"Σ' αυτά που' ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά..."

Μ.Ν. Περπατώ μες στ' αγκάθια μες στα σκοτεινά


σ' αυτα που' ναι να γίνουν και στ' αλλοτινά


κι εχω για μόνο μου όπλο μόνη μου άμυνα


τα νύχια μου τα μωβ σαν τα κυκλάμινα.





Α. Παντού την είδα. Να κρατάει ένα ποτήρι και να κοιτάζει στο κενό. Ν' ακούει δίσκους ξαπλωμένη χάμου. Να περπατάει στο δρόμο με φαρδιά παντελόνια και μια παλιά γκαμπαρντίνα. Μπρος από τις βιτρίνες των παιδιών. Πιο θλιμμένη από ποτέ. Και στις δισκοθήκες, πιο νευρική, να τρώει τα νύχια της. Καπνίζει αμέτρητα τσιγάρα. Είναι χλωμή και ωραία. Μ' αν της μιλάς ούτε που ακούει καθόλου. Σαν να γίνεται κάτι αλλού- που μόνο αυτή τ' ακούει, και τρομάζει. Κρατάει το χέρι σου σφιχτά, δακρύζει, αλλά δεν είναι εκεί. Δεν την έπιασα ποτέ και δεν της πήρα τίποτα.





Μ.Ν. Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη μέρα μου 'λεγε "θυμάσαι;" Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα- πώς να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα- κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα "μπα θα συνηθίσω". Κι όλα γύρω μου έτρεχαν, έτρεχαν- όπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά, φαίνεται, το παράκανα. Επειδή- δεν ξέρω- κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα το νεκρό και ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα και ύστερα ο χτύπος και η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει...








Μαρία Νεφέλη, "Η Παρουσία"- Οδυσσέα Ελύτης



*Gustav Klimt, "Danae"




(Kαι κάπου εκεί ανάμεσα στα λόγια της Μαρίας Νεφέλης, στα λόγια του Αντιφωνητή, στη "Δανάη" του Κλίμτ... Κάπου εκεί ίσως βρείς κι εμένα... Μην τρομάξεις. )




Μαρία,
2.05.2010

" Όπου αγαπάς, μην πολυπάς..."

" Όπου αγαπάς μην πολυπάς

κι αν πολυπάς, μην πολυκάτσεις

κι αν πολυκάτσεις, μην πολυμιλείς

κι αν πολυμιλείς να κατέχεις ήντα λες..."

(Το άκουσα χτες βράδυ και με τρόμαξε η αλήθεια του.)

Μαρία,

30.04.2010

Άνοιξης κραυγή.

Σήμερα πάλι ήθελα να ανοίξω το παράθυρο,
να με φυσήξει ο ανοιξιάτικος αέρας
και να φωνάξω δυνατά...:







Μαρία,
29.04.2010

Primavera...

Στη Λίνα...


Ονειρεύομαι μια άνοιξη γλυκιά...

Με παστέλ χρώματα, ανοιξιάτικα ζακετάκια, βόλτες σε άγνωστες γωνιές μια πολύχρωμης πόλης, δροσερές claras σε βαρκελωνέζικες terrazas και μια τρικυμία που φοβίζει αλλά και γοητεύει...

Ονειρεύομαι να μπορούσα να ζήσω ό, τι ονειρεύομαι. Ξέγνοιαστα και χαμογελαστά. Χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.

Αλλά είπαμε...

"Ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι..."
....δύσκολο, πολύ δύσκολο...





Μαρία,
18.04.2010

ΕΡΩΣ...

«οὐ τό ἐρᾶν νόσος ἀλλὰ τό μή ἐρᾶν.

Εἰ γάρ ἐκ τοῦ ὁρᾶν τό ἐρᾶν, τυφλοί οἱ μή ἐρῶντες.»

Μαρία,

14.04.2010

Φεύγεις... ή γυρίζεις;

"...κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος,

νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,

κ' έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,

μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,

δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις..."

Γιάννης Ρίτσος, "Η Σονάτα του Σεληνόφωτος"

Κάθομαι πάλι μπροστά στις ανοιχτές βαλίτσες. Δύο βδομάδες στην Αθήνα και πέρασαν κιόλας χωρίς να το καταλάβω...
Η Αθήνα μου...
Η πόλη μου...
Τώρα που ζω μακριά της, την αγαπώ ακόμα περισσότερο... Και κάθε φορά που επιστρέφω, δεν τη χορταίνω... Πάντα μου μένει μία αίσθηση ότι δεν πρόλαβα να κάνω όλα όσα ήθελα, δεν περπάτησα όλους τους δρόμους που ήθελα, δεν χάθηκα σε όλα τα στενάκια, και δεν ξαναείδα όλες τις γωνιές της που αγαπώ...

Μου λείπει ο αττικός ουρανός.

Μου λείπει η θέα της Αθήνας από ψηλά. Από την Ακρόπολη ή το Λυκαβηττό.

Αυτή η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η θέα μια πόλης απο ψηλά.

...

Μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι.

Οι στιγμές μου εδώ μαζί τους.

Η οικογενειακή θαλπωρή που νιώθω μόλις μπαίνω στο πατρικό μου σπίτι.

Η συζητήσεις με την Κ. πάνω στην κούνια του εξοχικού της...

Τα βράδια στα σπίτια φίλων...

Η αγκαλιά των φίλων, η προστασία...

Η αγκαλιά του το πρωί, η ασφάλεια...η αγάπη...

(Τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι πριν έγραψα "κάθε φορά που επιστρέφω στην Αθήνα...". )

To εισιτήριο μου για αύριο γράφει "vuelta". Τελικά από πού φεύγω και πού επιστρέφω; Πάω, έρχομαι; Φεύγω, γυρνάω;
Αυτή η εναλλάγή χωρών μου δημιουργεί συναισθηματικά μπερδέματα. Άλλη μια φορά βρίσκομαι ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί.

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. (Έστω και προσωρινοί.)

Αθηνούλα μου, Hasta la proxima!

Μαρία,

10.4.2010

Barcelona: Μέρος IΙ: "Tρικυμία στα χείλη"...

Το δεύτερο μέρος στη Βαρκελώνη έχει "μια γεύση τρικυμίας στα χείλη".

'Εχει βόλτες σε άγνωστες γωνιές της πόλης.

Έχει ξενύχτια και συζητήσεις μέχρι το πρωί.

Έχει plancha.

Έχει φίλους.

Έχει ένα θέμα διπλωματικής καταδικό μου.

Έχει γέλια (και λίγα δάκρυα).

'Εχει περισσότερα livres de chevet.

Έχει βύθισμα αλλά και ανέβασμα.

Έχει τραγούδια των "Facto delafé y Las Flores Azules".

Έχει κοραλί τσάντα και μωβ ημερολόγιο.΄

Έχει αναζητήσεις.

Έχει απορίες.

Και λίγες ανασφάλειες. (Αλλά λιγότερους φόβους.)

Έχει μπερδέματα.

Έχει όνειρα.

Και διάθεση να τα πραγματοποιήσει.

Έχει ένα βήμα παραπέρα...

*θέα από το μπαλκόνι μου, δυο αγαπημένες ώρες της μέρας...







(Γράφτηκε 26.03.2010, στην πτήση Βαρκελώνη-Αθήνα)




Μαρία.