Άνοιξης κραυγή.

Σήμερα πάλι ήθελα να ανοίξω το παράθυρο,
να με φυσήξει ο ανοιξιάτικος αέρας
και να φωνάξω δυνατά...:







Μαρία,
29.04.2010

Primavera...

Στη Λίνα...


Ονειρεύομαι μια άνοιξη γλυκιά...

Με παστέλ χρώματα, ανοιξιάτικα ζακετάκια, βόλτες σε άγνωστες γωνιές μια πολύχρωμης πόλης, δροσερές claras σε βαρκελωνέζικες terrazas και μια τρικυμία που φοβίζει αλλά και γοητεύει...

Ονειρεύομαι να μπορούσα να ζήσω ό, τι ονειρεύομαι. Ξέγνοιαστα και χαμογελαστά. Χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.

Αλλά είπαμε...

"Ν' αγαπάς και να ονειρεύεσαι..."
....δύσκολο, πολύ δύσκολο...





Μαρία,
18.04.2010

ΕΡΩΣ...

«οὐ τό ἐρᾶν νόσος ἀλλὰ τό μή ἐρᾶν.

Εἰ γάρ ἐκ τοῦ ὁρᾶν τό ἐρᾶν, τυφλοί οἱ μή ἐρῶντες.»

Μαρία,

14.04.2010

Φεύγεις... ή γυρίζεις;

"...κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος,

νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,

κ' έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,

μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,

δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις..."

Γιάννης Ρίτσος, "Η Σονάτα του Σεληνόφωτος"

Κάθομαι πάλι μπροστά στις ανοιχτές βαλίτσες. Δύο βδομάδες στην Αθήνα και πέρασαν κιόλας χωρίς να το καταλάβω...
Η Αθήνα μου...
Η πόλη μου...
Τώρα που ζω μακριά της, την αγαπώ ακόμα περισσότερο... Και κάθε φορά που επιστρέφω, δεν τη χορταίνω... Πάντα μου μένει μία αίσθηση ότι δεν πρόλαβα να κάνω όλα όσα ήθελα, δεν περπάτησα όλους τους δρόμους που ήθελα, δεν χάθηκα σε όλα τα στενάκια, και δεν ξαναείδα όλες τις γωνιές της που αγαπώ...

Μου λείπει ο αττικός ουρανός.

Μου λείπει η θέα της Αθήνας από ψηλά. Από την Ακρόπολη ή το Λυκαβηττό.

Αυτή η αίσθηση ελευθερίας που σου δίνει η θέα μια πόλης απο ψηλά.

...

Μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι.

Οι στιγμές μου εδώ μαζί τους.

Η οικογενειακή θαλπωρή που νιώθω μόλις μπαίνω στο πατρικό μου σπίτι.

Η συζητήσεις με την Κ. πάνω στην κούνια του εξοχικού της...

Τα βράδια στα σπίτια φίλων...

Η αγκαλιά των φίλων, η προστασία...

Η αγκαλιά του το πρωί, η ασφάλεια...η αγάπη...

(Τώρα μόλις συνειδητοποίησα ότι πριν έγραψα "κάθε φορά που επιστρέφω στην Αθήνα...". )

To εισιτήριο μου για αύριο γράφει "vuelta". Τελικά από πού φεύγω και πού επιστρέφω; Πάω, έρχομαι; Φεύγω, γυρνάω;
Αυτή η εναλλάγή χωρών μου δημιουργεί συναισθηματικά μπερδέματα. Άλλη μια φορά βρίσκομαι ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί.

Δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. (Έστω και προσωρινοί.)

Αθηνούλα μου, Hasta la proxima!

Μαρία,

10.4.2010

Barcelona: Μέρος IΙ: "Tρικυμία στα χείλη"...

Το δεύτερο μέρος στη Βαρκελώνη έχει "μια γεύση τρικυμίας στα χείλη".

'Εχει βόλτες σε άγνωστες γωνιές της πόλης.

Έχει ξενύχτια και συζητήσεις μέχρι το πρωί.

Έχει plancha.

Έχει φίλους.

Έχει ένα θέμα διπλωματικής καταδικό μου.

Έχει γέλια (και λίγα δάκρυα).

'Εχει περισσότερα livres de chevet.

Έχει βύθισμα αλλά και ανέβασμα.

Έχει τραγούδια των "Facto delafé y Las Flores Azules".

Έχει κοραλί τσάντα και μωβ ημερολόγιο.΄

Έχει αναζητήσεις.

Έχει απορίες.

Και λίγες ανασφάλειες. (Αλλά λιγότερους φόβους.)

Έχει μπερδέματα.

Έχει όνειρα.

Και διάθεση να τα πραγματοποιήσει.

Έχει ένα βήμα παραπέρα...

*θέα από το μπαλκόνι μου, δυο αγαπημένες ώρες της μέρας...







(Γράφτηκε 26.03.2010, στην πτήση Βαρκελώνη-Αθήνα)




Μαρία.

"H ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθεί..."

Πια το τρένο από δω δεν περνά,
μα στο ρολόι ανάποδα ο δείκτης γυρίζει
και τα φώτα των φρένων ανάβουν εκεί
βαθιά μες στη νύχτα μια σειρήνα σφυρίζει...

Δευτερόλεπτα πριν, χρόνια μετά
ξαφνικά είμαστε μόνοι σε μια άγνωστη ερημιά
μια φωτεινή επιγραφή:
εδώ χάθηκε κάποτε του μύθου η κλωστή ...

Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
έτσι είναι γραφτό,
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει

Μα κάτι ζωντανούς μας κρατά
κι είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα
που ο αέρας της πόλης αλλάζει ξανά
τα χιόνια λιώνουν, γιορτάζει η μέρα....

Τα μαλλιά σου όπως λύνεις, μωρό μου, μπορεί
και το αίνιγμα του κόσμου να λυθεί
δεν είναι το τέλος η καταστροφή
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει

Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
μα άσε ένα φως ανοιχτό,
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει

Τα μαλλιά σου όπως λύνεις, μωρό μου, μπορεί
και το αίνιγμα του κόσμου να λυθεί
ένα αόρατο χέρι μας οδηγεί
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει...

(Μια Κυριακή με συννεφιά.

(Ανοιγείς το ημερολόγιό σου και γράφεις:

"Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να' ρθεί..."

Ανοιγείς το παράθυρο να αναπνέυσεις βαθιά.

Τι είναι αυτό που περιμένεις να 'ρθεί;

"Είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα..."

Ένα βήμα, τίποτα άλλο.

Κλείνεις το παράθυρο και επιστρέφεις στο διάβασμα. )

Μαρία,

21.03.2010

Πάρε χρώμα...

"Πάρε χρώμα απ' τις πληγές σου, ντύσου κόκκινα,

Κόψε τα σχοινιά πριν γίνουν συρματόσχοινα..."

(Πέρασα όλη μέρα ακούγοντάς το...)









Μαρία,
19.3.2010