πώς μυρίζει το φθινόπωρο;

Μμμ... το φθινόπωρο μυρίζει βροχή, μυρίζει χώμα μουσκεμένο, μυρίζει κίτρινα τσαλαπατημένα φύλλα στο δρόμο, μυρίζει ζεστασιά, μυρίζει ζεστό αχνιστό καφέ, βανίλια και κανέλα, βιβλία και ξύλινο μολύβι...

Μυρίζει και λίγη απροσδιόριστη μελαγχολία...





Μαρία,

23.10.2011



Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2011

Η ΖΩΗ ΣΟΥ




ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΣΟΥ. ΚΑΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΝ'ΤΟ ΣΥΧΝΑ. ΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ. ΑΝ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ, ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ. ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΑΡΚΕΤΟ ΧΡΟΝΟ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ. ΑΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΑ. ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ. ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΑΝΑΛΥΕΙΣ, Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΕΣ. ΟΤΑΝ ΤΡΩΣ, ΕΚΤΙΜΗΣΕ ΚΑΘΕ ΜΠΟΥΚΙΑ. ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ, ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ, ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΣΕ ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΑΣ. ΡΩΤΗΣΕ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΙΟ ΕΙΝΙΑ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΜΑΖΙ ΤΟΥ. ΤΑΞΙΔΕΥΕ ΣΥΧΝΑ. ΤΟ ΝΑ ΧΑΝΕΣΑΙ ΘΑ ΣΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΜΕΡΙΚΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΑΡΠΑΞΕ ΤΕΣ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΟΠΟΤΕ ΒΓΕΣ ΕΞΩ ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ. ΖΗΣΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΣΟΥ.






Το είδα.
Το διάβασα.
Το εκτύπωσα.
Το κόλλησα δίπλα στο γραφείο μου.
Το μανιφέστο αυτής της χρονιάς.
Και κάθε χρονιάς.




Μαρία,
17.10.2011

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

Εργασία και χαρά!




Πάει σχεδόν ενάμισης μήνας που γύρισα.

Δεν έχω καταλάβει πώς πέρασε. Την πρώτη μέρα πήγα κυριολεκτικά από το αεροδρόμιο στη δουλειά. Έκτοτε ο χρόνος περνάει κι εγώ τον ακολουθώ μηχανικά: από τη μία δουλειά στην άλλη και στη μέση η διατριβή.

Εγώ δεν ξέρω πού ακριβώς βρίσκομαι, φαντάζομαι κάπου εκεί ανάμεσα προσπαθώντας να τα χωρέσω όλα, να αντεπεξέλθω σε όλα.

Το καλοκαίρι μου φαίνεται τόσο μακριά... Οι θάλασσες, τα ταξίδια, οι φίλοι, τα γέλια...

Ο Σεπτέμβρης ήταν από τους αγαπημένους μου μήνες όταν ζούσα στην Αθήνα. Στη Βαρκελώνη πάντα ήταν ο χειρότερος. Φέτος- ευτυχώς- ήταν διαφορετικός (χάρη σε μια ευχάριστη έκπληξη), αλλά και πάλι δεν τον έζησα όπως θα ήθελα.

Φτάσαμε ήδη στα μέσα Οκτώβρη.

Σήμερα είναι αργία και δε δουλεύω. Είναι η πρώτη καθημερινή που δεν χρειάζεται να ξυπνήσω αξημέρωτα, να τρέξω, να τα προλάβω όλα, να τα βάλω όλα σε πρόγραμμα.

Εϊναι περίεργο αλλά είχα να χαρώ έτσι με αργία από τότε που ήμουν στο σχολείο!

Η πρώτη μέρα που μπορώ να αφιερώσω στον εαυτό μου, ίσως το πρώτο απόγευμα που μπορώ να καθίσω ήρεμα και να γράψω...

Αν κάτι μου αρέσει σε αυτό το χαμό και τους τρελούς ρυθμούς είναι ότι μαθαίνω να εκτιμώ πιο πολύ τον ελεύθερο χρόνο, τις στιγμές ξεκούρασης, την πάυση...

Η φετινή χρονιά προμηνύειται δύσκολη. Και αν θα έπρεπε να της βάλω έναν τίτλο, σίγουρα αυτός θα ήταν... "εργασία και χαρά"!

¡Ánimo!




Μαρία,
12.10.2011